Webmaidens Grimoire

Geef toe, als je vakantiehuis op vijf kilometer van de bron van de grootste rivier van Spanje ligt, dan wil je daar misschien wel eens naar op zoek. Van alle rivieren die in de Middellandse Zee uitmonden is alleen de Nijl langer! Dat wil wat zeggen … Die machtige rivier ontspringt hier dus een dorpje verder, in Fontibre. Je hoort het al in de naam: die komt van het Latijnse Fontes Hiberis en dat betekent letterlijk bron van de Ebro. We parkeren de wagen en lopen verder het kleine dorpje in, langs het kerkje en zo verder naar beneden. Het is een klein maar fijn wandelingetje in het groen langs het water en dan is ze daar, de bron van de Ebro. De groene oase is een heiligdom van de Virgen del Pilar. Dat is de belangrijkste beschermheilige van de Spaanstalige wereld. Haar bekendste heiligdom is de grote basiliek in Zaragoza, waar de Ebro ook langs stroomt. In het water van de bron staat een stenen pilaar met een beeldje van de madonna en in de rotswand is een nis uitgehakt voor een soort ...

Wie door de straten van de Antwerpse binnenstad struint en naar omhoog kijkt, kan niet om de vele Mariabeelden heen die de gevels van de huizen sieren. Ze staan werkelijk overal, op straathoeken, aan de gevels, op pilaren, … De koekenstad is dan ook de Mariastad bij uitstek. Die Mariadevotie was hier door de eeuwen heen echt een ding. Zelfs de kathedraal is aan Onze Lieve Vrouw gewijd. Het is dus zeker geen toeval dat moederdag hier niet in mei maar op 15 augustus – Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaart – wordt gevierd. Maar voor de rest van de wereld is mei wèl Mariamaand en dus hadden we deze maand een covenbijeenkomst ingepland om op stap te gaan met de mama van Jezus. Want de Mariabeelden aan de gevels zijn allemaal Madonna’s, het is te zeggen met het kindje Jezus op de arm. De Romeinen noemden de meimaand naar de moedergodin Maia en daaruit vloeide in de Middeleeuwen in Italië het gebruik om mei toe te wijden aan de moedergodin van die tijd: Maria, de Moeder Gods. Het gebruik om beelden van...

Ik ben elk begin en elk einde Mijn naam is Dea Zij die mijn weg gaan zijn mijn gezegende kinderen De wereld ligt onder mijn voeten En ik ben Aarde zelf Mijn naam is Gaia Zij die mij respecteren zijn mijn gezegende kinderen Ik ben de Vrouwe van het geluk En ik heers over ongeluk Mijn naam is Fortuna Zij die mij accepteren zijn mijn gezegende kinderen Maar ik ben de Moeder van allen De Moeder van het heelal Mijn naam is Maria Zij die liefhebben zijn mijn gezegende kinderen Ik weef de draden van het leven Ik spin de draden van het lot en knip wanneer ik wil Ik ben het heden, het verleden en de toekomst Mijn naam is Urd Ik ben de gastvrouw van het dodenrijk Ik koester de zielen en laat ze weer los in nieuw leven Zij die klaar zijn, worden herboren Ik ben verleiding Mijn schoonheid vind je in elke vrouw Mijn naam is Venus, Aphrodite, Freya, Inanna, Shakti Zij die mij vinden, worden een met mij Ik word genoemd met vele namen Maar ik heb geen naam Ik ben ...

Omdat twee kinderen moeilijk in toom te houden zijn als het 27 graden is, zelfs niet met een tuinslang en een kleine stadstuin, stelde ik voor om naar het Middelheim Museum te gaan. Dat zagen die woelwaters van mij wel zitten en dus sprongen we op onze fiets, zodat mijn schatje opgelucht kon achteroverhangen in de zetel, met een wodka cola en de Tour. Het Middelheim Museum heeft een reputatie. Zelfs mijn moeder weet waar het ligt, getuige de verwarring toen ik voor de geboorte van Kaat opgenomen werd in het Middelheimziekenhuis. Mijn liefste belde om 7u ’s ochtends naar zijn schoonouders om dat te melden en mijn moeder begreep niet waarom wij persé wilden laten weten dat we in het Middelheim Museum waren. Ze liet niks merken maar vroeg zich verbaasd af of hij iets gesnoven had ofzo. :-) Kaat en Dries zijn er allebei al op schooluitstap geweest. Het zou natuurlijk erg zijn als dat niet het geval was, als je zo’n museum bijna letterlijk in je achtertuin hebt liggen. Enthousiast troon...

Gisteren waren we uitgenodigd op het doopfeest van het zoontje van vrienden van ons, in de Sint-Catharina kerk hier op 't Kiel. Zo'n klein babietje, dat doet je toch iets. Ik heb zelf twee schatten van kinderen en op de ene of de andere manier vergeet je hoe klein ze ooit waren. Kaat was een prematuurtje en paste nauwelijks in mijn hand. En als je ze dan nu ziet rondspringen, dan denk je eigenlijk nooit terug aan van hoe ver ze eigenlijk gekomen is. Toch betrap ik mezelf er soms op dat ik naar mijn kleintjes aan het kijken ben met een gevoel van ontzag. Dat gevoel van verwondering om dat nieuwe leven, dat zomaar uit het niets is ontstaan, dat gaat hopelijk nooit weg. Het is fascinerend, zo'n kleintje, alsof de wereld elke keer een beetje opnieuw begint. Het geeft je ook een goed gevoel, net alsof je zelf een beetje opnieuw geboren wordt, want je herkent jezelf in je kinderen en je weet dat je door hen en in hen een deeltje bent van een lange ketting van leven die verder g...

Gisteravond had ik afgesproken met papa en mama om samen een hapje te gaan eten. Papa moest naar de CD&V nieuwjaarsreceptie, die dit jaar plaats vond in de Zuiderkroon in Antwerpen. We hadden afgesproken in het Gallicisch restaurant Terra Meiga , dat op nog geen honderd meter van de Zuiderkroon gelegen is (en dat letterlijk "land van de heksen" betekent, maar dat is voor een andere keer). Uiteindelijk zijn we gewoon samen een spaghetti gaan eten op het spaghettifestijn van de scouts waar Kaat nu in de Kapoenen zit :-) Na de spaghetti kwamen ze nog even binnenwippen voor een koffietje. Mama moest niks meer hebben omdat ze de laatste tijd heel slecht slaapt. En toen schoot ze plots in de lach en zei iets dat me verbaasde: "Elke keer als ik wakker word, zie ik Onze Lieve Vrouw van Vlaanderen". Ik bleef als aan de grond genageld staan. Verbaasd keek ik haar aan. "Ja," grijnsde ze, "ik word elke keer zingend wakker. Liefde gaf u duizend namen." ...