Het zonnehert (Arcadia Weekend)
Ik pak een stoel en zet die op een plekje in de zon (al moet ik hem achteraf nog verzetten want ik kan het gebabbel van de meisjes binnen horen en dat stoort). Met gesloten ogen geniet ik van de warmte van de lentezon op mijn vel. Het krioelt van leven rondom mij. De vogels kwetteren in de bomen, in de niet zo verre verte briest een paard en in de struiken hoor ik iets ritselen (de kippen, zo blijkt later :-)). Ik heb het een beetje moeilijk omdat er best wat lawaai is ook: de buurman die zijn blaffende hond tot de orde roept, de lachende groep heksen binnen, het gebrom van de hogedrukreiniger waarmee iemand zijn terras afspuit … Ik beeld me in dat ik in het bos zit, op een open plek tussen de bomen, waar geen honden of hogedrukreinigers zijn. Dat helpt. Het is er groen en vochtig. De bomen staan al in blad, hun blaadjes glanzen lichtgroen in de lentezon die heerlijk warm straalt. Ik loop tussen de bomen. Als ik naar beneden kijk, zie ik dat ik op blote voeten loop. Tussen de bo...