Opwijk revisited
Na honderd jaar vond mijn grootmoeder dat het genoeg was geweest. En dus was ze zachtjes weggegaan, met achterlating van een gigantisch huis vol familieherinneringen gevat in foto's, boeken, en de vele voorwerpen van een goed geleefd leven.
Onze familie is groot, héél groot, en het huis in Opwijk is al bijna tweehonderd jaar zo'n beetje het punt waar we allemaal wel eens opnieuw naartoe werden getrokken, als het centrum van een almaar uitdeinende mandala. Met het vertrek van bomama valt die mandala uit elkaar.
Het huis wordt verkocht en moest worden leeggemaakt. De dozen op zolder met oude gueuzeglazen van de familiebrouwerij, de etsen uit de gang, de oude typmachine van bompapa, de wollen dekens, de potten en pannen in de keuken, en boeken, boeken, boeken ... alles moest weg.
De hele familie kwam nog een laatste keer goeiedag zeggen aan het huis uit onze jeugd. Dat deed pijn want waarschijnlijk gaat dat grote classicistische witte herenhuis met de mooie tuin tegen de vlakte. Er is geen plek meer voor zo'n huizen in deze energiemoeilijke tijden :-( We liepen doorheen de vele kamers, van het kabinet van mijn grootvader over de muziekkamer en de speelkamer, de trap op naar de kamer van de jongens, de linnenkamer, de kamer van de 'maasse' en de meisjes naast de reusachtige zolder.
Met elke post-it die op een vaas, een boek, een lamp werd geoplakt, met elk voorwerp dat werd meegenomen naar een volgende plek, leek het huis een beetje van zijn ziel te verliezen. Het voelde alsof het huis zelf aan het vervagen was ...
Animistische natuurreligies voelen dat alles bezield is. Niet alleen de levende natuur om ons heen, maar ook de rivieren, de rotsen, en ja ... ook de huizen. De spirit van dit huis leek zachtjes in te dommelen en te verdwijnen, net zoals mijn grootmoeder die hier driekwart eeuw haar stempel had gedrukt. De rennende kindervoetjes, bompapa die porto op flessen trok in de kelder, de discobar en de dansfeestjes in diezelfde kelder, de grote volière met de zebravinkjes, de vele rozenstruiken die elk jaar liefdevol werden gesnoeid, de halve vleugel met de partituren van Chopin, ... het verdwijnt allemaal in de nevelen der tijd. Slaapwel deva, hopelijk word je binnenkort weer wakker voor een volgend hoofdstuk.
Reacties