Webmaidens Grimoire

Ik moest eigenlijk in Brussel zijn voor de opbouw van een evenement maar eerst kon ik het plaatsen van de straatnaam voor Clara Goessen toch niet laten passeren!  Clara Goessen is de enige die in Antwerpen op de brandstapel terechtkwam voor hekserij. Veel mensen zijnverbaasd dat er maar één heks in Antwerpen werd verbrand. Er werden wel meer mensen beschuldigd, vijftien in totaal, maar die werden bijna allemaal vrijgesproken en als ze al werden veroordeeld dan werden ze verbannen, gegeseld of op bedevaart gestuurd. Ze werden niet verbrand. Behalve Clara Goessen dan. Op 22 augustus 1603 werd zij veroordeeld en terechtgesteld op de Grote Markt. Daarna was het meteen gedaan met de heksenvervolging in de koekenstad, want Clara is de laatste die van hekserij werd beschuldigd. Het lijkt wel of Antwerpen genoeg had van brandstapels. Dat kan best zo zijn, want tijdens de godsdienstoorlogen werden er heel wat mensen op de brandstapel gezet wegens ketterij. Maar dat is niet hetzelfde als hek...

"Meer vrouw op straat", dat was het televisieprogramma uit 2020 waarin Sofie Lemaire vrouwen in Vlaamse steden onder de aandacht bracht die volgens hun inwoners een straatnaam verdienen. Ze merkte terecht op dat er een grote ongelijkheid is tussen het aantal straten genoemd naar mannen (85%) en vrouwen (15%) en deed een oproep om namen van straffe madammen door te geven die een straatnaam zouden moeten krijgen. Fjierra gaf toen de naam van Clara Goessen door, de enige heks die in Antwerpen ooit op de brandstapel werd gezet. Daar ijverde ook Walter Clement voor, de Antwerpse stadsgids die een boekje over haar schreef en ondertussen al jaren onverdroten de stad aan de mouw trekt om eerherstel voor haar te krijgen of toch minstens een straatnaam of een gedenksteen. Dat ze op de lijst stond voor de eerstvolgende batch van straatnamen wisten we al via onze eigen contacten (als ‘oorlogsvluchteling uit Straatsburg werd ze door de stad eerst als ‘niet Antwerps genoeg’ beschouwd, kan ...

Na maanden in ons kot en elkaar niet live mogen ontmoeten, had Fjierra me gevraagd of we toch niet iets konden doen met Litha dat niet virtueel was, coronaproof en rekening houdend met de afstandsregels. Er stond zowiezo al een Litha RAT op het programma, maar daarnaast was er blijkbaar toch ook veel behoefte om nog eens buiten te komen. Dat kon ik zeer goed begrijpen, want zelfs met een park voor de voordeur en een kleine stadstuin om even lucht te gaan happen leek het soms of de muren op me afkwamen!  Vorig jaar waren we met de meisjes van de lesgroep een kruidenwis gaan plukken op de Konijnenwei. Of we dat dit jaar misschien opnieuw konden doen, want de nood bij de Dryaden was groot … Een combinatie van kruidenwis in de namiddag en Litha RAT  met Jitsi cake&wine achteraf was een prima oplossing.  We hadden afgesproken op de Konijnenwei, dat stukje wildernis aan de rand van de stad dat we zo’n beetje als onze terroir hebben geclaimd :-). Het was al een tijdje gelede...

In Duitsland, Tsjechië, de Baltische staten en grote delen van Scandinavië wordt op 30 april Walpurgisnacht gevierd. De naam van het feest komt van de Heilige Walburga, al heeft het feest voorchristelijke roots. De Kelten vierden immers Beltain, meer naar het noorden werden Freya en Freyr gevierd. Als Antwerpse coven zouden we misschien ook beter Walpurgisnacht vieren, want Walburga is zowaar de patrones van Antwerpen! Sint-Walburga (Benedictinessenklooster Eichstatt, Duitsland) Walburga was een Saksische prinses (geboren rond 710 in Devonshire, Wessex) die samen met haar broers Wunibald en Willibald - Wuni en Willi :-) - in 749 van het huidige Engeland naar Duitsland ging om de heidenen daar te gaan kerstenen, op vraag van haar oom, de heilige Bonifatius, die als eerste vrouwen opriep om hem te helpen bij de kerstening. Walburga werd uiteindelijk abdis van het Benidictinessenklooster van Heidenheim , waar ze uiteindelijk op 25 februari 779 overleed (vandaar dat haar naamdag in ...

SEMINI WIE? Toen ik lang geleden eens op vakantie was in Turkije, de eerste “verre” vakantie met mijn liefste, moesten we allebei hard lachen om de nogal uitgesproken (géén eufemisme! :-)) beeldjes van de plaatselijke vruchtbaarheidsgod Bes, die ons in duizendvoud stond aan te kijken met zijn enorme penis als een derde been vooruitgestoken. Wisten we veel dat we in Antwerpen onze eigen Bes hebben! Boven de poort van het Steen, de Antwerpse burcht aan de Schelde, hangt een klein bas-reliëf waarop je een figuurtje kan zien staan met open armen en benen. Dat zou Semini zijn, een lokale vruchtbaarheidsgod. Het verhaal gaat dat het figuurtje op het bas-reliëf oorspronkelijk een indrukwekkende fallus had die door de Antwerpse vrouwen werd gekust om vruchtbaarheid af te smeken. Nochtans is het helemaal niet zeker of er wel sprake is van een vruchtbaarheidsgod. Daar was pas sprake van in de Renaissance, toen het de mode werd om overal Griekse en Romeinse invloeden achter te zoeken of ...

Het is koud en het regent. Deze zondag is er zo eentje dat je het liefst met een tas warme chocolademelk en een dikke deken op de zetel wil blijven zitten om samen met je lief naar oude zwartwitfilms van Audrey Hepburn en Spencer Tracy te kijken. Maar ik heb me aangemeld voor de wandeling op het Schoonselhof. De grote begraafplaats van Antwerpen wordt zo’n beetje als een mini Père Lachaise beschreven en ik ben er in die tien jaar dat ik hier al woon nog nooit geweest. De oudervereniging van “de 25”, de scoutsgroep van ’t Kiel, doen wel vaker interessante uitstapjes. We zijn de wijngaarden al gaan bezoeken van de Kapittelberg in Herselt (en hebben uiteraard ook uitgebreid geproefd) en nu stond een geleide wandeling op ’t Schoonselhof op het programma. Bart lachte me uit toen ik me vol goede moed in mijn botinnen hees: hij bleef wel languit liggen in de zetel, met een tas warme koffie en biathlon op de TV. Het Schoonselhof was oorspronkelijk helemaal geen kerkhof. Het kasteeldomein v...

Een paar keer per jaar verdwijnen mijn liefste en ik van de wereld om te gaan rollenspelen in een andere. Afgelopen weekend was het weer zover: na vele jaren speelden we de laatste sessie van Droomkronieken, een rollenspel gebaseerd "Changeling: The Dreaming" en de bijhorende fantasy novels. Die gaan over de wisselkinderen hier op aarde, Fae die om uiteenlopende redenen verbannen werden uit Arcadia - jawel :-) - en wiens Fae-ziel huist in een gewoon mensenlijf. De Fae zijn hier overal en toch weten de mensen niet dat ze er zijn. Ze leven verborgen in het zicht van iedereen en vallen daardoor juist niet op. Waarschijnlijk denkt de gemiddelde Antwerpenaar dat mijn personage zo'n zot wijf is dat in zichzelf loopt te mompelen als ze haar tegenkomen op straat. Dat komt door onze Glamour, die een laagje "onbelangrijk" over ons heen legt. Zo'n beetje als in Neverwhere van Neil Gaiman :-) Mijn liefste en ik spelen dus gewoon onszelf, een Plus versie van onsze...

De stad is hip. Dat is tenminste wat de urbanisten vertellen. Stadsplanners doen er alles aan om jonge gezinnen in de stad te houden. Die trekken weg uit de stad, naar de rand waar het groener is en waar kinderen met meer ademruimte kunnen opgroeien. Ik kom zelf uit een slaperig nest in Vlaams-Brabant, een kwartiertje van de Grote Markt in Brussel. In vroeger tijden placht ik op zaterdag regelmatig de stad in te rijden om te gaan snuisteren in de MusicMania, Caroline Music of de Fnac in de City 2. Ik deponeerde mijn wagentje steevast netjes in de parking van de City 2 en daar deed ik zelden langer over dan give and take een kwartier. Nu woon ik in Antwerpen - ik ben mijn hartedief naar hier gevolgd - en geniet van de stad, alhoewel het Kiel buiten de singel ligt en dus voor sommige sinjoren natuurlijk 't Stad niet is :-) Ik moet ook toegeven dat het met 9 hektaren park pal voor onze voordeur wel gemakkelijker aarden is voor een meisje dat van den buiten komt. Maar toch ... Toen we...