Van mijn erf! Huiszuiveringsritueel voor Hamamelis (Covenbijeenkomst)

Er bougeert vanalles in het leven van Hamamelis en één ding daarvan is dat ze een einde heeft gemaakt aan een relatie die nogal toxisch was. Om daar finaal een streep onder te zetten, had ze gevraagd of we een avond konden spenderen aan een huiszuivering om alle negativiteit die misschien nog zou rondhangen finaal te verwijderen. Daar hielpen we haar uiteraard graag bij. Aurora maakte een mooi ritueel gebaseerd op oude gebruiken uit de volksmagie.

In veel oude tradities en religies ligt de kracht van een plaats niet in het midden maar net op de drempels. Dat geldt ook voor een huis. Overgangen - drempels, vensterbanken, enz. … - zijn liminale plekken waar krachten samenkomen, noch hier noch daar, tussen binnen en buiten, tussen bekend en onbekend. 

Het woord liminaal komt  van het Latijnse Limen, drempel. Janus, de Romeinse god met de twee gezichten, van begin en einde, waakte over deze plekken: deuren, poorten en overgangen algemeen. In het oude Rome was de drempel dan ook een heilige plek. Mensen stapten bewust niet op de drempel zelf om ongeluk te vermijden. Huishoudrituelen vonden ook vaak plaats bij de ingang van een domus en niet in het centrum van het huis. 

Niet alleen in Rome, ook bij de Germanen en de Kelten waren drempels speciale plekken. Ze werden gezien als kwetsbaar aangezien spirits, elfen of kwaadaardige wezens langs hier konden binnendringen. Er werden dus beschermende artefacten zoals ijzer, kruiden of speciale beschermende symbolen bij deuren en ingangen geplaatst. Dat doen wij overigens ook nog altijd: denk aan de kruidenwis die we elk jaar plukken en bij de voordeur hangen. Ook in het christendom is dat nog altijd een traditie. Op palmzondag worden palmtakjes gewijd die vervolgens een plekje boven de voordeur krijgen. Dergelijke gebruiken zien we wel vaker in de middeleeuwse volksmagie om het kwaad op afstand te houden.

Wie al eens in de Jodenwijk in Antwerpen heeft rondgelopen heeft waarschijnlijk ook al de zogenaamde mezoeza’s gezien, kleine kokertjes met een handgeschreven perkamentrolletje met verzen uit de Torah dat aan de deurpost wordt gehangen ter bescherming. Het woord mezoeza betekent overigens letterlijk deurpost in het Hebreeuws :-). Het is niet de ruimte zelf die hier heilig is, maar die wordt wel heilig door bewust binnen te komen met je gedachten bij Yahweh.

We hebben het nu telkens over westerse tradities maar ook in het verre oosten zijn ingangen speciale plaatsen. In het taoïsme wordt de ingang van een huis gezien als de “mond” waardoor levensenergie qi binnenkomt. Het is evenwel van groot belang dat er niks binnenkomst dat er niet thuis hoort. De ingang is dus een bijzonder krachtige plek die bepaalt wat wel en niet binnen kan.

Bij huisbeschermingsrituelen gaat de aandacht dan ook vooral naar de liminale plaatsen van het huis, die gezien worden al plekken die potentieel zwak zijn en waar malevolente wezens of energie zou kunnen binnendringen.

Behalve de kracht die samengaat met liminale plaatsen, is er nog een extra aspect dat aandacht verdient. Veel natuurreligies zijn animistisch, ttz. zij zien de wereld als bezield. Dat geldt niet alleen voor natuurlijke dingen maar ook voor huizen. Alles is ‘begeesterd’ en dat betekent dat je deze spirits ook kan vragen om te helpen bij bescherming. 

Eén van de gebruiken die hierbij aansluiten is het kloppen op de deur. Dat dient niet alleen om aan de bewoners van een huis te laten weten dat je er bent, maar ook aan het huis zelf. Kloppen op ramen, muren of deuren is een aankondiging: “Ik ben hier. Word wakker.” Door te kloppen spreken we de spirit van het huis aan. In het oude Rome werd geklopt bij de deur om toestemming te vragen aan Janus of de huisgeesten van het huis om de drempel over te stappen en binnen te komen. Ongevraagd ergens binnengaan werd als spiritueel riskant beschouwd. Dat komt ook terug in onze eigen westerse volksmagie: bij de zegening van een (nieuw) huis werd vaak drie maal – een heilig getal! – geklopt op de deuren, muren, balken, enz. … om het huis als het ware wakker te maken voor de zegening.

Geluid is sowieso heel belangrijk in alle magische tradities. Het zorgt dat dingen die vastzitten in beweging komen, voor transformatie. Denk aan de eerste zin van het oude testament: “In den beginne was het woord”, ofwel Yahweh zet de hele schepping in gang door de kracht van zijn stem en zijn adem. Klank zet vanalles in beweging.

In de oosterse filosofie worden mantra’s gebruikt om energie los te maken. Prana of levensenergie die vastzit zorgt voor stagnatie en dat willen we niet. Door mantra’s te zingen of te reciteren wordt alles weer in beweging gezet.

Hetzelfde gebeurt in sjamanistische tradities die trommels, ratels en zang gebruiken om vaste patronen te verbreken. Klank schrikt vastzittende energie als het ware wakker. 

Daarbij komt dat geluid ook negatieve energie afschrikt. Er is een reden waarom de Chinezen vuurwerk hebben uitgevonden en afsteken op nieuwjaar.

Ons ritueel bestond uit vier delen:

1. De voordeur

We gingen aan de binnenkant van de voordeur staan, waar Hamamelis haar hand op de deurpost legde met de woorden:

“Wat hier niet hoort blijft buiten. Wat zwaar is keert niet terug. Dit huis kiest rust en helderheid en mijn wil.”

Daarna opende ze de deur en veegde met een nieuwe borstel met één bewuste beweging alles naar buiten. Vervolgens sloot Hamamelis gedecideerd de deur.

2. De living

Hamamelis legde haar hand op de muur van de woonkamer met de woorden:

“Jij hebt gezien wat ik droeg. Jij hebt gehoord wat onuitgesproken bleef. Je hoeft het niet vast te houden.”

Iedereen klopte vervolgens stevig met de knokkels op een muur of deurpost.

3. De slaapkamer (of de kamer die het zwaarst aanvoelt)

Hamamelis legde haar hand op de muur van de slaapkamer met de woorden:

“Twee keer werd hier gedeeld. Twee keer werd hier verlaten. Wat van hen was erken ik. Wat van mij is neem ik terug.”

We maakten allemaal geluid: met een drum, belletjes, handengeklap, onze (zang)stem, geklop op de muren, enz. …

4. De achterdeur

We eindigden het ritueel bij de achterdeur. Hamamelis opende de achterdeur met de woorden:

“Wat ging is gegaan. Wat blijft ben ik. Dit huis is vrij.”

Daarna klopten we allemaal op de deurpost van de achterdeur, waarna Hamamelis de deur dicht deed.

Nadat we tijdens het huiszuiveringsritueel alle energie buiten hadden geveegd die er niet moet blijven hangen, zodat er weer volop ruimte is voor vreugde en liefde en alles wat goed is, bezegelden we die blessing met persoonlijke sigils en beschermingsrunen voor Hamamelis.

Aan de deurstijl bij de voordeur hingen we tot slot een sleutel op ter bescherming, een oud gebruik uit de volksmagie om dieven en ander onheil af te weren. Die magische sleutel houdt de deur vanaf nu dicht voor alles wat niet thuishoort in dit prachtige huis.