Webmaidens Grimoire

“Wassailing” is afgeleid van de Anglo-Saxon toast Wæs þu hæl dat “wees heel” betekent, of “goede gezondheid”. Het is een typisch gebruik om op iemands gezondheid te drinken, net zoals wij nog steeds “santé!” zeggen als we het glas heffen. De Anglo-Saxons zijn van Germaanse oorsprong en waren heer en meester in Groot-Brittannië, tot de Normandiers het land opeisten. Veel oude gebruiken met Germaanse roots zijn echter niet verdwenen, maar verchristelijkt (waar hebben we dat nog gehoord) nadat in de 7de en 8ste eeuw na Christus het Christendom geleidelijk de oorpsronkelijke Anglo-Saxon religie – lees: de Germaanse goden – naar Asgard verbande en als enige godsdienst overbleef. De oude Engelse traditie om te gaan “wassailen” gebeurt niet alleen in Groot-Brittannië maar ook bij ons, al is de oorsprong van het gebruik in onze contreien veel versluierder dan in Engeland, waar het gebruik nog veel steviger in ingeburgerd. Bij ons gaan de kinderen ook nog steeds driekoningen zingen om centj...

Vandaag spraken we af in Verelna's tuin voor een zonnig en gezellig eerste oogstfeest in het gras. Het altaar was gewoon het altaarkleed van Arcadia dat picknickdekengewijs in het gras was gelegd. Het gras in Verelna's tuin voelt heerlijk aan onder je voeten en de stralende zon maakte het plaatje af, en dat op een dag waarop slecht weer was voorspeld! Bedoeling was om vandaag onze godinnen eens extra te bedanken voor alles wat we van hen al mochten ontvangen. Eirinn had het ritueel voorbereid en had ons gevraagd om een voorwerp mee te brengen dat onze godin symboliseert. Dat was voor mij niet moeilijk: gewoon mijn athame. Ik stak hem naast het altaarkleed in het gras. Ieder van ons nodigde haar godin uit om bij het ritueel aanwezig te zijn. Het mocht dan relax zijn, toch was de energie best krachtig. Bij het trekken van de cirkel had ik heel sterk het gevoel dat ik midden in een bol stond, met de aarde onder mij, het universum boven mij en de vier elementen als een kruis...

Vannacht heeft het een beetje geregend en nu drijven er wolken langs de hemel voorbij, af en toe vallen er wat druppels. Ik sta onder de haast uitgebloeide appelboom,  ik adem. Niet alleen de appelboom, maar ook het gras en de kruiden rondom zijn door de regen opgefrist en er bestaat geen naam voor de zoete geur die de lucht dronken voert. Ik zuig mijn longen ermee vol, bespeur het aroma met mijn hele borstkas,  ik adem, adem, nu eens met open, dan weer met gesloten ogen, ik weet niet wat fijner is. Zo adem te halen, op deze plaats adem te halen, dat is wellicht de enige, maar kostbaarste vrijheid  waarvan de gevangenis ons berooft. Geen spijs op aarde, geen enkele wijn, zelfs niet de kus van een vrouw,  schenkt me meer voldoening dan deze lucht,  dan deze van bloei, vochtigheid en koelte vervulde lucht. Laat het dan een heel klein tuintje zijn dat samengeperst ligt tussen huizen van vijf verdiepingen die op beestenkooien lijken, geknetter van ...

Nadat ik al voor de tweede keer een ontmoeting heb gehad in mijn droomlandschap met een vrouw die me een appel aanbiedt, wilde ik toch wel weten waar die appels voor staan en wie de vrouw zou kunnen zijn. Dus ging ik links en rechts wat rondsurfen en rondlezen, en zie ... Volgens de Keltische mythologie is Avalon eigenlijk Avallach, het Eiland van de Appels, het eiland van de Godin, waar Elfenkoningin Morgan le Fay regeert. Dit is de onderwereld, het land van de elfen of faerie en de doden, waar Koning Arthur door zijn zus Morgan naartoe werd gebracht om te genezen. In het midden van Avalon staat volgens de oude verhalen een zeer speciale appelboom die je eeuwig leven en jeugd geeft. Die appelboom is de Boom van het Leven. Net als in de Noordelijke tradities werden appels in de Keltische traditie verbonden met healing, genezing, wedergeboorte en jeugd. De appelboom is trouwens ook één van de magische bomen in het Keltische Ogham bomenalfabet, Quert. Avalon is dus het mythische zomerla...

Ik roetsj langs de wenteltrap naar beneden, en dan over het pad langs de velden en langs het riviertje. De boom van vorige keer lijkt smachtend naar me te kijken, met een hart van bloemen om hem heen, maar de stem van Fjierra leidt ons ongeduldig voort, naar een andere boom. Die staat verderop, een massieve en immens grote eik, met knoestige wortels die half uit de grond steken en zo als het ware een grot vormen. In de grot zie ik een trap, diep uitgesleten in de grond en enkel op zijn plaats gehouden door de boomwortels. De trap gaat naar beneden. Langs de zijkanten branden fakkels. Beneden zie ik een witte stip, het licht van wat er achter ligt. Voorzichtig loop ik naar beneden. Ik heb een beetje last van hoogtevrees en ben vast van plan om niet te struikelen. Beneden eindigt de trap in een gat in de wand. Ik sta aan de rand van het gat en kijk uit over een prachtig aangelegde tuin. Het gat bevindt zich een meter of drie boven de grond, in een stoffige, lemen heuvel, en ik zie hoe kl...