Webmaidens Grimoire

Ik zeg al een hele poos dat we terug meer zouden moeten gaan wandelen. Dat zou twee vliegen in één klap zijn: meer beweging en dus goed voor je lichamelijke conditie én meer natuur en dus goed voor je psychologische conditie. Ik had mezelf zelfs al geabonneerd op Routen en een wandelapp gedownload met interessante suggesties voor wandelingen groot en klein hier in de buurt, maar natuurlijk was daar nog niets van in huis gekomen. Toen ik in het magazine van Natuurpunt las ik over Maannacht, een vollemaanwandeling met een filosofisch tintje georganiseerd door Natuurpunt Tienen,   wist ik dat dit het moment was om de koe bij de horens te vatten. Een wandeling bij volle maan, dat zou zelfs de kinderen wel kunnen aanspreken dacht ik. En dus schreef ik ons in om te gaan wandelen. Het was ondertussen al de vijfde keer dat Natuurpunt Tienen haar Maannacht organiseerde. Het concept is al die tijd hetzelfde gebleven: een niet-begeleide wandeling van 13,5 km langsheen de velden, in klein...

Van kleinsaf zat ik met mijn neus in de sprookjesboeken. Mijn grootouders hadden een dik boek met de sprookjes van de gebroeders Grimm, de nog niet door Disney en consoorten opgekuiste versie met prachtige pentekeningen van Anton Pieck (waar de Efteling later de mosterd ging halen). Dat is nog altijd één van mijn all time favourites. Als ik dus hoor over een hertelling van het ene of het andere sprookje of verhaal uit de mythologie, dan is er niet veel nodig om mij over de streep te trekken. En als het boek dan ook nog goed geschreven is of een verrassende originele insteek of plottwist heeft, dan ben ik helemaal verkocht. Dat was ook zo met Greymist Fair van Francesca Zappia. Het boek is gebaseerd op een aantal van de minder bekende sprookjes van de gebroeders Grimm maar maakt er iets helemaal nieuws van. Spek voor mijn bek! Greymist Fair is de naam van een dorp midden in een diep bos. Een pad leidt doorheen het bos naar het dorp, maar het lijkt alsof het dorp niet gevonden wil worden...

Het volksfeest van Saint-Cochon in Lucy-sur l’Yonne eind juli gaat gepaard met een grote rommelmarkt. Kinderen verkopen er het speelgoed waar ze op uitgekeken zijn. Oude vinylplaten met obscuur Frans chanson, ijsschaatsen uit de jaren tachtig, oud boerenwerktuig waarvan we de werking enkel kunnen raden, rekken met kleren die eufemistisch ‘vintage’ kunnen worden genoemd, ... het heeft er allemaal een plekje. De halve streek lijkt zijn kelder en zolder te hebben leegemaakt aan het aantal kraampjes te zien. Er staan echter ook best interessante dingen tussen de hoop rommel en sommige verkopers zijn duidelijk professionals.  Mijn liefste koopt een oude lederen dokterstas voor zijn LARP-personage en ik val voor een schitterend glazen parfumflesje uit de jaren stilletjes. Verliefd loop ik van de stand weg, mijn glazen schat koesterend in de hand, en dan zie ik haar. Het piepkleine godinnetje staat een beetje verloren tussen alle andere prullaria op de stand. Maar hoe mooi is ze! Ik draai...

Mijn liefste en ik drinken al eens graag een glaasje wijn. Als we in het buitenland zijn, bezoeken we ook al eens graag een wijnhuis en komen we gegarandeerd met een paar kartonnetjes naar huis. Franse wijn, Italiaanse wijn, Kroatische wijn, ... het maakt niet uit zolang de wijn lekker is. Hij houdt van de zware, volle wijnen uit de Franse Bordeaux-regio, terwijl ik liever een soepel, fruitig wijntje drink waar je als het ware de zon in voelt zitten. Het zal wel geen toeval zijn als ik meteen aan Soler denk. Die Italiaanse wijn leerden we kennen na een reis naar Italië. Nà de reis, jawel. We maakten een tussenstop in München en het eerste restaurant dat we tegenkwamen op wandelafstand van ons hotel was een Italiaan. Perfect om de Italië-reis mee af te sluiten, dachten we. En dat was het ook. Het zat er vol Italianen, en toen we er een paar aarzelende prego’s tussengooiden, was de Italiaanse ober zo in de wolken, dat hij ons de risotto aanbeviel. Die stond niet op de kaart, maar had het...

Ik had er ooit al over gehoord, het verhaal van de Britse heksen die ervoor hadden gezorgd dat de Duitse inval in Groot-Brittannië tijdens de tweede wereldoorlog op een sisser afliep. Dat verhaal is de premisse van “Lammas Night”, een thriller van de Amerikaanse schrijfster Katherine Kurtz.  De schrijfster duikt in de occulte geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog. Iedereen weet ondertussen al dat Hitler geïnteresseerd was in het occulte. Zijn Nazipartij vindt er zelfs zijn wortels! De Duitse Arbeiderspartij (of DAP) die uiteindelijk de Nazipartij zou worden, werd deels opgericht door leden van het Thule Gesellschaft, een esoterische vereniging die zich bezighield met het bestuderen van de mythologische oorsprong van het Arische ras. Verschillende prominente Nazi's waren lid van het genootschap: Rudolph Hess, Alfred Rosenburg, Dietrich Eckhart (die de DAP oprichtte), ... De belangrijkste focus van het Thule Gesellschaft lag op de studie van de Ariosofie, een stroming die was ...

Na de levensgrote skeletten van Charon, had de Zomer van Antwerpen nog een andere psychopomp voor ons in petto. Dit weekend liep de helft van Antwerpen uit om een glimp op te vatten van twee reuze honden: Bull Machin en Xolo. Die waren meegekomen met de prettig gestoorde artiesten van Royal de Luxe, een Franse theatergroep die straattheater maakt met reusachtige mechanische marionetten. Toen we vorig jaar in Bretagne waren, brachten we een bezoek aan hun ateliers – Les Machines de l’Ile – in Nantes. Het blijft een hele belevenis om oog in oog te staan met de Olifant (die ook al door de Antwerpse binnenstad struinde) of één van hun andere creaties! De reuzen van Royal de Luxe kwamen deze zomer al voor de vijfde keer naar Antwerpen. Deze keer was het dus de beurt aan Bull Machin en Xolo. En daar hoorde opnieuw een heel verhaal bij. Xolo ontsnapte aan het begin van het weekend uit het 19de-eeuwse schilderij ‘Keizer Karel als kind’ van Jan Van Beers. Hij liet een leegte na in het doek. Dat...

Op de Van Meterenkaai, aan het gebouw van de Brabo-loodsen op het Eilandje, draait sinds een week of wat een groot rad met levensgrote skeletten. Het gaat om Charon, een installatie van de Amerikaanse kunstenaar Peter Hudson die eerder in première ging op het befaamde Burning Man.  We zijn naar hier gekomen om te genieten van het schouwspel bij de ondergaande zon die schittert op het water. Aan de hand van touwen en raderen doen de voorbijgangers het rad draaien en lichten de skelettten op. Ik doe met veel  plezier mee. Als het donker is, lichten de skeletten fel op in het licht van de stroboscoop, als een reuze stop motion movie. Om de zoveel tijd klinkt het galmende geluid van een eenzame kerkklok uit de boxen. Het is alsof elk moment gregoriaanse gezangen kunnen weerklinken, er hangt een beetje een Efteling spookslot-vibe :-). Het rad kreeg zijn naam van de Griekse veerman die de doden in zijn bootje over de Styx of de Acheron naar de onderwereld voerde. De oude Grieken gel...

Op de vooravond van augustus wordt Lughnasadh – of Lugunasatis voor de continentale Kelten – gevierd, het feest van de Keltische zonnegod Lugh (Lugun voor ons, Galliërs). Het is één van de grote jaarfeesten en het eerste van de oogstfeesten. Wij zitten dan nog volop in de zomer, het graan staat rijp op de velden, de tomaten in mijn tuintje doen het goed (al mochten ze dit jaar wel meer zon gezien hebben!). In vroeger dagen was het moment nu aangebroken om de steriliseerbokalen boven te halen om de voorraden voor de winter aan te vullen met ingelegde groenten en verse potten confituur vol zomers vitamine C. Het is inderdaad bijna tijd om te oogsten en dus ook om stil te staan en dankbaar te zijn voor wat we allemaal krijgen van moeder natuur. Zonder haar gulheid maken wij mensen immers geen schijn van kans.  Lugunasatis is een dankfeest maar het is ook een vruchtbaarheidsritueel. In vruchtbaarheidsrituelen zat zo goed als altijd een vorm van (bloed)offer. En zo komen we bij de “wick...

De enige dieren die ik - zij het met enig schuldgevoel - doodsla, zijn muggen. Als er zo’n durfal rond mijn oren komt zoemen eens het licht uit is en dat zoemen stopt nadat ik wild om me heen heb geslagen in het donker (en mijn liefste meestal ook wakker heb gemaakt, oops), kan ik niet ontkennen dat de voldoening groot is. Nochtans kunnen de beestjes er ook niet aan doen. Ze worden aangetroken door de geur van zweet en warme mensenlijven. Maar er zijn gelukkig andere geuren die ze verschrikkelijk vinden en daar kunnen we ons voordeel mee doen.   Photo by  Егор Камелев  on  Unsplash We hebben indertijd een muggenstick met citronella meegebracht uit Zweden die alles wat vliegt weg blijkt te houden, maar ondertussen is die na een paar zomers bijna op. Tijd dus om nieuwe muggenrepellant in huis te halen. Die kan je blijkbaar ook gemakkelijk zelf maken, met essentiële olie van planten die insecten weghouden. Citronella staat uiteraard met stip op één, maar er zijn nog and...