Webmaidens Grimoire

Ik loop zoals gewoonlijk naar het deurtje vanachter in de tuin, langs de wenteltrap naar beneden, almaar dieper en dieper, tot ik in mijn landschap terechtkom. Ik loop over het pad langs de graanvelden, duik links het zomervalleitje met het kabbelende beekje in tot ik aan de grote majestueuze boom kom. Die boom is voor mij de toegang. Waar naartoe maakt eigenlijk niet uit, het kunnen verschillende plaatsen zijn, maar deze boom is de deur, hij voelt aan als een soort van welwillende bewaker. Deze keer ga ik naar beneden, naar de tuin die mij zo fascineert en waar de zilveren appelboom staat. Fjierra heeft ons opgedragen om naar onze speciale plek te gaan, maar verder door te lopen tot we aan een muur komen. In die muur zou een gat moeten zitten, de ingang naar een donkere grot waar we in de verte de lichtjes van Hecate zouden moeten zien branden. Als we daar naartoe gaan, moeten we een watertje doorwaden tot we een persoon zien die onze vragen kan beantwoorden. Welk aspect van jezelf is...

Vorig weekend was het weer tijd voor een familie-uitje. De hele clan - we zijn al met z'n eenentwintigen ondertussen - verhuisde tijdelijk naar een huis aan de oevers van de Maas in Anseremme, waar het prettig vertoeven was onder het grote afdak. Het was een krakend oud huis dat ooit een hotel moet zijn geweest, met hoge plafonds en een schitterend jaren 20 stijl gigantisch terras. En ook al was er geen grote tuin, de kinderen vermaakten zich best en het zicht op het water maakte alles goed. Bart en ik hadden vrijdag al een dagje vrijaf genomen zodat we met de kinderen nog een uitstapje aan het weekend konden plakken. Bestemming werd de schitterende tuinen van Annevoie , de mooiste watertuin van Europa en geklasseerd als Belangrijkste Erfgoed van Wallonië. De combinatie van weelderig groen en een speeltuin voor de kleintjes leek ideaal en het feit dat ze maar een half uurtje rijden van Anseremme vandaan liggen zorgde ervoor dat de beslissing snel genomen was. Al vanaf de eerste voe...

Fjierra is hoogzwanger en kan dus elk ogenblik bevallen. Bij haar vorige bevalling hebben we een moederschapsritueel voor haar georganiseerd en dat had ze ook deze keer graag gehad, vertelde Anthea ons. Onze agenda's zijn verschrikkelijk hektisch maar na de nodige heen-en-weer mails geraken we er toch uit. Alleen Phuri Dai kan er niet bij zijn, zij is op verlof. We brachten allemaal een hapje en een drankje mee, en een overpeinzing of iets creatiefs dat we in een herinnerinsgboekje konden plakken, dat Fjierra nadien nog eens ter hand kan nemen. Bedoeling was dat we iets maakten rond Fjierra als vriendin en rond Fjierra als mama. Ik zocht en vond een leuke prent en paste een gedichtje aan zodat ik het prima vond passen. Ik kocht een doosje Energy thee waarvan ik het doosje overplakte met de tekening, als een klein cadeautje voor de aanstaande mama (en nog een pak venkelthee ook, die zal ze vlugger nodig hebben dan de energie). Ik wou ermee zeggen dat ze misschien wat extra energie w...

Nadat ik al voor de tweede keer een ontmoeting heb gehad in mijn droomlandschap met een vrouw die me een appel aanbiedt, wilde ik toch wel weten waar die appels voor staan en wie de vrouw zou kunnen zijn. Dus ging ik links en rechts wat rondsurfen en rondlezen, en zie ... Volgens de Keltische mythologie is Avalon eigenlijk Avallach, het Eiland van de Appels, het eiland van de Godin, waar Elfenkoningin Morgan le Fay regeert. Dit is de onderwereld, het land van de elfen of faerie en de doden, waar Koning Arthur door zijn zus Morgan naartoe werd gebracht om te genezen. In het midden van Avalon staat volgens de oude verhalen een zeer speciale appelboom die je eeuwig leven en jeugd geeft. Die appelboom is de Boom van het Leven. Net als in de Noordelijke tradities werden appels in de Keltische traditie verbonden met healing, genezing, wedergeboorte en jeugd. De appelboom is trouwens ook één van de magische bomen in het Keltische Ogham bomenalfabet, Quert. Avalon is dus het mythische zomerla...

Ik roetsj langs de wenteltrap naar beneden, en dan over het pad langs de velden en langs het riviertje. De boom van vorige keer lijkt smachtend naar me te kijken, met een hart van bloemen om hem heen, maar de stem van Fjierra leidt ons ongeduldig voort, naar een andere boom. Die staat verderop, een massieve en immens grote eik, met knoestige wortels die half uit de grond steken en zo als het ware een grot vormen. In de grot zie ik een trap, diep uitgesleten in de grond en enkel op zijn plaats gehouden door de boomwortels. De trap gaat naar beneden. Langs de zijkanten branden fakkels. Beneden zie ik een witte stip, het licht van wat er achter ligt. Voorzichtig loop ik naar beneden. Ik heb een beetje last van hoogtevrees en ben vast van plan om niet te struikelen. Beneden eindigt de trap in een gat in de wand. Ik sta aan de rand van het gat en kijk uit over een prachtig aangelegde tuin. Het gat bevindt zich een meter of drie boven de grond, in een stoffige, lemen heuvel, en ik zie hoe kl...

Thanos is terug uit Barcelona. Daar is hij naartoe geweest met een vriendin, één van de vele vriendinnen, want zijn sociale agenda staat bomvol. Thanos houdt nu eenmaal van vrouwen en vrouwen houden van hem. Wat een schril contrast met nog niet zo verschrikkelijk lang geleden, toen hij (al jaren) werkloos was en zijn vriendin hem haar huis uitzette omdat ze in haar hoofd een knop had omgedraaid en had beslist dat ze niet meer van plan was die schijnbaar uitzichtloze situatie te aanvaarden. Toen ging Thanos er helemaal onderdoor, hij leek wel een plasje elke keer je hem tegenkwam, zo onzeker en besluiteloos was hij. En elke keer opnieuw groef hij zichzelf nog een eindje dieper de put in. Ik maakte hem in die tijd een amulet, ook al doe je dat best niet ongevraagd, waarin ik hem de kracht probeerde mee te geven om uit zijn zelf gegraven put te kruipen. Toen vond hij een goeie job bij een scheepvaartbedrijf en plots ook nog eens een nieuwe vriendin. Die had weliswaar borderline en beschou...

Vrienden van ons gaan trouwen. Lin en Gerard zijn LARP'ers, net als wij, en dat merk je ook meteen aan de uitnodiging voor hun feest. Dress code is Middeleeuws, maar het komt niet op een jaar of honderd. Bart en ik weten nog niet wat we gaan dragen. In het slechtste geval duiken we onze LARP-kast in. Dat vind ik niet erg: ik vind Bart nog altijd één van de meest sexy mannen die ik ken, met zijn zwarte haar en groene ogen, zeker als hij een zwarte lederen broek en dat zwarte Middeleeuwse hemd aantrekt. Lin's beste vriendin Elenor zit ook in Arcadia. We hebben vanavond een vergadering over PaGE2008 en ze komt me zoals altijd ophalen in die monsterauto waar haar echtgenoot mee rijdt. We babbelen altijd bij over de rollenspelen waar we aan meedoen of aan meewerken, over Arcadia, over de workshops die we doen, en nu dus ook over het trouwfeest van Lin en Gerard die we beiden kennen. Elenor werkt mee aan de praktische kant van het trouwfeest. Want ze wil er toch een stuk "echt...

Elke ochtend, als ik de kleintjes naar school breng, maken we een verplichte stop aan het "Groen Huisje". Het is klein, telt maar anderhalf verdiepje, en heeft kleurrijke en een beetje Keltisch aandoende vrolijk geschilderde versieringen. De naam is vanzelf gegroeid, samen met de klimop die ondertussen zo goed als de helft van het huisje overdekt, als de baard van een vriendelijke oude man. Reikhalzend kijkt Dries in zijn koets naar het huisje en hij strekt zijn vingertjes al uit. "Poeh" zegt hij, en daar is ze. In de venster van het Groen Huisje staat een gouden poes die vrolijk haar pootje opheft en op en neer zwaait naar de voorbijgangers. Het beestje fascineert elk kind uit de buurt. Kaat vraagt me wie er in het Groen Huisje woont. "Ik weet het niet," antwoord ik, "misschien wel een indiaan, of een fee, of een lieve heks ...", want dat er niet alleen kwaaie monsterheksen bestaan, dat begint ze te begrijpen. De "Hennie de Heks"- boe...

Vroeger las ik 's ochtends de krant, maar sinds ik twee schatjes van kinderen heb, is daar meestal geen tijd meer voor. Dus raak ik wel eens achterop met het lezen van de krant. Gelukkig hebben we een abonnement op De Standaard, zodat ik steeds een stapeltje te lezen kranten op de kast heb liggen. Gisteren was het tijd voor de krant van vorige vrijdag. Daarin stond een klein artikeltje over een Pools boerengat in de buurt van de Duitse grens waar de één of andere malloot een opvanghuis bouwt voor mensen die bezeten zijn door demonen. Het dorpje, een voorschoot groot, is bang dat het dorp overspoeld gaat worden. De priester die het centrum gaat leiden doet nu al 20 duiveluitdrijvingen per week! Het centrum is volgens hem dan ook 'een zegen voor het groeiend aantal Polen dat door demonen of de duivel zelf geplaagd wordt'. Huh? De katholieke kerk mag dan aan een neerwaartse spiraal bezig zijn, toch doen alle alternatieven die de mensen een spiritueel houvast geven het wonderwe...

Over vuurgoden gesproken. Bij het trekken van een cirkel en het uitnodigen van de elementen om die cirkel te beschermen, zie ik de afgevaardigden van elk element heel duidelijk voor mijn geestesoog. Meestal staat er voor het element Vuur een soort van alien of elf of zoiets voor me, helemaal in een gouden harnas. Hij is onnatuurlijk lang en slank en zijn helm bestaat uit een heel lange spits toelopende piek schuin boven zijn hoofd. Zijn ogen zijn helemaal zwart. Toen we bij de laatste bijeenkomst bij Fjierra een cirkel trokken, was de afgevaardigde van Vuur echter niet de gebruikelijke Vuurheer, maar een heel ander persoon. Hij zag er uit als een ietwat scandinavisch uitziende jongeman, met Egyptisch aandoende juwelen en een diadeem die zijn haar in bedwang hield. Dat haar bestond uit vuurtongen die langs hem heen likten. Hij was heel knap en het voelde aan alsof hij wel in was voor een geintje op zijn tijd, maar hij hield zich zwijgend - zij het grijnzend - aan de geplogenheden van he...