Webmaidens Grimoire

Heksen hebben geen tempels, althans, dat wordt altijd ten stelligste beweerd. Toch hebben sommige van mijn collega heksen een kamer in hun huis ingericht als heilige plek, een tempel binnen handbereik. Zo’n tempeltje is eigenlijk niet meer dan een altaartje dat in een aparte kamer staat zodat het gemakkelijker is om ongestoord te mediteren of magisch werk te verrichten. Mijn eigen altaartje staat gewoon in de living, niet zo evident om er te werken met twee opgroeiende tieners en een voetbalgekke achtgenoot in huis :-) Soms denk ik dat ik dat ook wel zou willen, maar als ik er echt stil bij sta, besef ik dat ik dat eigenlijk al lang heb. Als puntje bij paaltje komt, is mijn kleine stadstuintje van vier op vier meter mijn heiligdom, de plek waar ik elke dag goeiedag kom zeggen aan alles wat er leeft. In mijn kleine groene oase voel ik de verbondenheid met de wereld rondom mij het sterkst. Mijn stadstuintje is mijn eigen magische plek. Wij heksen hebben inderdaad geen vaste structure...

Elk jaar op de volle maan van mei wordt wereldwijd door covens en cirkels allerhande een ritueel georganiseerd ter ere van de godin Hekate, de zogenaamde Rite van haar Heilige Vuren. Daar doen we met Arcadia ook al een paar jaar aan mee, maar dit jaar dreigt het niet te lukken. Mijn professionele agenda zit zo bomvol dat ik weinig tijd heb om dingen voor te bereiden. Zelfs een kruidenwis plukken is er nog niet van gekomen ... Omdat we deze week met de coven samenkomen, besluit ik om drie dingen te combineren – bestaan niet alle goede dingen in het leven uit drie? :-) We gaan dus op onze maandelijk,e bijeenkomst 1/ een kruidenwis plukken, 2/ iets doen voor Hekate en 3/ de Konijnenwei scouten voor het open midzomerritueel dat er zit aan te komen. Het zal deugd doen om nog eens een stapje buiten te zetten ook, zeker nu het zo’n mooi weer is de laatste dagen. We zijn allemaal echte stadsheksen geworden, die meer binnen zitten dan de natuur in trekken. En dat met een aantal van de mooiste...

Dan zit je in een hutje in het bos voor een heel weekend en kom je niet buiten. Neen, dat was niet het plan en daarom had Elenor van de gelegenheid gebruik gemaakt om sandpainting in het programma van het Arcadia weekend te steken. In theorie gaat het bij sandpainting – het woord zegt het zelf al – om het tekenen van patronen en tekeningen met gekleurd zand. Zo’n zandschilderingen worden ook wel droogschilderingen genoemd en hebben dikwijls een ritueel doel binnen religieuze of healingsceremonies. De zandmandala’s van de boedhistische monniken zijn een vorm van sandpainting, en daarmee sloot dit ook meteen mooi aan bij de mandala’s die we de avond voordien hadden getekend. Ook de indianen maken zandschilderingen, soms met zand alleen, soms met gewoon alles wat in de natuur te vinden is (en toegegeven, in de Navajo woestijn is behalve zand niet veel te vinden :-)). Dat was ook wat wij zouden gaan doen: een geschikt plekje zoeken in het bos voor onze tekening, in meditatieve toestand...

Het Arcadia Weekend werd meteen met een vrolijke noot ingezet want de eerste workshop, gepland op vrijdag, was een praktisch workshop waarbij we mandala’s zouden gaan tekenen. Het thema van het weekend draaide rond eenheid en dus was het de bedoeling dat we allemaal samen een Arcadia mandala zouden tekenen, naast een eigen mandala voor onszelf. “Ik ben één” versus “Wie ben ik”. We moesten bijna met onze ogen dicht intuitief gaan voelen en zien wat we op het papier zouden gaan zetten qua vormen en kleuren. Veel meer uitleg volgde er niet echt, wat ik een beetje jammer vond (mijn luchtkantje waarschijnlijk :-)), maar het tekenen was heel plezant, ook al kon ik me niet helemaal smijten (ik voelde me zo beroerd als de Twin Towers na 9/11). Het woord “mandala”  komt uit het Sanskriet en betekent “cirkel”. Een prima idee dus om het weekend mee te starten en ook een prima symbool voor het thema van het weekend zelf – “We are one”. De mandala’s zoals we ze kennen uit de Tibet zijn ee...