Webmaidens Grimoire

Tegenwoordig is het niet moeilijk om fantasy novels te vinden, maar fantasy die niet zomaar als dertien in een dozijn aanvoelt, dat is al heel wat moeilijker. De boeken van T. Kingfisher vallen wat mij betreft in die categorie. Kingfisher is het pseudoniem van Ursula Vernon, een Amerikaanse schrijfster van fantasy, horror en science fiction. Ze won de prestigieuze Nebula en Hugo awards en is dus best een grote naam in het wereldje. In haar fantasy en horror novels weet ze altijd wel een origineel uitgangspunt te vinden voor mythologie en lore in een modern of onverwacht jasje. Dat is niet anders in Snake-Eater. We volgen Selena, een jonge vrouw die na de dood van haar moeder New York en een abusieve relatie ontvlucht. Samen met haar labrador Copper trekt ze naar haar tante Amelia in Quartz Creek, een afgelegen woestijnstadje van maar een paar huizen groot ergens in het Amerikaanse hol van Pluto. Daar trekt ze in het huis van haar tante die jammer genoeg overleden is. Doorheen het boek ...

Ik had de kinderen beloofd om tijdens het krokusverlof een dagje op uitstap te gaan, maar er lag weer zoveel werk op de plank dat het er bijna niet van was gekomen tot Kaat me fijntjes wees op de Museumpas die tot nu toe ongebruikt was gebleven. En dus sprongen we deze woensdagnamiddag in de auto op zoek naar wat cultuur. Gelukkig was ik iets minder impulsief dan anders geweest, want de Ensor-tentoonstelling die ik vaagweg in gedachten had gehad bleek nog niet open :-). Dus trokken we naar Tervuren, met in het achterhoofd dat we nadien nog even konden binnenwippen bij oma en opa. Ik wip daar wel eens vaker binnen, maar de kinderen komen er niet zo veel. Mijn moeder zou in de wolken zijn. Ik was al jaren niet meer in het Afrika Museum geweest. Het museum had een fikse renovatie achter de rug en ik was benieuwd of er nog iets van de charme van die ouderwetse negentiende-eeuwse sfeer overgebleven zou zijn. Ik herinner me nog hoe mijn tien jaar jongere broertje en zusje – we noemen hen som...

Het is donker. Amara Fay heeft ons meegenomen naar het dorpsplein van Arcadia in de anderwereld, waar in het midden een vuur hoog oplaait. De gensters vliegen grillig naar omhoog, de donkere lucht in. We gaan trancedansen tijdens deze  covenbijeenkomst die in het teken staat van het element Vuur. Ik weet dat de andere meisjes hier ook aan het dansen zijn, maar ik zie niemand bewust.  Soms word ik er mij er ineens van bewust dat ik met gesloten ogen sta te dansen, wonder boven wonder zonder in botsing te komen met de anderen op de dansvloer, omdat ik zo opga in de muziek dat ik als het ware mijzelf ben vergeten. Als ik me daar dan plots van bewust word en mijn ogen dan opnieuw opendoe, moet ik altijd een fractie van een seconde opnieuw wennen aan onze wereld, want ik was helemaal weg. Dat gevoel probeer ik te krijgen, maar dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Want meestal gebeurt dat vanzelf, zonder dat ik er bewust naar op zoek ga. Tot nu toe gaat alles goed. Het is te zegg...

We hadden afgesproken aan de ingang van het Boekenbergpark in Deurne, waar Amara Fay ons zou voorgaan in een Samhain ritueel. Wat een plezier om dat nog eens gewoon buiten te kunnen doen! Het weer zat mee - de gevolgen van de klimaatopwarming zijn soms ook wel eens positief - en het was ook fijn om nog eens in een cirkel te kunnen staan met oude bekenden zoals Maera (ik beschouw hen toch nog altijd een beetje als Arcadia heksen, ook al gaan ze ondertussen een ander pad).  Nadat we een plekje hadden gevonden tussen de bomen - heerlijk, dat ruisen van de dode bladeren onder onze voeten - staken we de lantaarntjes aan die we hadden meegebracht. Ik had de lantaarntjes mee die we lang geleden eens met Arcadia & kids maakten voor een winterse avondwandeling doorheen de Hobokense Polder. Tof om die nog eens boven te kunnen halen, al was het deze keer geen weer voor warme chocomelk maar eerder voor witte wijn :-) Amara Fay zou ons meenemen naar het land achter de sluier tussen de werel...

De winter is een periode waar ik moeite mee heb. Het ligt volgens mij aan de kleur van het licht, of gewoonweg het ontbreken van licht. Vroeg opstaan is al niet mijn ding, laat staan opstaan in het donker! In dat donker hangt een soort van zwaarte, alsof alles stil staat en aan het wachten is op wat gaat komen, en in zekere zin is dat natuurlijk ook zo. Als je het bekijkt vanuit de cyclus van planten en oogsten, dan is het nu inderdaad wachten tot de zaden kiemen voor de volgende oogst en ondertussen teren op wat nog overschiet van de vorige.  De winter - en midwinter in het bijzonder - is dus een overgangsperiode, waarin we op de schraag zitten tussen twee oogsten. Het is de periode waarin we zelf ook stil zitten, de tijd hebben om te mijmeren, terug te blikken naar het afgelopen jaar en daar lessen uit te trekken, en vooruit te kijken naar het volgende, blij dat we lekker warm en comfortabel binnen zitten, beschermd tegen de koude en de schone maar verraderlijke grillen van de wi...

Elenor neemt ons voor de derde keer dit jaar mee op een reis naar de elementen. Morgen is het herfst, de periode die overeenkomst met het element water, en het weer werkt helemaal mee want het is al dagen nat en grijs.  Corona is nog niet weg en dus is het ook deze keer een RAT met achteraf een gezamenlijke nababbel in Jitsi. We blijken maar met ons drietjes te zijn en dan reken ik Kaat mee, die mee op reis is gegaan hier aan de grote tafel in de living, om kennis te maken met de spirit van het element water. Ik ben elke keer weer verbaasd over de rijkdom van haar innerlijke wereld en zoiets als deze reis is iets waar ze zeker mee weg kan.  Elenor vraagt ons om stil te staan bij die aspecten van het element water waar we extra steun bij nodig hebben. In het midden van ons altaar – aka de grote tafel – zetten we een “bron”, een schaal water. Daar gaan we straks letterlijk onze wensen of smeekbede of hoe je het ook noemt “te water laten”. Lenor doet het met drijfkaarsjes, maar w...

Binnen een week is het alweer de Hersftevening en dat is te merken aan het weer! Twee weken geleden zaten we nog in korte mouwen in de zon, nu is het al regen en wind dat de klok slaat. Het lijkt wel alsof de herfst iets in te halen heeft.  Voor wie er dus nog aan twijfelde: de donkere periode staat voor de deur. Dat is traditioneel de periode waarop we aan reflectie doen. We kijken wat het het afgelopen jaar goed hebben gedaan en waar we volgend jaar meer aandacht aan moeten besteden. We staan stil bij wat we dit jaar hebben geoogst en wat we willen zaaien voor volgend jaar.  Als maatschappij oogt de oogst dit jaar bijzonder mager: het coronavirus waart rond en maakt wereldwijd miljoenen doden, de economie hapert overal, de armoedecijfers stijgen schrikbarend, de dierenpopulaties zijn over de laatste vijftig jaar met maar liefst 68% geslonken en dan hebben we het nog niet eens gehad over het klimaat … Er is iets grondig mis met de natuur en met onze aarde en dat hebben we hel...