Webmaidens Grimoire

Lang geleden toen de seizoenen nog geen vaste volgorde hadden en het weer niet afhankelijk was aan de jaargetijden werd er het hele jaar door, naar wanneer het uit kwam voortgeplant door alle flora en fauna. Dit werkte niet goed want wanneer een bloem werd bestuift en zaden ging produceren en het ging plotseling vriezen, dan stierven de bloemen af. In deze tijd leefde ook Belenos, een stoere jonge man die zich graag bezig hield met jagen en alle dingen die mannen graag deden in die tijd. Maar ook hield Belenos ervan om de zieken te verzorgen en hij was dan ook in de leer bij een geneesheer. Belenos en zijn leermeester reisde rond en deed wat zij konden als zij zieken tegen kwamen. Ondertussen zorgde Belenos voor voedsel, doormiddel van jagen en verzamelen. Op een dag was Belenos op pad, op zoek naar een avondmaal. Hij liep door de bossen en zocht zijn pad af naar iets eetbaars. Hij hoorde geritsel en ging kijken wat het kon zijn. Toen hij de bocht om kwam zag hij een mannetjes her...

Door omstandigheden kon Vesa er vanavond niet bijzijn en dus werden we last minute omgeleid naar Emblem, waar Hamamelis ons ontving in haar prachtige tuin. Die is gigantisch en staat vol met jonge fruitboompjes. Je kan nu al zien dat het er binnen tien jaar geweldig toeven zal zijn in de zomer, onder de schaduw van de appelbomen ... Vesa had ons gevraagd om witte en rode linten mee te brengen. Daar mochten we wensen opschrijven voor de komende helft van het jaar. Ik  had nog een doos pakjeslint liggen van Ikea, met alle kleuren van de elementen én wit. Het moest zo zijn :-) Kaat en ik zetten ons aan het wensen: "Geen ruzie meer", "Een beter milieu: dat Moeder Aarde het minder hard te verduren mag hebben" en ik stak er nog een extra wens in voor mijn moeder: "Dat mama weer de oude wordt". In de tuin van Hamamelis sleurden we een vuurkorf naar het midden van de tuin. Daarrond werd een cirkel geïmproviseerd met tuinstoelen en een grote tuinbank. We zuiver...

"Vrinneke," zei Nonkel Jos zaliger altijd tegen mijn groottante Simone. Het was zijn equivalent voor "schatje".  Ze spraken een soort van mengelmoes van Frans en het oude bijna vergeten Oost-Vlaams uit hun kindertijd, iets dat ik als kind helemaal niet vreemd vond. Mijn kinderjaren heb ik grotendeels doorgebracht bij mijn grootouders en die spraken ook Frans en Nederlands door elkaar. In de vakantie gingen we steevast op bezoek bij de familie in Frankrijk. Mijn overgrootouders vertrokken na de eerste wereldoorlog naar Frankrijk, waar ze in Vaires-sur-Marne een boerderij kochten. Mijn opa is de jongste van een hele hoop kinderen en hij is als enige geboren in Frankrijk. Hij is ook één van de enigen die achteraf Belg is geworden en terug naar België is verhuisd, zijn hart achterna. Mijn oma was dan ook een schat van een vrouw. Een "vrinneke". Tante Simone was een zus van mijn opa en Nonkel Jos een neef van mijn oma. Beide families waren wel meer bij elk...

Het blijft pokkevroeg opstaan om zondag om 9 uur naar de kerk te gaan, maar aangezien Kaat haar communie gaat doen en de catechese in die vieringen gebeurt, scheur ik me kreunend uit mijn warme bed. Gelukkig vind ik het achteraf wel plezant om zoveel tijd te hebben voor vanalles en nog wat, iets wat niet het geval is op mijn gebruikelijke zondagen :-) Ik moet toegeven dat de familievieringen van Christus Koning eigenlijk best OK zijn. Meer zelfs, ik vind ze interessant omdat ze me ook toelaten om de basis van wat het christendom eigenlijk is terug te koppelen naar mijn eigen religieuze beleving. Vandaag ging het over "roeping" en wat dat eigenlijk is. Volgens de catechese wil dat eigenlijk zeggen dat God je roept. Je moet leren luisteren naar het woord van God, maar je moet niet zozeer luisteren met je oren maar luisteren met je hart. En met je hart weet je wat God wil vertellen: hij zegt ons dat we goed moeten zijn voor elkaar en voor elkaar moeten uitkijken. Of er tegen...

Ik moet toegeven dat het lang geleden is dat ik nog zo opgewonden was over iets. Dat dat kwam door de komst van Albert Heijn naar 't Kiel is iets waar ik heimelijk toch een beetje schroom over heb :-) Vanaf vorige week is er dus meer blauw op straat. Meer blauw door de kenmerkende blauwe zakken van de gekende Nederlandse supermarktketen, die alomtegenwoordig schijnen te zijn. Overal waar je kijkt, zie je ze. De nieuwe winkel is een gigantisch succes. De eerste dagen moest je tot een half uur aanschuiven alvorens je naar binnen mocht en stonden er veiligheidsagenten aan de ingang om alles in goede banen te leiden. Netjes in het pak en supervriendelijk. Dat is iets dat me meteen opviel, hoe vriendelijk en hulpvaardig het voornamelijk Nederlandse personeel hier is. Dat zijn we hier niet meer gewend. Ik heb nochthans een beetje een gemengd gevoel bij supermarkten. Enerzijds zijn ze heel praktisch, anderzijds houden ze een levensstijl in stand die moeilijk te rijmen valt met vera...

Al de hele tijd speelde het door mijn hoofd: ik had zin om nog eens echt lekker languit een bad te pakken. In een verhuisdoos die al lang over tijd was, had ik een tube badparels gevonden. Glanzend paars lagen ze op me te wachten, met de belofte van een heerlijk geurend bad.  De laatste keer dat we waren samengekomen met de coven, hadden we als huistaak meegekregen om een echt bad te nemen en daarvan te genieten. Dat was het duwtje dat ik nodig had en dus liet ik vol plezierige verwachting het water lopen. Als mijn liefste een douche neemt, staat hij binnen de tien minuten zijn haren droog te wrijven met een handdoek. Als ik onder de douche sta, staat de tijd als het ware stil. Baden of douchen is voor mij dan ook niet alleen maar louter een functionele handeling. Baden is voor mij eigenlijk altijd een soort van grote schoonmaak in mijn hoofd. Je wast niet alleen de buitenkant maar ook de binnenkant. Het valt me trouwens op dat de plekken waar ik hele con...

Vanavond heeft Anthea het over de dans van het lichaam. Alle sessies in de Gordel  van Aphrodite gaan over aandacht hebben voor jezelf. Pas als je aardig bent voor jezelf, kan je aardig zijn voor de mensen rondom je. En daar draait het eigenlijk om bij hekserij. Of bij gewoon mens zijn, als je het mij vraagt. Je moet gewoon “goed” zijn, niet alleen voor je omgeving maar ook voor jezelf. Je moet een voorbeeld zijn, een rolmodel. Eigenlijk gaat het zelfs nog verder dan dat. Heksen hebben geen tempels. Ze komen samen in de natuur, zonder de noodzaak van die stenen muren. Maar dat is eigenlijk helemaal niet zo. Heksen hebben wel degelijk tempels. De mooiste tempel die er is zelfs: hun eigen lichaam. Als je er even bij stilstaat is je lichaam het mooiste cadeau dat je ooit hebt gekregen. Je lichaam is je tempel en je moet er dus verdomd goed zorg voor dragen! Anthea geeft ons meteen een opdracht mee. We krijgen een heleboel vragen voorgeschoteld waar we goed over moeten n...

Tandpijn. En nog niet zo'n klein beetje ook. Dat is wat mij de laatste veertien dagen af en toe tot waanzin drijft. Gelukkig bestaan er Dafalgan en Voltaren om die waanzin enigszins te beperken. En nog niet zo'n klein beetje ook. De combinatie van pijn en pillen maakt me een beetje stilletjes en wie mij een beetje kent, weet dat dat alleen maar gebeurt als ik zo ongeveer omval van de slaap. Niet zo'n goede basis dus om te gaan mediteren, maar het was al zo lang geleden dat we met de meisjes van AmmaDevi waren samengekomen, dat ik mij toch naar Ekeren repte. Op het programma stond de beroemde les over de chakra's. Het was de bedoeling dat Elenor die zou geven, zoals ze ooit een les over de chakra's had gegeven aan onze coven. Die les moet geweldig zijn geweest, alleen had ik ze gemist omdat ik moest werken. Een prima gelegenheid dus om ze in te halen! Jammer genoeg kon Elenor zich niet vrijmaken en dus werd het een avond met een aantal aan elkaar geregen oefeningen...

Gyhldeptis. Alweer een godin waar ik nog nooit van had gehoord en wiens kaart ik trok uit het Godinnenorakel als afsluiter van de laatste sessie van de Gordel van Aphrodite. Orde scheppen in de chaos. Dat is wat Gyhldeptis doet. Tja ... Mijn schatje hangt waarschijnlijk hikkend in de zetel als ik hem vertel dat net ik die kaart trok :-) Volgens hem ben ik de verpersoonlijking van chaos, en ik moet toegeven dat hij een punt heeft. Maar waar anderen gillend gaan lopen van de stress, kijken mensen als ik de naderende storm in de ogen en zetten de hakken in het zand. En op de ene of de andere manier, krijgen we het voor elkaar, iets waar we soms zelf verbaasd over zijn. Gyhldeptis is een  woudgodin van de Tlingit en Haida indianen uit het Noordwesten van Amerika. Voor hen was ze het groene mos dat overal in de cederbomen hangt, maar ze is ook een madam die van aanpakken weet. Ik moet ook al grijnzen als ik haar verhaal lees: ze werd bekend door de organisatie van het feestje van ...

Ik zit in een klein bootje dat heen en weer wiegt op de kalme zee. De zon straalt en ik ruik het zoute water. De meeuwen scheren schreeuwend over het water. In de verte zie ik een klein eiland. Het ziet eruit als een groene vlek op een schilderij van Turner. Ik kan de witte zandstranden zien en roei naar het eiland toe. Op het strand zie ik een klein jongetje met bruin krulhaar met een stok tussen de rotsen spelen. Hij zit op zijn hurken en pookt met zijn stok in het water. Hij draagt een rode zwembroek met witte bloemen, in die typische Hawai-stijl. Het zonlicht is heel fel en licht. Het jongetje kijkt op als ik het bootje het witte zand op drijf en komt naar me toe. Hij pakt mijn hand vast en neemt me mee een pad op. Ik zie flitsen van twee mannen in hemdsmouwen die een kind tussen hen in vrolijk omhoog laten springen, en vraag me af wie dit jongetje is. Dan zie ik de waterval. Het water spat hoog op, ik kan de spatten voelen. Het stort zich naar beneden, in een stroom die in d...