Perzisch blauw zout

 “Kijk nu eens, mama, blauw zout!” Kaat hield verwonderd de zoutmolen omhoog. Mijn kruidenkast ontploft zowat en daar staan al behoorlijk wat verschillende soorten zout in, van gewoon tafelzout en grof zeezout over keltisch zout, roze himalayazout, geroookt zout tot mediterraanse en Zuid-afrikaanse zoutmixen. Maar blauw zout, neen, daar had ik nog niet over gehoord.Nieuwsgierig nam ik de zoutmolen aan en jawel, tussen de witte zoutkristallen zaten ook blauwe kristallen. Het ging om zogenaamd Perzisch blauw zout.


Dat zout blijkt één van de zeldzaamste zouten in de wereld te zijn omdat het maar in één specifieke zoutmijn in het noorden van het huidige Iran te vinden is. En nu lag het daar zomaar in de rekken van de Aldi ...

Perzisch blauw zout is een steenzout. Er zijn twee soorten zout: zeezout en steenzout. Zeezout komt - de naam zegt het al - uit de zee terwijl steenzout gedolven wordt uit mijnen.

In vroeger tijden haalde men het zout vooral uit de zee. Men liet zeewater verdampen in lage bekkens zodat de zoutkristallen achterbleven. Dat kan je nu nog zien in de Camargue of in Bretagne in Frankrijk, waar nog steeds op die manier aan zoutwinning wordt gedaan. 

Op plekken waar vroeger zee was maar nu niet meer, zit het achtergebleven zout nog in de grond. Daar vind je zoutmijnen zoals die in Iran, waar het Perzich blauw zout vandaan komt. Het zout wordt er uit de grond gehakt of met de hulp van water waarin het oplost naar boven gehaald. Het zout uit die mijnen noemt men steenzout.

De kleur van het zout komt meestal doordat er extra mineralen in het zout zitten. Denk aan roze van Himalayazout, zwart Hawaiiaans zeezout (met kool van de vulkaan) of bruin Alpenzout.In het geval van het Perzisch blauw zout komt de blauwe kleur door de unieke kristalstructuur van het zout.

Omdat zoutwinning arbeidsintensief en tijdrovend was, was zout een kostbaar goedje dat enkel voor de rijken was. Het was niet alleen een smaakmaker zoals andere exotische specerijen maar was ook van levensbelang voor het conserveren van voedsel. Het werd dus bewaard achter slot en grendel. Dat hoor je overigens nog in het woord “salaris”: de sal- verwijst naar zout. De Romeinen betaalden hun soldaten een soldij uit in zout en de naam is blijven plakken ...

Omdat zout zo belangrijk en waardevol was, kreeg het algauw ook een plek in de volksmagie.Over het algemeen werd het gebruikt om slechte invloeden weg te houden. Dat is nu nog altijd het geval want ook wij gebruiken zout nog steeds om onze cirkels te zuiveren. Denk ook aan heksenflesjes: behalve roestige nagels, scherpe voorwerpen, en ander fijn spul zit er ook altijd zout in heksenflesjes, als bescherming, om negatieve invloeden weg te jagen. En als je een zuiveringsritueel doet bij een housewarming bijvoorbeeld of als metafysische lenteschoonmaak, dan hoort daar dikwijls niet alleen smudgen bij maar ook het strooien van een beetje zout in alle hoeken van de kamers. Kristallen kan je reinigen door ze in een bad van zout te leggen.

Maar het gaat verder dan dat. Zout staat op het altaar als representatief voor het element aarde. Dat is zeker zo voor steenzout, dat de essentie van het element aarde in zich draagt, maar niet persé voor zeezout. Dat wordt gelinkt aan de essentie van water.

Afhankelijk van wat je doet tijdens je rituelen of je magisch werk, kan je dus wel bewust kiezen voor zeezout of steenzout. Toen we een paar jaar geleden een ritueel deden rond de ketel van Cerridwen brouwden we bijvoorbeeld een brouwsel met “zeewater”, ‘t is te zeggen water met een snuif keltizsch zeezout uit Bretagne. Zeezout is bijvoorbeeld ook een prima offer als je werkt met Posseidon of een andere god of godin gelinkt aan de zee. Of denk aan zwart Hawaiaans lavazout, met kool van de vulkaan, dat perfect is voor Pele of Hephaestos.


Bronnen:


Reacties

Populaire posts