Webmaidens Grimoire

Ken je het beeld van Atlas die de aardbol met veel moeite torst? Zo voel ik mij op de donkerste dagen van de winter. Van zodra de dagen beginnen te korten voel ik het gewicht van de wereld zwaarder en zwaarder worden, en als de zon weer terug is fleur ik weer helemaal op. Ik krijg zin in dingen doen, ben goedlachser en vriendelijker in het verkeer. Dat is een heel natuurlijk verschijnsel: voorjaarsmoeheid . Ik moet er echt tegen vechten tijdens onze lange winter en kan dan ook bijna niet wachten tot het weer lente wordt. Ah, de lente. De aarde wordt weer wakker en schenkt ons een schat aan lentegroenten, vol met net die vitaminen, mineralen en aminozuren die we nodig hebben om om die lange en grauwe winter van ons af te schudden. De lange winter put onze reserves uit, en ons lichaam kan in de eerste weken van de lente dus best wel wat extra's gebruiken. Die gezonde, natuurlijke én lekkere extra's vinden we in lentegroenten: vitamine B1, B3, B6 en C, foliumzuur, magnesium, selen...

We waren weer gezegend met een prachtig voorjaar en dat betekende dat we vanavond ons tempeltje met plezier omruilden voor Fjierra's tuin. Normaal gezien zouden we ons huiswerk van de vorige bijeenkomst moeten voorstellen - we moesten een (al dan niet onze) godin voorstellen aan onze zusters in de coven - maar door omstandigheden waren de meesten onder ons daar nog helemaal niet mee klaar (of zelfs maar begonnen, mea culpa). Ook al was het al donker, we trokken er op uit om contact te maken met een plant of dier in de natuur. Gelukkig woont Fjierra in wat wij Brabanders gemeenzaam "den blet" noemen en we vonden dan ook al snel kleine wegjes die de velden in liepen. In het begin liepen Eleniana, Phuri Dai en ik nog samen en babbelden we er op los - Moira, Eleneor en Anthea waren al in het begin van onze expeditie een ander boerenwegeltje ingelopen - maar naarmate we verder kwamen werden we stiller en uiteindelijk wandelden we elk onze eigen wandeling in het maanlicht. M...

Ik kijk altijd uit naar de covenbijeenkomsten van Arcadia. Van een aantal meisjes in de coven weet ik eigenlijk zo goed als niets, maar toch voelen ze aan als zusters. Elke samenkomst voelt aan als een rustpunt in een hektische maand. Ik kom er helemaal tot rust en weet dat ik er volledig mijzelf kan zijn, in volle vertrouwen. Voor één keer was ik eens niet vergeten om mijn kussentje mee te brengen, want behalve koude voeten heb ik na afloop meestal wel een plat gat :-) van het op de grond zitten in het tempeltje onder het dak. Deze keer gingen we echter niet naar het tempeltje. Fjierra's man was niet thuis en aangezien ze de baby nog moest voeden, was het veel praktischer om het in de living te doen. We zaten wel op de grond, dus ik was toch blij dat ik er deze keer aan had gedacht. Eirinn en Anthea konden er niet bij zijn. Was het daardoor dat de energie anders aanvoelde? Of kwam het toch door de tempel? Kwam het door de drukte van het werk? Ik weet het niet, maar ik had veel...

Friggatriskaidekafobie ... zo wordt de angst voor vrijdag de dertiende met een moeilijk woord genoemd. Je moet het maar doen, je naam verwerkt krijgen in de moeder aller fobieën (what's in a word :-)). Inderdaad, je herkent meteen de naam van Frigga, de godin naar wie wordt verwezen in de etymologie van het woord "vrijdag". Frigga of Frigg is in de Noorse mythologie de 'Eerste der Godinnen', de vrouw van Odin. De naam Frigg komt uit het Proto-Germaans (frijjō, cf. Sanskriet priyā "dierbare vrouw") en betekent “liefde” of “geliefde”. Frigga is de godin van het huwelijk, het moederschap, de vruchtbaarheid, de liefde en de seksualiteit, de huishouding en de huiselijke kunsten. Een echte moedergodin dus. Leuk om te weten: het verband tussen huwelijk, sexualiteit en Frigga komt ook terug in ons woord "vrijen"! :-) Frigga is in zo goed als heel het noorden van Europa bekend, met lichte naamvariaties: Frea in Zuid-Duitsland, Frija of Friia in Oud Hoog...

Vorige week was het weer covenbijeenkomst in Nijlen. Ik ging er al meteen na het werk naartoe - nu ik een jaartje in Lint zit, is dat wel zo gemakkelijk - en was verbaasd toen ik geen andere auto's zag. Had ik me dan van dag vergist? Het was zowaar de allereerste keer dat ik er als allereerste was! Terwijl we wachtten op onze maiden Moira - zij werkt tot acht uur en is meestal de laatste, voor zover ik dat dus niet ben :-) - maakte Fjierra de "libation" klaar, een plengoffer voor de goden, met zuiver water, zout en lievevrouwebedstro. Eens Moira aangekomen, kleedden we ons om en klommen het trapje op naar het tempeltje onder het dak. Daar zalfde Moira ons met etherische olie. Ze had hiervoor een combinatie gemaakt van teatree, citroen en geranium. Tea tree bevordert de besluitvaardigheid, citroen werkt aardend en concentratiebevorderend en geranium zorgt voor een positieve ingesteldheid ... niet slecht voor een covenbijeenkomst waar je je geest zowiezo in een soort va...

Mijn liefste en ik zien elkaar graag maar sommige dagen weegt de situatie met onze verbouwing wat zwaarder door dan anders. Ik ben nogal geneigd om mee te deinen met de zee - om het mooi te zeggen - maar dat is bij een verbouwing niet altijd de beste manier om dingen gedaan te krijgen. Daar wordt hij horendol van en dan word ik horendol van hem. Reden genoeg om de koe bij de spreekwoordelijke horens te vatten en de pluimen glad te strijken. En welke dag is daar beter voor geschikt dan Sint-Valentijn! Weinig mensen weten het misschien maar Sint-Valentijn was tot 1969 een katholiek feest, dat zoals zovele kerkelijke feesten gerecupereerd was uit voorchristelijke "heidense" godsdiensten. Bij de Romeinen bijvoorbeeld werd op 15 februari Lupercalia gevierd, een vruchtbaarheidsfeest ter ere van Lupercus of Faunus, de god van de vruchtbaarheid. Na Imbolc nu Sint-Valentijn: het is wel zeker, love is in the air! Ik wou er iets speciaals van maken, een soort van liefdesritueel voor mij...

Net tweehonderd jaar geleden werd Charles Darwin geboren, de man die de wereld op zijn grondvesten liet daveren met zijn evolutietheorie. In zijn boek On The Origin Of Species, dat verscheen in 1859, leerde Darwin ons dat alle verhalen en mythen over hoe de wereld was ontstaan eigenlijk onzin waren: mens en dier waren wat ze waren omdat ze over de eeuwen heen zo geëvolueerd waren, ze waren niet door de ene of de andere god op de wereld gezet. Het verhaal van Adam en Eva is dus precies dat: een verhaal. Bron: www.arn.org/.../charles_darwin_icon_of_evolution Er zijn een heleboel goden en godinnen en dus ook een heleboel scheppingsverhalen. Alle scheppingsverhalen zijn volgens mij echter slechts verbasteringen van één oerverhaal waarin het goddelijke in haar/zijn verhouding tot ons centraal staat. De heksen in mijn omgeving zijn het niet allemaal eens over wat goden en godinnen eigenlijk zijn, maar als je gelooft in de mythologie van het pantheon weermee je werkt, dan betekent dat ook dat...

Rond zeven uur 's avonds zit ik meestal in de wagen, onderweg naar huis. Het is dan tijd voor Feiten en Filet, het radioprogramma van Koen Filet op Radio1 waarin hij een aantal meer bizarre faits divers uit de actualiteit oppikt. Vandaag had hij in de krant een berichtje gezien over een project in het Zoniënwoud, waar een boswachter overreden bosdieren in het bos legt en dan toekijkt hoe het dier verrot en uiteindelijk verdwijnt, geholpen door aaseters allerhande. http://www.dooddoetleven.nl/dooddoetleven/home Ik was meteen geïntrigeerd. Wat een prachtig voorbeeld van de cirkel van het leven! Thuis ging ik meteen op zoek naar de site van het project, waar je de beelden van de camera's die op de dode reeën staan gefocust kan bekijken. Het is fascinerend om te zien hoeveel dieren profiteren van zo'n dood dier. In de natuur is de een zijn dood heel letterlijk de ander zijn brood. Zo wordt de dood een deel van het leven en soms zelfs een premisse van het leven ... Nog fascinere...

Wij zijn ons huis - nog altijd - aan het verbouwen. In september 2007 trokken we bij mijn schoonouders in, met de hoop in een dikke zes maanden weer te kunnen verhuizen. Ondertussen zijn we bijna anderhalf jaar verder. Veel privacy hebben we niet, veel ruimte om uitgebreid aan rituelen te doen nog minder. Meer dan een grote kamer, waar we ook de twee kinderen in te slapen leggen, hebben we niet voor ons tweetjes. Gelukkig is mijn schoonmoeder zeer gelovig. Voor mij is dat absoluut een voordeel. Op de kast staat een groot Maria-beeld en daar brandt zeer regelmatig een kaarsje bij, als offer voor het afsmeken van allerlei gunsten: goede examens op school, geluk bij een sollicitatie, enz. ... Klinkt dat al wat bekender? :-) Deze week brandden de kaarsjes voor Maria Lichtmis. Dat is het laatste katholieke lichtfeest, na een periode van tweemaal veertig dagen. Het feest voor Sint-Maarten is het eerste lichtfeest. Het wordt gevierd op 11 november, veertig dagen vóór kerstmis. Maria Lichtmis ...

Maria Lichtmis is traditioneel pannenkoekendag. Ik hou wel van dergelijke culinaire tradities en vandaag stonden er dus inderdaad pannenkoeken op het menu. Ik bak wel eens meer pannenkoeken. De kinderen mogen dan meehelpen bij het beslag en vinden dat geweldig, ook al is er niets aan. En elke keer moet ik dan denken aan hoe mijn moeder vroeger pannenkoeken bakte. Als wij thuis kwamen van school en het rook al van ver naar gebak, dan wisten we dat mama pannenkoeken aan het bakken was. Mijn moeder is een geweldige kok maar bakken heeft ze nooit helemaal onder de knie gekregen. Verder dan Diplomats uit de diepvriezer halen ging het bakken dus niet. Behalve als het over pannenkoeken ging, want die zijn goddelijk lekker. Grote stapels werden er gebakken bij ons thuis, met twee pannen waar afwisselend beslag werd ingegoten en pannenkoeken werden in omgedraaid. Af en toe liet mama zich even aflossen aan het fornuis en dan moesten wij inspringen. Ik herinner me de golf van warmte, elke keer de...