Webmaidens Grimoire

Nicolas Cage is een goeie acteur. Hij is vooral gekend om zijn actiefilms maar daarnaast speelde hij ook mee in kleinere films met een duidelijk spirituele inspiratie. Eén van die films is Windtalkers uit 2002, een film die het dikwijls vergeten verhaal wil vertellen van de Navajo indianen die in de tweede wereldoorlog door de Amerikaanse strijdkrachten werden gerecruteerd om in hun taal gecodeerde boodschappen door te sturen tijdens de oorlog met de Japanners. De codes die tot dan toe werden gebruikt, werden allemaal gekraakt. De Navajo – en andere indiaanse volkeren – kennen een orale overlevering. Hun talen zijn niet alleen moeilijk te leren, ze hadden ook geen geschreven vorm. Dat maakte ze bijzonder geschikt als basis voor een codetaal, zeker omdat er regelmatig nieuwe codes aan werden toegevoegd in functie van specifieke missies. De Navajo code werd dus nooit gekraakt. Op die missies werden dus indiaanse “code talkers” meegestuurd. Zij konden veel sneller gecodeerde berich...

Op Facebook krijg ik een nerdy maar geniaal berichtje dat ik met veel plezier verder deel met mijn vrienden en kennissen. Zo krijg ik er wel meer maar deze keer kruisen mijn nerdy kantje en mijn heksenkantje elkaar en dat gebeurt niet zo dikwijls. Als de wiskundeleraar op het einde van de les vraagt of er nog vragen zijn, steekt een student zijn vinger op en vraagt “Wat is de zin van het leven?” om te lachen en te scoren bij zijn vrienden. De wiskundeleraar vertrekt geen spier en antwoordt prompt “math” (wiskunde). Iedereen moet daar natuurlijk om lachen. Later realiseert de student zich dat in het alfabet M de dertiende letter is, A de eerste, T de twintigste en H de achtste. A 1 B 2 C 3 D 4 E 5 F 6 G  7 H 8 I 9 J 10 K 11 L 12 M 13 N 14 O 15 P 16 Q 17 R 18 S 19 T 20 U 21 V 22 W 23 X 24 Y 25 Z 26 M A T H 13 1 20 8 Als je die getallen optelt, zoals je in de (Joodse) numerologie zou doen, dan krijg je 13 + 1 + 20 + 8 = 42 (en als je nog verd...

En Waar De Sterre Bleef Stille Staan Met kerstmis voor de deur staat "En waar de sterre bleef stille staan", de debuutfilm van Gust Van den Berghe met allemaal mensen met het syndroom van Down als acteurs, overal in de belangstelling. De film ging in wereldpremière op het festival van Cannes en gooide daar hoge ogen. Dat is niet alleen omwille van de sympathieke acteurs maar ook door de verstilde, bijna mystieke zwart wit beelden, die ons doen verlangen naar een tijd toen alles nog simpel was ... De cineast baseerde zich voor zijn film op het werk van Felix Timmermans, één van die grote meneren uit de Vlaamse literatuur die zo ongeveer iedereen tegenwoordig vergeten is. Zijn werk kenmerkt zich door de karaktertekening van simpele mensen die nog in de Vlaamsche klei steken en hun bekommernissen. Het verhaal van "En waar de sterre bleef stille staan" uit 1925 gaat over drie bedelaars die zich rijk bedelen als Drie Koningen, maar die dan geconfronteerd worden met ...

Deze week staat helemaal in het teken van Cannes en één van de publiekstrekkers is ongetwijfeld Robin Hood, het epos van Ridley SCott, waarin Russel Crowe zijn gladiator nog eens mag ten tonele voeren, maar dan zo'n duizend jaar later. De film ziet er blijkens de voorfilmpjes geweldig uit - zowel letterlijk als figuurlijk :-) - en groezelig genoeg om er inderdaad "historisch accuraat" uit te zien, want dat is wat de filmmakers vooropstellen. Er is nochthans niet zoiets als dé historische Robin Hood. Zijn identiteit is in de loop der eeuwen voortdurend veranderd met de zeitgeist en net daarom is hij zo'n gedroomd filmpersonage. Het is dus helemaal niet zeker dat Robin Hood ooit echt heeft bestaan ... In De Standaard lees ik een interessante mogeliijkheid: volgens sommigen is Robin Hood één van de vele gedaanten van Robin Goodfellow, Puck, of de ‘Green Man', de heidense vruchtbaarheidsgod die helemaal in groene bladeren is gehuld. De verering van de Groene Ma...

De laatste keer dat ik met knikkende knieën en een verkrampte keel uit de bioscoop kwam, was nadat ik Schindler's List had gezien, en dat is al heel wat jaren geleden. Waar is de tijd dat ik één keer per week naar de cinema ging! Door de komst van de kinderen en een drukke job horen die dagen al lang tot het verleden. Deze week bleven de kleintjes echter een avondje bij de oma en de opa en gingen mijn liefste en ik nog eens ouderwets gezellig samen naar de film. Avatar . Er is al heel wat inkt over die film gevloeid en de 3D effecten zijn inderdaad spectaculair geweldig, maar het was vooral de inhoud van de film die mij nogal emotioneel maakte. Ik had al gelezen dat er nogal wat controverse is over het zogeheten racistische en "koloniale" thema van de witte messiasfiguur die een achtergesteld bijna dierlijk gekleurd ras komt redden van de ondergang, maar dat is niet de film die ik heb gezien. Voor mij was dit een film van hoop, ook al lag de terug-naar-de-natuur boods...