Webmaidens Grimoire

Gelukzaligheid. Dat is het gevoel van algemeen welbehagen dat je overvalt als je gestreeld wordt. Je zou er bijna bij gaan spinnen als een kat! De Zweedse neurofysioloog Yngve Zotterman vond al in 1939 een soort van  ‘aaineuronen' bij katten. Dat zijn een soort van zenuwcellen in de huid die een signaal naar de hersenen sturen als ze worden aangeraakt. Als ze worden geactiveerd ervaar je dat als een liefkozing en worden gevoelens van angst en agressie onderdrukt. Aaien vinden katten dus heel fijn. En mensen ook. Wij hebben ook aanrakingsgevoelige neuronen in ons vel die die gelukzaligheid triggeren als iemand zachtjes over ons vel strijkt. We kunnen enorm genieten van het gevoel van het bubbelende water in het bubbelbad of van het zachte kietelen van babyhandjes op zoek naar houvast. Ons vel zit dan ook vol met zenuwuiteinden waaronder dus ook een pak aaineuronen. Die reageren heel anders dan de andere zenuwuiteinden: ze worden geprikkeld bij een heel lichte aanraking, maar...

Fjierra had ons gevraagd om na te denken over wat we voor de coven zouden wensen voor het komende jaar. Dat was niet moeilijk. Zeker niet als ik het enthousiasme zie van de meisjes van Amma Devi. Natuurlijk mag je dat niet vergelijken maar toch. Als je dat wel doet, dan kan je niet anders dan zien hoe we allemaal een beetje uitgeblust zijn. Dat is toepasselijk gezegd in deze tijd die in het teken staat van het vuur in ons hart! Dus wenste ik voor onze coven drive en enthousiasme en een hands on mentaliteit zodat we weer dingen zouden gaan doen, concrete praktische dingen, en de magie terug in onze coven konden brengen. Onze coven kan wel wat “spunk” gebruiken! Voor mijzelf wenste ik dat ik een bevestiging zou krijgen van wie ik ben, van mijn potentieel. Die bevestiging krijg je door je plaats in de gemeenschap, je werk, je vrienden en je omgeving. Ik moet denk ik echt niet klagen, maar toch ben ik daar vaak onzeker over. Het zal nog wel een restje zijn van het vijftienjarige meis...

Normaal gezien was het gisteren covenbijeenkomst en zouden we samen stil staan bij de tijd van het jaar, de tijd van vernieuwing en transformatie, en wat voor effect dit heeft op ons als mensen, op ons als coven en op ons in alle aspecten van ons leven. Door omstandigheden kon Fjierra niet op tijd aanwezig zijn en omdat het toch een belangrijke avond was voor de coven werd beslist om de bijeenkomst uit te stellen naar een latere datum maar wat we deze avond samen zouden doen toch te doen, zij het dan in een RAT, een Ritual Apart Together. Gisteravond zag ik dat niet meteen zitten, in een huis waar ’s avonds de televisie meestal opstaat en er niet echt een kamer is waar ik zou kunnen ontsnappen aan de drukte van het leven van alledag. Dus besliste ik om dat gewoon vandaag te doen, overdag. Eén van de voordelen van thuis te zijn zonder concrete job is dat het overdag heerlijk rustig is, net wat ik nodig had voor dit ritueeltje. Ik zette dus water en melk klaar, zocht drie steentjes...

Brigit (of Bridget in de Ierse vorm) is één van de gekendste godinnen. Als je wat gaat grasduinen op het internet, op zoek naar keltische godennamen, dan kan je niet om haar heen. Pagina’s vol zijn er over haar geschreven, de ene al wat historisch correcter dan de andere. Ze is gekend onder vele namen: Breo Saighead, Brid, Brighid (Ierland), Brigindo (in West-Frankrijk), Brigandu (Gallië), Brigan, Brigantia, Brigantis (Bretagne), Bride (Schotland). En de Brigandhu zoals ik haar ken is één van haar aspecten. Brigit wordt beschouwd als het Maagd-aspect van de drievoudige godin, maar ze is drievoudig in meer dan dat opzicht alleen. Ze is de godin van het vuur en heeft ook daarin drie aspecten: het vuur van de inspiratie (ze was de patrones van de dichtkunst), het vuur van de haard (ze was de patrones van genezing en vruchtbaarheid) en het vuur van de smidse (ze was de patrones van smeedkunst en gevechtskunst). De Brigandhu die ik ken associeer ik niet meteen met zoetgevooisde woorden, m...

Ik zie een boom. Het is de boom die ik in de benedenwereld aan de horizon zie staan, achter de velden vol wuivend graan. Ik weet dat er een pad langsheen loopt, dat achter de heuvelrug verdwijnt. Als je naast de boom staat, zie je beneden aan het pad een rond bouwsel staan, een plek waar vrouwen zich elke maand kunnen terugtrekken. De boom staat eenzaam op de heuvelrug en kijkt uit over het pad en het wuivende graan. Ik ga met mijn rug tegen de boom zitten, voel de harde ribbels van zijn stam in mijn rug drukken. Ik kiijk naar het graan dat zachtjes wiegt. Alles is rustig. Ik ben rustig. Het lijkt wel of de wereld vertraagt. Ik word een deel van de boom. Dat voelt heel bizar. Eerst wordt mijn vel ook bruin en gebarsten, net als de schors van de stam waar ik tegenaan zit. Het lijkt wel of die schors over me heen kruipt en dan verdwijn ik in de boom. Ik ben de boom. Mijn ademhaling is traag en regelmatig. Ik voel hoe met mijn ademhaling bubbels door me heen naar boven borrelen, ...

Waar het in de Staf workshops gaat om de eerder mannelijke manier van magie bedrijven, willen de Graal workshops ons de vrouwelijke kant van magie doen begrijpen. Magie is niks anderd dan het werken met energie om transformatie tot stand te brengen. Alles heeft voeding nodig om te kunnen werken, ook onze spiritualiteit. En onze magie voeden we met energie. Energie opwekken en uitzenden om een doel te verwezenlijken is de mannelijke vorm van magie, de stafmagie. We schieten als het ware energie in de schoot van het universum, waar  vervolgens ons doel geboren wordt. Dit is echter slechts de helft van een groter verhaal en de andere helft is vrouwelijk ... Waar stafmagie gaat om het zenden van energie (koordmagie, de zogenaamd “cone of power”, enz. ...) gaat graalmagie om het aantrekken en ontvangen van energie. We worden zelf gevuld met energie. De energie werkt in op ons leven, ons lichaam, onze dromen ... Wij zijn als het ware de graal, de levensbeker waarin de goddelijke kr...

De sneeuw mag me dan al bekoren, toch verlang ik naar de zomer. Of op zijn minst de lente. Het is niet zozeer de koude als wel de kleur van het licht. In de winter lijkt alles feller verlicht, alsof je een soort van reuze TL lamp in de hemel hebt hangen. En die TL lamp knipt veel te laat aan en veel te vroeg uit. Ik hou meer van het zachte gele of oranje licht van zo'n typische slome zomerdag, als de lucht lijkt te trillen boven het gras. Die oranje gloed kan je dan helemaal in je binnenste voelen zitten en er is weinig dat aan dat gevoel kan tippen. Alles wat me in putje winter dus aan de zon kan doen denken (en ik heb het niet over de nieuwe Neckermann catalogus) haal ik dus enthousiast aan in deze koude dagen. Deze winterse ovenschotel combineert het allemaal: de kleur van een warme zomernamiddag en de bijhorende warmte in je buik. Nu moet alleen de sneeuw nog smelten :-) Nodig voor 4 personen: 500g kippengehakt; 5 preiwitten (gebruik het groen om een lekker soepje voo...

In de krant van vorige week stond een interessant stukje over Franz Marijnen, de man die vroeger directeur was van de KVS in Brussel. Marijnen had altijd een steentje in zijn broekzak zitten. Dat had hij van zijn vader gekregen. Als hij niet wist wat zeggen, dan moest hij van zijn vader gewoon naar dat steentje in zijn broekzak grijpen en het een paar keer omdraaien. Even de tijd nemen dus om letterlijk op verhaal te komen. Elke keer als Marijnen van broek wisselde, verhuisde het steentje mee naar zijn nieuwe broekzak. Het steentje leerde hem om geduldiger te worden en om zijn verhaal beter te kunnen formuleren. Het leerde hem dat het soms beter is om te zwijgen en je eerste impulsieve reactie in te slikken. Een wijsheid als een klok. Het werd zijn kostbaarste bezit ... Leren om niet te handelen in plaats van meteen toe te happen is één van de moeilijkste dingen. Maar het zorgt er wel voor dat je de dingen beter kan overdenken en dus ook je handelen beter kan afstemmen op wat éc...

Vadertje Vorst is in het land en dat zullen we geweten hebben! Toen we gisteravond terugreden van Vesa’s huis in Ekeren was ik maar wat blij dat Elenor achter het stuur zat. De autostrade was helemaal dichtgesneeuwd en voor ons ging zowaar een auto aan het tollen. Deze ochtend was de wereld prachtig wit, helemaal bedekt met een dikke laag sneeuw. Ik voelde hoe mijn buik een beetje samenkneep van de opwinding, net als de kleintjes die helemaal onder de indruk waren en al om 7u30 klaar stonden om naar school te vertrekken (dat was ook de eerste keer :-)). Maar langs de andere kant was ik verdomd blij dat ik niet met de auto weg moest vandaag! Vadertje Vorst of Vadertje Winter is een figuur uit de slavische mythologie. Samen met zijn kleindochter Snegoerotsjka (Sneeuwmeisje) deelt hij op oudejaar cadeautjes uit aan de kinderen. Je kan hem vergelijken met Sinterklaas of de kerstman. Hij draagt een lange blauwe bontjas tot op de grond en zo’n typische ronde bontmuts. Hij heeft een lange, ...

Het sneeuwt, niet jachtig, eerder tastend, alsof het wit naar zwarte plekken zoekt. Maar heel het landschap ligt al volgeboekt. De dag staat zwaarbepakt om te vertrekken. De bomen dromen rechtop in de sneeuw, verwonderd en in hun verwondering verrast. De vorst heeft ieder takje afgetast. Het is windstil, er valt niets te ontdekken. De laatste vlokken vallen, in de lucht zweeft al wat zonlicht, geel en droog. En vogels, eerstgeborenen van het oog, haasten zich om de schade te herstellen. Adriaan Morrien, uit "Verzamelde gedichten", 1994