Webmaidens Grimoire

Op de vooravond van augustus wordt Lughnasadh – of Lugunasatis voor de continentale Kelten – gevierd, het feest van de Keltische zonnegod Lugh (Lugun voor ons, Galliërs). Het is één van de grote jaarfeesten en het eerste van de oogstfeesten. Wij zitten dan nog volop in de zomer, het graan staat rijp op de velden, de tomaten in mijn tuintje doen het goed (al mochten ze dit jaar wel meer zon gezien hebben!). In vroeger dagen was het moment nu aangebroken om de steriliseerbokalen boven te halen om de voorraden voor de winter aan te vullen met ingelegde groenten en verse potten confituur vol zomers vitamine C. Het is inderdaad bijna tijd om te oogsten en dus ook om stil te staan en dankbaar te zijn voor wat we allemaal krijgen van moeder natuur. Zonder haar gulheid maken wij mensen immers geen schijn van kans.  Lugunasatis is een dankfeest maar het is ook een vruchtbaarheidsritueel. In vruchtbaarheidsrituelen zat zo goed als altijd een vorm van (bloed)offer. En zo komen we bij de “wick...

Lughnassadh of Lammas is het jaarfeest waarop de eerste oogst wordt gevierd. Die oogst krijgen we doordat de graangod zich opoffert: denk aan de traditionele wickerman die in brand wordt gestoken (iets dat heden ten dage symbolischer is dan toen *rilt*). Eigenlijk gaat het om het huwelijk tussen de zon en de aarde –en de oogst die daaruit voortkomt. Voor de Kelten was die zonnegod Lugh, die ook zijn naam aan het feest heeft gegeven. Hij leeft in het gouden graan dat nu rijp op de velden staat en geeft zijn leven als dat graan wordt geoogst. Maar zo geeft hij leven: niet alleen aan de mensen die de winter zullen doorkomen op wat ze nu oogsten, maar ook aan het nieuwe graan dat gaat groeien uit de graankorrels die terug de aarde in gaan. Zo wordt hij herboren. Het is de eeuwige cyclus van leven, dood en wedergeboorte … Om de zonnegod en zijn gulheid te eren vieren heksen overal ter wereld feest. Wij ook. Maera had ons uitgenodigd in haar tuin, waar we samen een vuur stookten in de k...

Ik sta in een oeroud bos. Het is donker maar ik kan genoeg zien in het maanlicht. Het is raar, maar ik zie mijn eigen achterkant. Het is alsof ik nét achter mezelf aanzweef. Voor me zie ik een stenen gebouw in het bos. Als ik dichterbij kom, zie ik dat het een soort van kerk of tempel is. Ik sta voor een grote dubbele houten deur. Als ik de kerk binnen stap, zie ik aan de andere kant van de ruimte een troon. Op de troon zit een vrouw. Ik herken haar van een vorige gelegenheid: het is Brigid. Ze stapt van de troon naar me toe en zet zich naast me neer, op de rand van het trapje dat naar rondomrond een vijver ligt met pikzwart water. Ze schept een beker vol met water uit het bassin en biedt me de beker aan. Het is een mooie ronde zilveren beker op voet, met een brede gouden band van fijn filigraansmeedwerk. Ik neem de beker aan en we drinken samen, alletwee naast elkaar op het trapje, terwijl we in het water kijken. Er wordt niks gezegd, maar ik voel me volledig op mijn gemak. Als ...

Gepakt en gezakt arriveerde ik een kwartier te laat bij Veerle, waar we hadden afgesproken om samen het jaarfeest te vieren. Ik was eigenlijk best nerveus want ik had het rituee voor vanavond voorbereid. Het was dan wel niet de eerste keer, het was wel voor het eerst een full blown alles-erop-en eraan klassiek ritueel. We hadden met Hagazussa op 1 augustus een covenbijeenkomst afgesproken, en het leek ons dan ook naturel om daar meteen een jaarfeestviering van te maken. En als we dan toch bezig waren, waarom dan niet meteen de andere covens ook uitnodigen? Alle covens van Arcadia waren dus uitgenodigd en het deed me plezier te horen dat ook Magna Dea vertegenwoordigd zou zijn. Behalve Eirinn zien we niet veel heksen/priesteressen van die coven op de jaarfeesten van de andere covens en ik wist dat Eirinn nog in Frankrijk zat ... Jammer genoeg had Anthea pech met één van haar katten en kon ze toch niet komen. Het werd dus opnieuw een feestje onder Hagazussa en Amma Devi. Het weer wa...