Webmaidens Grimoire

Op deze heerlijk zonnige eerste meidag vierden we samen de terugkeer van Persephone uit de onderwereld. We liepen samen met Haar het (blotevoeten)pad naar het licht en maakten zaadbommen om in haar naam van de wereld een mooiere plek te maken. En de godin zag dat het goed was. Kalo Mina! Dat betekent zoveel als “goede maand” en is de traditionele groet van de Grieken op de eerste dag van de maand. Maar 1 mei is toch net iets anders. Net als bij ons is 1 mei in Griekenland een feestdag. Die dag wordt in het Grieks Protomagia genoemd en viert de komst van de lente en de bloemen. Perfect voor deze Beltainviering want in tegenstelling tot onze traditionele vieringen wilden we er deze keer geen Keltisch geïnspireerd feest van maken maar eerder de kaart trekken van Persephone, de Griekse godin van de lente. Dat is een perfecte match en ik moest dus meteen denken aan de Griekse 1 mei-viering. Op die dag gaan veel Grieken naar buiten, de natuur in, om bloemen te plukken (en de barbecue boven t...

Na onze hanami covenbijeenkomst van deze week, wilde ik de kersenbloesems ook wel eens echt op zijn Japans zien. Het was nu of nooit want de bloesems zijn er meestal maar een week of twee. In onze wijk staan de sierkersen allemaal met hun volle roze pracht te pronken. Het zou dus niet lang meer duren eer die schoonheid weer voorbij zou zijn. En dus trokken we naar de Japanse tuin in Hasselt. Die kan ik nu eindelijk afvinken van mijn bucket list :-). Omdat hanami echt wel een ding is in Japan, werd daar een heus hanami festival georganiseerd, met veel eetstandjes en animatie.  De Japanse tuin kwam er als een cadeau van de stad Itami in Japan, sinds 1985 de zusterstad van Hasselt. In 1992 legde de Japanse stad de tuin aan om de Japanse cultuur dichter bij de Hasselaars te brengen. Die schonken op hun beurt een beiaard aan Itami, UNESCO werelderfgoed dat zo goed als onbekend is in Japan. De tuin is 250.000 m² groot en daarmee is het meteen de grootste Japanse tuin van Europa. De parki...

In onze tuin beginnen de fruitboompjes die we vorig jaar hebben geplant in bloei te komen. De peren staan weelderig wit in bloei en de appels beginnen hun roze kopjes te ontluiken. Alleen  de kerselaars laten het voorlopig afweten. De Japanse kerselaars en magnolia’s verderop in de wijk barsten wel al uit in volle roze wolken tegen de hemelsblauwe hemel. Met de komst van de bloesems is de lente echt aangebroken en nemen we afscheid van de winter. Dit is een periode van nieuw leven en een nieuwe  begin, tenminste als we open staan voor de verandering en transformatie die dat met zich meebrengt en nieuwe mogelijkheden niet uit de weg gaan. De kersenbloesems zijn fragiel maar de kerselaars zelf zijn verbazend sterk. Het contrast tussen de bijna efemere bloemetjes en de robuuste bomen zelf  staat symbool voor innerlijke kracht en veerkracht. Dit is dan ook een wonderlijke tijd vol hoop! Als er één ding mindful is, dan is het wel de Japanse traditie van hanami, letterlijk: kij...

Ik vond het echt balen voor Amara Fay, dat we met zo weinig waren bij deze covenbijeenkomst. Nu we eindelijk weer mogen samenkomen zou je denken dat iedereen naar die samenkomsten zou uitkijken. Bovendien stond de covenbijeenkomst van vanavond al maanden in de Arcadia kalender. Maar we waren maar met ons drietjes – Luna, Aurora en ik – en uiteindelijk zelfs maar met twee, aangezien Aurora meteen weer naar huis moest vertrekken om haar echtgenoot te gaan verlossen van een huilende baby. Amara Fay had de avond al eeuwen geleden voorbereid voor een workshop, maar toen kwam corona. Een stemmetje – de Morrigan? - vertelde haar dat ze niet moest vrezen dat ze voor niets had gewerkt maar de workshop gewoon voor ons moest bewaren. Toen ik Chinese vrijwilligers aan wilde duiden om de covenbijeenkomsten van de volgende zes maanden voor te bereiden, was Amara Fay de eerste en enige die haar hand opstak: de maand oktober, zo vlak voor Samhain, was voor haar. En het werd een echt fijne avond. We zo...

Voor de eerste keer dat we weer een live ritueel deden was er haast geen heuglijker reden te bedenken: een moederschapsritueel voor Aurora. Haar covenzusters van de Amazones coven hadden me uitgenodigd om mee te komen vieren en dat liet ik me geen twee keer zeggen. Niet alleen omdat het zoals gezegd het eerste live ritueel in eeuwen was, maar ook omdat zo’n nieuw kindje eigenlijk altijd een feest is. Aurora woont in een buitenwijk van Wetteren, met een heerlijke stadstuin met een vijvertje en een met wingerd begroeide pergola die zorgt voor lommer, een fijne plek om te genieten van de zomer. Meteen ook de plek voor het ritueel, want corona is er natuurlijk nog altijd en dus was het buiten te doen (heerlijk!) waar de zon onbarmhartig heet brandde (niet altijd even heerlijk :-)).  De vrouwen van de Amazones coven hadden het ritueel voorbereid. Van zodra we met het eigenlijke ritueel begonnen – de Vuurvogel - en een cirkel trokken, voelde ik haar al. Brigandhu stond achter me, haar ha...

De naam zegt het al: het oprichten van een meiboom of meipaal is een oude traditie die gekoppeld is aan de komst van de lente en die overal in Europa nog in gebruik is. Denk aan de midzomervieringen in Scandinavië, of het binnenhalen van de meiboom in Brussel (om de ene of de andere reden pas in augustus). Bij die traditie hoort het dansen rond de meiboom of meipaal, die uiteraard staat voor de seksualiteit die bij dit seizoen en voor ons heksen bij Beltain hoort. Het is immers het seizoen waarop alles draait rond nieuw leven. In Groot-Brittannië is dit ook de periode waarop de Morrisdansers hun ding doen. Behalve een meiboom hoort bij de traditie ook de verkiezing van een jong meisje tot de Meikoningin, en haar Meikoning, die allebei werden gekroond met een bloemenkrans en het bijhorende feest patroneerden. De originele meiboom was overigens gewoon een stammetje of een paal die werd versierd met bloemenslingers. Er was toen nog geen sprake van de typische linten. De paal we...