Webmaidens Grimoire

To think that you are gone, over the crest of the hills, As the Moon passed from her fulness, riding the sky, And the White Mare took you with her. To think that we will wait another life To drink wine from the horns and leap the fire. Farewell from this world, but not from the Circle. That place that is between the worlds Shall hold return in due time. Nothing is lost. The half of a fruit from the tree of Avalon Shall be our reminder, among the fallen leaves This life treads underfoot. Let the rain weep, Waken in sunlight from the Realms of Sleep. (Elegy for a Dead Witch, Doreen Valiente) Tijdens de healingrituelen die Elenor het afgelopen jaar regelmatig organiseerde, maakten we elke keer opnieuw tijd voor Kyra Isis. Zij was al vele jaren zwaar ziek en sukkelde van de ene chemo naar de andere. En toch zat ze vol levenskracht en gaf ze het niet op. Ze was een echte paardenliefhebber en om de zoveel tijd postten zowat all heksen van de lage landen foto’s van paarden ...

Sint-Amands, het graf van Emile Verhaeren. Het was één van de favoriete plekjes van een ex-collega uit de gouden Variety-jaren, en vandaag was het de plek waarop we allemaal samen afscheid van hem namen. Toen Fjierra me vorig weekend belde om te melden dat hij zich van het leven had beroofd, was ik gechoqueerd. In ons hoofd denken we allemaal nog dat we twintig zijn, en het is pas op dagen dat de dood ons op de ene of de andere manier "aanraakt" dat we beseffen dat de tijd ons aan het inhalen is. Hij was een grote luide man, Jo, vol wilde plannen, genre twaalf stielen en dertien ongelukken, die altijd vol optimisme vooruit stormde, maar ik heb toch steeds het gevoel gehad dat hij kwetsbaar was. Het trof me dat de kerk vol zat, zoveel vrienden had hij en toch bleek hij eenzaam. Ik voelde me ongemakkelijk. Hadden we allemaal beter ons beste moeten doen? Het gedicht van Pater Marcel Weemaes dat tijdens de kerkdienst als eerste lezing werd gebruikt, vatte het gevoel perfect sam...