Webmaidens Grimoire

Als je iets zou kunnen doen voordat je sterft, wat zou je dan doen? Dat was de vraag die Ben Nemtin, oprichter van The Buried Life en keynote spreker op de conferentie waar ik de regie van deed, het publiek stelde aan het begin van zijn keynote. Het gebeurt niet elke dag dat ik even gefascineerd aan het luisteren ben naar één van de sprekers op een event als het publiek in de zaal, maar dat was deze keer zeker het geval. Is het nu omdat ik ondertussen al wat ouder aan het worden ben dat dit onderwerp mij zo triggerde?  The Buried Life is een organisatie die werd opgestart door vier Canadese jonge gasten, die zichzelf diezelfde vraag stelden. De vier vrienden – Ben Nemtin, Dave Lingwood, Jonnie Penn en Duncan Penn – waren hun dagelijkse leven beu en wilden iets anders. Ze maakten een gezamenlijke lijst van 100 dingen die ze wilden doen – de zotste en wildste ideeën eerst –, leenden een aftandse mobilhome en trokken veertien dagen de wijde wereld in om een aantal van de dingen op die...

Toen wij klein waren en bij mijn grootouders logeerden, maakten we ooit lavendelzakjes en verkochten die ‘voor het goede doel’ aan de buren in de straat. De buren in kwestie deden of ze niet hadden gezien dat de zakjes gemaakt waren van oude handdoeken die we in lapjes hadden geknipt en dat de lavendelbloemen geplukt waren in hun eigen voortuin, kochten onze buideltjes en belden daarna prompt mijn oma :-) Iedereen van ons kent de lekker geurende zakjes lavendel of andere zuiderse kruiden die hun geurtje verspreiden in de kleerkast en daar ongedierte op afstand houden. Als je graag werkt met kruiden, dan kan je echter ook krudienzakjes maken met andere, specifieke doelen. Zoals wij al wisten toen we klein waren, is het enige dat je hiervoor nodig hebt een stoffen buideltje – de “sachet” – en de kruiden die er in gaan. Voor het zakje kan je een leuk patroontje te gebruiken dat je mooi vindt. Gooi kapotte kledingstukken in een tof stofje dus niet meteen weg! Het enige waar je best ...

Vrijdag reden mijn liefste en ik naar Valence in het zuiden van Frankrijk voor het trouwfeest van mijn nichtje. Omdat de ceremonie pas begon in de namiddag, besloten we in de voormiddag nog een stapje in de wereld te zetten in plaats van op onze hotelkamer te wachten tot het tijd was. En dus brachten we een bezoekje aan het Palais Idéal in Hauterives, een dik half uur rijden van Valence. Het Palais Idéal is het levenswerk van Ferdinand Cheval. De man ging maar tot zijn twaalfde naar school, werd daarna bakker en uiteindelijk postbode. “Facteur rural” heette dat in die tijd – we spreken mid negentiende eeuw – want de postbode bracht zijn tijd niet door in één enkel dorp maar was verantwoordelijk voor een hele lijst dorpen in de regio, en dat in een tijd dat er nog geen auto’s bestonden. Facteur Cheval deed elke dag trouw zijn ronde van 43 kilometer. Jawel, drie-en-veertig kilometer, elke dag, winter en zomer, of het nu slecht weer was of niet. Tijdens zijn  lange rondes was e...

Ik loop samen met papa de trap in de traphal af, mijn hand in zijn grote papahand. We gaan naar de krantenwinkel. Daar staat een draairekje waaraan zakjes met pareltjes hangen. Papa koopt er eentje voor me en ik kies het zakje met de roze en groene pareltjes die op mijn ooghoogte aan het rek hangen. Het is één van mijn vroegste herinneringen. Ik moet een jaar of drie vier geweest zijn want de trap is de trap van het appartement in Leuven waar we toen woonden. Ik heb uit die periode verder geen enkele herinnering. In De Standaard van vandaag lees ik hoe dat komt. Onderzoekers van de Emory Universiteit in Atlanta hebben onderzoek gedaan naar het geheugen van kinderen van een jaar of drie tot ze in de lagere school zaten. Tot ze ongeveer zeven jaar waren herinnerden kinderen zich tot 75% van wat ze hadden meegemaakt, vanaf dan vergaten ze zo goed als alles en herinnerden ze zich nog maar een derde. Dat vergeten gaat niet geleidelijk maar redelijk abrupt. Uit onze vroegste kinderj...

Toen we samen met Vincent Ongkiwodjojo een Seidr ritueel uitvoerden om te zien hoe dat was, zuiverde Vincent de cirkel met een smudgestick van bijvoet. Meestal doen we dat bij Arcadia met salie, iets waar ik eigenlijk nooit echt bij had stilgestaan aangezien salie zo’n beetje de algemeen gebruikte plant is als het gaat om zuivering. De Kelten en de Germanen kenden salie echter helemaal niet: het is een kruid dat bij ons niet inheems is.  Het komt oorspronkelijk van rond de Middellandse Zee en het waren de Romeinen die het meebrachten toen ze onze streken inlijfden bij het grote Romeinse Rijk. Een kruid dat wel inheems is en waar dezelfde “magische “ eigenschappen aan worden toegekend is bijvoet. Ik had nog maar vaagweg van die naam gehoord, maar “wormwood” en “mugwort”, twee Engelse namen van bijvoet, doen waarschijnlijk al meer belletjes rinkelen. De plant groeit hier trouwens haast overal. Iedereen kent de bijvoet dan ook: denk aan een terrain vague en je denkt aan bijvoet...

Daar sta ik dan, gepakt en gezakt. Ik sta op een binnenplein ergens ten lande, het is Saga rollenspelweekend en ik ben net toegekomen op de locatie samen met Bart. Overal lopen mensen, ik zie Jasper, dat is een hartelijk weerzien. Jasper legt me uit wat de bedoeling is. Overal op de binnenplaats zie ik kleine kaartjes liggen met daarop een naam. Blijkbaar is het de bedoeling dat je je naam zoekt en daar je slaapzak uitrolt. Dat zijn de slaapplaatsen, gewoon buiten, zonder afdak of niks. En die tegels zijn ook niet geweldig, dat wordt hard slapen. Op sommige plaatsen ligt al een slaapzak. Eén kant van de binnenplaats is open, daar is geen gebouw, enkel een greppel met gras. Langs die zijde liggen ook kaartjes. Ik vraag me af hoe die mensen dat gaan doen om zo te slapen in die greppelen ik hoop dat mijn kaartje niet net daar ligt ... Ik laat mijn bagage - mijn slaapzak en twee kartonnen dozen - staan aan een bankje en ga op zoek naar mijn naam. Ik loop alle kaartjes af, maar mijn naa...

Ik heb een nieuwe vriend. Althans in mijn dromen. Fjierra geeft ons de Shadow workshop die ze zelf van Phyllis Curott heeft gehad. De Wand workshop en de Grail workshop hebben we al gehad. Die zijn we nog aan het afwerken met een heleboel oefeningen die we thuis moeten doen en waar ik nooit genoeg tijd, laat staan privacy voor vind nu ik tijdelijk bij mijn schoonouders woon. Fjierra leidt ons doorheen een geleide meditatie waarbij we contact moeten maken met een boom en moeten luisteren naar de eeuwenoude bomenwijsheid die de boom ons te vertellen heeft. Yeah right. In mijn droomwereld heb ik nog geen woord gehoord, de wereld is vol met het gezoem van de insecten, het gekabbel van beekjes, het geruis van wind doorheen het gras, maar er is op de ene of de andere manier geen plaats voor woorden, laat staan dat er gezellig bijgekletst wordt en praatjes worden uitgewisseld. Praten mag dan één van mijn real life zwakheden zijn, in mijn droomwereld gaat dat alles veel minder vlot ... We moe...