Webmaidens Grimoire

Afgelopen zondag waren we uitgenodigd door Coven Ni d'Jenatche om bij hen een Mabonritueel mee te komen vieren. En dus kwam Una me oppikken en reden we met veel plezier naar Langdorp. Aangezien Arcadia nogal ecclectisch werkt en een heleboel dingen uit de standaard rituelen eruit heeft gekieperd, hadden we aan Tamarisk en Gwydion van Coven Ni d'Jenatche gevraagd of zij niet eens een ouderwets ritueel met alle toeters en bellen voor ons wilden doen, zodat de heksen-in-spe van lesgroep AmmaDevi dat ook eens van kortbij konden meemaken. Die uitwisseling tussen covens is iets dat volgens mij veel meer zou moeten gebeuren. In plaats van in een klein geheim hoekje bezig te zijn en niks te delen, is het toch veel plezieriger om elkaar open en bloot (dat bedoel ik figuurlijk :-)) tegemoet te treden, samen plezier te maken en van elkaar te leren. Dat is trouwens iets waar we bij Arcadia bewust voor hebben gekozen, al van de eerste dag dat Arcadia bestond. Ik ben er elke keer verbaas...

Elk jaar laat De Standaard één dag de krant over aan een kunstenaar. Na kleppers als Jan Fabre, Luc Tuymans en Carl De Keyzer, was de beurt aan Walter Van Beirendonck. De Standaard zag er vandaag dus helemaal anders uit, met een afgesneden formaat en foto's die als een soort van wonderwall doorlopen over de volgende pagina's. Ik hou wel van zijn versie van mijn dagelijkse portie nieuws. Van Beirendonck is één van de Antwerpse Zes, de meest compromisloze en meest tot de verbeelding sprekende van onze modeontwerpers. Er zit altijd iets speels in zijn ontwerpen, met felle kleuren en interessante contrasten. Hij laat zich dan ook inspireren door de meest uiteenlopende dingen: vintage speelgoed, science fiction, tribal art, enz. ... Daardoor krijgen zijn ontwerpen altijd iets bovenaards, alsof er nog een extra laagje aanzit. Dat vind je ook terug in sprookjes. Het titelbeeld van de overzichtstentoonstelling die in het MoMu in Antwerpen loopt is dan ook bijzonder goed gekozen! Eé...

Vanavond spoedden we ons naar Naja's huis, geen sinecure want de E313 was helemaal afgesloten wegens een ongeluk, en we waren pas voltallig rond 21u. Niet echt een ontspannen start van onze covenbijeenkomst! Naja nam ons mee naar boven, waar ze haar Aphrodite-altaar heeft staan. Over Aphrodite zouden we het vandaag ook gaan hebben. Naja werkt met Aphrodite en was net een weekje terug van Cyprus, de geboorteplaats van de godin. Aphrodite werd geboren uit het schuim van de zee als een volwassen beeldschone vrouw en kwam op Cyprus aan land. Daar heerste al een cultus voor de oude Fenicische godin Astarte, maar die ging over in de cultus van Aphrodite. Het eiland herbergt dus de oudste tempels van Aphrodite en die was Naja natuurlijk gaan bezoeken. We bekeken de postkaarten die ze had meegebracht. Naja liet ons een kaart zien van "het bad van Aphrodite", volgens haar echt een magische plek. Het is een soort van waterbassin waar je jammer genoeg niet zelf in mag gaan baden...

Mijn vader is geboren in Saigon, voor het Ho Chi Minh City werd. Mijn grootvader werkte daar voor een Franse firma en de familie is pas naar België teruggekeerd toen de Fransen door de Vietnamezen uit hun stukje Indochine werden geschopt. Mijn opa kon sindsdien geen rijst meer zien, maar mijn vader is er dol op. Ergens diep vanbinnen verlangt hij nog steeds naar dat stukje aards paradijs uit zijn jeugd (en ik kan hem begrijpen sinds Bart en ik vorig jaar in Vietnam waren). Mijn moeder hield van mijn vader en dus aten wij Franse gerechten à la poivrons farçis, hâchis parmentier, ratatouille en riz cantonais, terwijl spaghetti bolognèse zo ongeveer het meest exotische was dat je hier in België thuis kon krijgen. De lekkerste hapjes die ik ooit heb gegeten zijn de Wan Ti van mijn moeder! Het klinkt niet zo bijzonder, maar in die tijd was dat behoorlijk spectaculair. Die liefde voor exotisch eten hebben we dus met de paplepel binnengekregen. Dat betekent dat we niet alleen regelmatig d...

Gisterenmiddag werd er aangebeld, net toen ik met de kleintjes aan tafel zat. Zuchtend stond ik op om nog maar eens te vertellen dat de notaris echt niet hier in dit huis woont, maar in het sjieke notariskantoor één huis verder. Sommige mensen kijken echt niet verder dan hun neus lang is. Het waren Getuigen van Jehova. Zoals gewoonlijk waren ze met z'n tweeën en ik herkende de man meteen. Hij ziet er uit als een goedlachse opa en kan het heel goed uitleggen. Ik herinnerde me de vorige keer dat ze hier hadden aangebeld. Toen was het ook meneer geweest die het woord had gevoerd, verwijzend naar gebeurtenissen uit de recente geschiedenis om me te overtuigen te blijven luisteren. Veel mensen zouden al lang de deur hebben dicht gesmeten, maar twee dingen weerhouden me daar altijd van: elementaire beleefdheid en fascinatie. Barts oom is één van de hogere leden van de Getuigen van Jehova en we hebben dus al van een beetje naderbij kennis kunnen maken met deze bizarre  godsdienst. Ik wee...

Heel Nederland staat in rep en roer en als het regent in Amsterdam, dan druppelt het in Antwerpen. Toen we Dries daarstraks naar de turnles brachten, hoorde ik het op de radio: er zijn weer wolven gespot in Nederland! Tot verbazing van voorbijrijdende automobilisten, probeerde een wolf daar ergens in Gelderland op klaarlichte dag de weg over te steken. Het dier werd gefotografeerd en ook al is het niet 100% zeker, toch gaat men er van uit dat het echt om een wolf gaat. Dat is nu eens prachtig nieuws tussen al dat gezwets over regeringsonderhandelingen door! Opgewonden luisterde ik verder naar de uitleg van de Nederlandse wolvenspecialist. Al sinds de negentiende eeuw zijn wolven in onze contreien niet meer voorgekomen. Leopold I schoot in 1844 de laatste twee Belgische wolven, waarmee het dier in ons land was uitgeroeid ... Toen kon dat nog zomaar. Gelukkig zijn de dieren ondertussen beschermd. Het gaat dus al wat beter met de wolf in Europa. Sinds er komaf werd gemaakt met het IJzer...

Wie het geluk heeft om in het oude gedeelte van het Kiel te wonen, zoals ik, vindt het waarschijnlijk heerlijk toeven in de tuin of op het balkon op zondagmiddag. Dat heeft veel te maken met de fraaie deuntjes van de beiaard die een zomerse namiddag meteen extra opfleuren. Dat konden we wel gebruiken in deze natte zomer! Niemand schijnt het te weten, maar hier in de Sint-Catharina-kerk op het Kiel hangt inderdaad een echte beiaard. Daarvan zijn er drie in Antwerpen: de klokkentoren van de Onze-Lieve-Vrouwe-kathedraal, nog ergens een toren in Borgerhout en hier op 't Kiel. Onbekend is onbemind? De beiaard van 't Kiel is nochthans al meer dan honderd jaar oud. Ze dateert van 1909 en werd in 1992 volledig gerestaureerd. Er kwam een nieuwe beiaard van 47 klokken en de oude klokken werden opgekocht door de kleinzoon van Felix Van Aerschodt, de man die de oorspronkelijke klokken had gegoten. Die heeft ze geïnstalleerd in de tuin en organiseert daar af en toe nog eens een beiaardc...

We hadden eigenlijk een ritueel gepland voor Moira maar omdat die ziek was, werd er geïmproviseerd en dook Elenor nogmaals haar Boek der Schaduwen in - en wij met haar - voor een tweede sjamanistisch luikje rond de Axis Mundi . In tegenstelling tot de eerste keer dat we het over die as tussen de werelden hadden, zouden we vanavond niet naar de onderwereld reizen, maar naar de bovenwereld. Jawel. De bovenwereld is de astrale wereld waar de goden en godinnen huizen. De meesten onder ons reizen regelmatig naar de onderwereld en komen daar in contact met hun gidsen, krachtdieren, goden en godinnen. Die goden en godinnen komen echter speciaal naar beneden om ons te zien. Je kan echter ook zelf naar de bovenwereld reizen, al doen weinigen onder ons dat. Ik reis meestal naar beneden via een deurtje in een tuinmuur. Daarachter ligt een wenteltrap die naar beneden draait. Als je eenmaal beneden bent, blijkt die wenteltrap een toren met kantelen te zijn. Van daaruit vertrekt een pad, waarlan...

Ramses Shaffy was lid van de Hare Krishna's. Ik weet niet of dat er iets mee te maken heeft, maar hij wist met "Pastorale" een pracht van een paganistisch lied te brengen. Een pastorale is van oudsher een herderslied waarin heel de vreugde van het leven wordt bezongen. Je kan de extase bijna voelen! Al van toen ik jonger was, wist dit lied me erg te raken. Elke keer als ik dat vuur hoor in zijn stem als hij de zon zingt en de liefde in de stem van Liesbeth List, dan moet ik terugdenken aan dat moment lang geleden, in de stralende zon van het zuiden van Frankrijk, toen ik voor het eerst besefte dat ik een piepklein graankorreltje was in die hele grote wereld en dat alles met elkaar verbonden is. Waarschijnlijk is het helemaal geen toeval dat Brigindu me wist te vinden, zij is een godin van de zon ... Mijn hemel blauw met gouden harp Mijn wolkentorens, ijskristallen Kometen, manen en planeten, aah alles draait om mij En door de witte wolkenpoort tot diep onder de ...

Daar sta ik dan, gepakt en gezakt. Ik sta op een binnenplein ergens ten lande, het is Saga rollenspelweekend en ik ben net toegekomen op de locatie samen met Bart. Overal lopen mensen, ik zie Jasper, dat is een hartelijk weerzien. Jasper legt me uit wat de bedoeling is. Overal op de binnenplaats zie ik kleine kaartjes liggen met daarop een naam. Blijkbaar is het de bedoeling dat je je naam zoekt en daar je slaapzak uitrolt. Dat zijn de slaapplaatsen, gewoon buiten, zonder afdak of niks. En die tegels zijn ook niet geweldig, dat wordt hard slapen. Op sommige plaatsen ligt al een slaapzak. Eén kant van de binnenplaats is open, daar is geen gebouw, enkel een greppel met gras. Langs die zijde liggen ook kaartjes. Ik vraag me af hoe die mensen dat gaan doen om zo te slapen in die greppelen ik hoop dat mijn kaartje niet net daar ligt ... Ik laat mijn bagage - mijn slaapzak en twee kartonnen dozen - staan aan een bankje en ga op zoek naar mijn naam. Ik loop alle kaartjes af, maar mijn naa...