Webmaidens Grimoire

Ik ben net terug van een wandelingetje door de wijk, op zoek naar hulst en eik voor het Litha-ritueel van woensdag. Hulst groeit in overvloed in de tuin van de pastorij hier. En er staan ook eiken, maar in tegenstelling tot hun winterbroertjes zijn dat echte bomen en dus is het niet zo simpel om daar zonder ladder takken van te knippen. En zaailingetjes knippen krijg ik niet over mijn hart, al waren die door de hittegolf van de afgelopen weken bijna allemaal verdord … Gelukkig staan er ook eiken in het park. Eik en hulst zijn allebei verbonden met midwinter en midzomer, de twee liminale jaarfeesten. Het zijn de feesten die de grenzen tussen winter en zomer afbakenen, de twee oerseizoenen: vanaf midzomer worden de dagen weer korter en de nachten langer, en het omgekeerde geldt voor midwinter. Traditioneler dan hulst met zijn typische rode besjes vind je haast niet als winterse kerstdecoratie. Hij blijft altijd groen en staat voor de kracht van de natuur, zelfs in  tijden waarop het ...

Met tegenzin legde ik het boek weg: deel drie van de Winternacht-trilogie van Katherine Arden. Boek 1 was ik aarzelend begonnen, boek 2 had me bij de keel gegrepen en na boek 3 had ik zowaar last van ontwenningsverschijnselen. :-)   Katherine Arden neemt ons mee naar het Rusland van de vroege middeleeuwen, de tijd voordat het Christendom helemaal vaste voet aan wal kreeg in het oude Roes, zoals zij het noemt. De wereld is nog jong en magisch, vol bossen, vol sneeuw, vol sfeer, vol magische wezens die niemand kan zien. We volgen de lotgevallen van de jonge Vasja, een meisje dat over bijzondere gaven beschikt en de tsjerti kan zien, de Russische versie van het kleine volkje. Het leven in het oude Rusland is hard en sommige tsjerti helpen graag een handje, maar enkel diegenen die een goede band met hen onderhouden en hen van voedsel voorzien. Een stuk brood en een glas melk kan wonderen doen. We bevinden ons echter op dat kantelpunt in de geschiedenis waarop de christelijke ker...

We hadden dan al wel een eigen Litha-viering gehad, we hadden oorspronkelijk met de covens afgesproken dat we samen naar de viering van Coven Ni D’Jenatchge zouden gaan, net zoals zij bij ons Beltaine waren komen vieren. Coven Ni D’Jenatche, geleid door Tamarisk en Gwydion, is een prettig gestoorde coven uit Aarschot. Ze zijn een klassieke Alexandrijnse coven en wij werken ecclectisch, maar het klikt bijzonder goed en dus durven we al eens bij elkaar komen kijken en inspiratie opdoen. Het idee voor de Ogham-staafjes voor ons Litha-vuur komt bijvoorbeeld van een mini Ogham-workshop op de Ni D’Jenatche Litha-bijeenkomst van een paar jaar geleden. Het staafje dat ik toen had gemaakt steekt ondertussen nog altijd in mijn sacoche :-) Het was weer een vrolijk drukke bende, zoals altijd bij een open bijeenkomst. Ik was een uur te laat, maar dat was niet erg. De anderen hadden ondertussen al hun eigen lantaarntje gemaakt, voor later in het ritueel. Superidee was dat: met gekleurde nagellak...

Het verhaal van de Eikkoning en de Hulstkoning vertelt eigenlijk het verhaal van het jaar en de cyclus van vruchtbaarheid die zo belangrijk was voor onze voorouders, die voor hun voortbestaan afhingen van de goodwill van moeder aarde en de overvloed van de oogst. Die cyclus wordt samengevat in het jaarwiel. Dat betekent dat we ook de jaarfeesten, die elk voor belangrijke momenten in de cyclus staan, kunnen bekijken in functie van de Eikkoning en de Hulstkoning – het licht en het donker – en hun eeuwige strijd om dominantie. Belangrijk is wel dat leven en dood gelijkwaardig zijn. De strijd tussen licht en donker is geen strijd tussen goed en kwaad. Het gaat om een cyclus van dood en wedergeboorte. Alles wat groeit zal ooit sterven en alles wat sterft zal opnieuw groeien. Als we dat persoonlijk bekijken, dan gaat het erom hoe we verkiezen te groeien en hoe we verkiezen te worden herboren. Net zoals de zon en het licht opnieuw geboren worden op midwinter, zo worden wij ook herboren...

Een verhaal uit de Keltische mythologie vertelt over de Eikkoning en de Hulstkoning, twee tweelingbroers die elk jaar met midzomer en midwinter met elkaar vechten om te bepalen wie de overhand heeft. De Kelten kenden maar twee seizoenen: de zomer en de winter, de lichte periode en de donkere periode van het jaar. Beide koningen staan elk voor één van deze periode. Ze zijn allebei een aspect van de cyclus van de natuur, de cyclus van licht en donker. Die cyclus van licht en donker hield voor de Kelten geen waardeoordeel in: de tegenstelling tussen licht en donker was dus geen tegenstelling tussen goed en kwaad. Beide broers vechten op midwinter en midzomer een epische strijd om de kroon van het jaar te veroveren en de gunst van moeder aarde. Ze zijn elk haar zoon, haar partner en haar geliefde in hun deel van het jaar. Ze slapen allebei met haar, sterven in haar armen en worden uit haar schoot hergeboren om de altijd voortdurende cyclus voort te zetten. De Eikkoning wint de s...

Litha of midzomer wordt traditioneel op de vooravond van de zomerzonnewende gevierd. Dit is de langste dag van het jaar en de nacht ervoor is dus de kortste nacht. Na deze dag worden de dagen weer korter tot midwinter. Met midzomer is alles rondom ons dus op zijn hoogtepunt, de vruchtbaarheid van de gewassen is nu maximaal en ook de zon is op zijn krachtigst. Maar vanaf morgen wint de duisternis dus weer aan kracht. Midzomer is een zonnefeest. Tijdens midzomer is de zonnecyclus op haar hoogtepunt. De oude agrarische volkeren kenden maar twee seizoenen: zomer en winter, licht en donker. Tijdens midzomer vierden zij het hoogtepunt van de zomer, het midden van de lichte helft van het jaar. Met midwinter was dat omgekeerd. De Germaanse godin Sòl Een favoriet (Keltisch) verhaal gaat over de strijd tussen de Eikkoning (de god van het wassende licht) en de Hulstkoning (de god van het afnemende licht). Deze tweelingbroers vechten op leven en dood. Met midzomer wint de Hulstkoning, die...