Webmaidens Grimoire

Ik sta in een oeroud bos. Het is donker maar ik kan genoeg zien in het maanlicht. Het is raar, maar ik zie mijn eigen achterkant. Het is alsof ik nét achter mezelf aanzweef. Voor me zie ik een stenen gebouw in het bos. Als ik dichterbij kom, zie ik dat het een soort van kerk of tempel is. Ik sta voor een grote dubbele houten deur. Als ik de kerk binnen stap, zie ik aan de andere kant van de ruimte een troon. Op de troon zit een vrouw. Ik herken haar van een vorige gelegenheid: het is Brigid. Ze stapt van de troon naar me toe en zet zich naast me neer, op de rand van het trapje dat naar rondomrond een vijver ligt met pikzwart water. Ze schept een beker vol met water uit het bassin en biedt me de beker aan. Het is een mooie ronde zilveren beker op voet, met een brede gouden band van fijn filigraansmeedwerk. Ik neem de beker aan en we drinken samen, alletwee naast elkaar op het trapje, terwijl we in het water kijken. Er wordt niks gezegd, maar ik voel me volledig op mijn gemak. Als ...

Door omstandigheden kon Vesa er vanavond niet bijzijn en dus werden we last minute omgeleid naar Emblem, waar Hamamelis ons ontving in haar prachtige tuin. Die is gigantisch en staat vol met jonge fruitboompjes. Je kan nu al zien dat het er binnen tien jaar geweldig toeven zal zijn in de zomer, onder de schaduw van de appelbomen ... Vesa had ons gevraagd om witte en rode linten mee te brengen. Daar mochten we wensen opschrijven voor de komende helft van het jaar. Ik  had nog een doos pakjeslint liggen van Ikea, met alle kleuren van de elementen én wit. Het moest zo zijn :-) Kaat en ik zetten ons aan het wensen: "Geen ruzie meer", "Een beter milieu: dat Moeder Aarde het minder hard te verduren mag hebben" en ik stak er nog een extra wens in voor mijn moeder: "Dat mama weer de oude wordt". In de tuin van Hamamelis sleurden we een vuurkorf naar het midden van de tuin. Daarrond werd een cirkel geïmproviseerd met tuinstoelen en een grote tuinbank. We zuiver...