Webmaidens Grimoire

Het blijft pokkevroeg opstaan om zondag om 9 uur naar de kerk te gaan, maar aangezien Kaat haar communie gaat doen en de catechese in die vieringen gebeurt, scheur ik me kreunend uit mijn warme bed. Gelukkig vind ik het achteraf wel plezant om zoveel tijd te hebben voor vanalles en nog wat, iets wat niet het geval is op mijn gebruikelijke zondagen :-) Ik moet toegeven dat de familievieringen van Christus Koning eigenlijk best OK zijn. Meer zelfs, ik vind ze interessant omdat ze me ook toelaten om de basis van wat het christendom eigenlijk is terug te koppelen naar mijn eigen religieuze beleving. Vandaag ging het over "roeping" en wat dat eigenlijk is. Volgens de catechese wil dat eigenlijk zeggen dat God je roept. Je moet leren luisteren naar het woord van God, maar je moet niet zozeer luisteren met je oren maar luisteren met je hart. En met je hart weet je wat God wil vertellen: hij zegt ons dat we goed moeten zijn voor elkaar en voor elkaar moeten uitkijken. Of er tegen...

Ik moet toegeven dat het lang geleden is dat ik nog zo opgewonden was over iets. Dat dat kwam door de komst van Albert Heijn naar 't Kiel is iets waar ik heimelijk toch een beetje schroom over heb :-) Vanaf vorige week is er dus meer blauw op straat. Meer blauw door de kenmerkende blauwe zakken van de gekende Nederlandse supermarktketen, die alomtegenwoordig schijnen te zijn. Overal waar je kijkt, zie je ze. De nieuwe winkel is een gigantisch succes. De eerste dagen moest je tot een half uur aanschuiven alvorens je naar binnen mocht en stonden er veiligheidsagenten aan de ingang om alles in goede banen te leiden. Netjes in het pak en supervriendelijk. Dat is iets dat me meteen opviel, hoe vriendelijk en hulpvaardig het voornamelijk Nederlandse personeel hier is. Dat zijn we hier niet meer gewend. Ik heb nochthans een beetje een gemengd gevoel bij supermarkten. Enerzijds zijn ze heel praktisch, anderzijds houden ze een levensstijl in stand die moeilijk te rijmen valt met vera...

Al de hele tijd speelde het door mijn hoofd: ik had zin om nog eens echt lekker languit een bad te pakken. In een verhuisdoos die al lang over tijd was, had ik een tube badparels gevonden. Glanzend paars lagen ze op me te wachten, met de belofte van een heerlijk geurend bad.  De laatste keer dat we waren samengekomen met de coven, hadden we als huistaak meegekregen om een echt bad te nemen en daarvan te genieten. Dat was het duwtje dat ik nodig had en dus liet ik vol plezierige verwachting het water lopen. Als mijn liefste een douche neemt, staat hij binnen de tien minuten zijn haren droog te wrijven met een handdoek. Als ik onder de douche sta, staat de tijd als het ware stil. Baden of douchen is voor mij dan ook niet alleen maar louter een functionele handeling. Baden is voor mij eigenlijk altijd een soort van grote schoonmaak in mijn hoofd. Je wast niet alleen de buitenkant maar ook de binnenkant. Het valt me trouwens op dat de plekken waar ik hele con...

Vanavond heeft Anthea het over de dans van het lichaam. Alle sessies in de Gordel  van Aphrodite gaan over aandacht hebben voor jezelf. Pas als je aardig bent voor jezelf, kan je aardig zijn voor de mensen rondom je. En daar draait het eigenlijk om bij hekserij. Of bij gewoon mens zijn, als je het mij vraagt. Je moet gewoon “goed” zijn, niet alleen voor je omgeving maar ook voor jezelf. Je moet een voorbeeld zijn, een rolmodel. Eigenlijk gaat het zelfs nog verder dan dat. Heksen hebben geen tempels. Ze komen samen in de natuur, zonder de noodzaak van die stenen muren. Maar dat is eigenlijk helemaal niet zo. Heksen hebben wel degelijk tempels. De mooiste tempel die er is zelfs: hun eigen lichaam. Als je er even bij stilstaat is je lichaam het mooiste cadeau dat je ooit hebt gekregen. Je lichaam is je tempel en je moet er dus verdomd goed zorg voor dragen! Anthea geeft ons meteen een opdracht mee. We krijgen een heleboel vragen voorgeschoteld waar we goed over moeten n...

Tandpijn. En nog niet zo'n klein beetje ook. Dat is wat mij de laatste veertien dagen af en toe tot waanzin drijft. Gelukkig bestaan er Dafalgan en Voltaren om die waanzin enigszins te beperken. En nog niet zo'n klein beetje ook. De combinatie van pijn en pillen maakt me een beetje stilletjes en wie mij een beetje kent, weet dat dat alleen maar gebeurt als ik zo ongeveer omval van de slaap. Niet zo'n goede basis dus om te gaan mediteren, maar het was al zo lang geleden dat we met de meisjes van AmmaDevi waren samengekomen, dat ik mij toch naar Ekeren repte. Op het programma stond de beroemde les over de chakra's. Het was de bedoeling dat Elenor die zou geven, zoals ze ooit een les over de chakra's had gegeven aan onze coven. Die les moet geweldig zijn geweest, alleen had ik ze gemist omdat ik moest werken. Een prima gelegenheid dus om ze in te halen! Jammer genoeg kon Elenor zich niet vrijmaken en dus werd het een avond met een aantal aan elkaar geregen oefeningen...

Gyhldeptis. Alweer een godin waar ik nog nooit van had gehoord en wiens kaart ik trok uit het Godinnenorakel als afsluiter van de laatste sessie van de Gordel van Aphrodite. Orde scheppen in de chaos. Dat is wat Gyhldeptis doet. Tja ... Mijn schatje hangt waarschijnlijk hikkend in de zetel als ik hem vertel dat net ik die kaart trok :-) Volgens hem ben ik de verpersoonlijking van chaos, en ik moet toegeven dat hij een punt heeft. Maar waar anderen gillend gaan lopen van de stress, kijken mensen als ik de naderende storm in de ogen en zetten de hakken in het zand. En op de ene of de andere manier, krijgen we het voor elkaar, iets waar we soms zelf verbaasd over zijn. Gyhldeptis is een  woudgodin van de Tlingit en Haida indianen uit het Noordwesten van Amerika. Voor hen was ze het groene mos dat overal in de cederbomen hangt, maar ze is ook een madam die van aanpakken weet. Ik moet ook al grijnzen als ik haar verhaal lees: ze werd bekend door de organisatie van het feestje van ...

Ik zit in een klein bootje dat heen en weer wiegt op de kalme zee. De zon straalt en ik ruik het zoute water. De meeuwen scheren schreeuwend over het water. In de verte zie ik een klein eiland. Het ziet eruit als een groene vlek op een schilderij van Turner. Ik kan de witte zandstranden zien en roei naar het eiland toe. Op het strand zie ik een klein jongetje met bruin krulhaar met een stok tussen de rotsen spelen. Hij zit op zijn hurken en pookt met zijn stok in het water. Hij draagt een rode zwembroek met witte bloemen, in die typische Hawai-stijl. Het zonlicht is heel fel en licht. Het jongetje kijkt op als ik het bootje het witte zand op drijf en komt naar me toe. Hij pakt mijn hand vast en neemt me mee een pad op. Ik zie flitsen van twee mannen in hemdsmouwen die een kind tussen hen in vrolijk omhoog laten springen, en vraag me af wie dit jongetje is. Dan zie ik de waterval. Het water spat hoog op, ik kan de spatten voelen. Het stort zich naar beneden, in een stroom die in d...

Heerlijk vind ik de samenkomsten die Anthea voor ons voorbereidt. Haar lessen zijn niet alleen gewoon maar lessen, waar we iets van leren, maar ook vertroetelsessies voor onszelf. Iedereen van ons kan dat wel gebruiken, zelfs ik die alleen maar bultjes in de weg tegenkom en me soms bijna schuldig voel over dat gebrek aan grote drama's in mijn leven, als ik de andere meisjes hoor vertellen. Deze sessie zou gaan over de liefde. We denken dan meestal meteen aan de liefde voor onze partner of voor onze kinderen, maar dat is een beetje eenzijdig. Liefde gaat ook over de dingen die je graag doet en die ervoor zorgen dat je jezelf bent. Anthea liet ons stilstaan bij de dingen die we echt graag doen. Alleen al aan al die dingen denken deed me volledig ontspannen en met een zucht van voldoening, pende ik in geen tijd een ellenlange lijst neer: koken voorlezen voor de kinderen activiteiten organiseren voor anderen, maar dan kleinschalig, niet professioneel lezen Naar muziek luister...

Ga zitten in een comfortabele positie. Ontspan je en haal diep adem. Beeld je in dat je een zacht amberkleurig licht inademt. Het licht vult je lichaam en draait helemaal rondom je als een soort van mist ... Als de mist optrekt, zie je een enorme oranje zon die laag boven de westelijke horizon hangt en de hemel een diep roze kleurt. Je staat in het dikke gras van een laag gelegen eiland, aan de voet van een heuvel. Dit is Beckery, het bijenhouderseiland, gewijd aan Bride, de bijenkoningin van het Honingeiland, de eerste naam die ooit aan dit land werd gegeven. Je ziet overal bijenkorven staan, waar de bijen in en uit vliegen en de nectar vergaren van de vele bloemen die op dit eiland bloeien ... Op de top van de heuvel zie je een een kring van oeroude bomen, als een natuurlijke kathedraal. Ze staan daar in hun alwetende, stille aanwezigheid, alsof ze zich er van bewust zijn dat ze de wachters zijn van deze plaats. Als je naar de kring toeloopt, zie je voor je twee knoestige oude eike...