Het mes van Brigandhu

Als ik uit de duisternis van het eikenwoud op de plek aankom waar het vuur van Brigid, Bride en Brigandhu hoog oplaait, staan de vrouwen me al op te wachten aan de rand van het bos. Ze doen teken dat ik hen moet volgen want “ze wacht al op je”. Iedereen weet dat je een godin niet te lang moet laten wachten, al vermoed ik dat het Brigandhu is die zo ongeduldig is en zij heeft tien jaar op mij gewacht :-).

Ik volg de drie vrouwen naar het razende vuur dat ik hoog zie oplaaien achter het vlechtwerk van het hek. Het is inderdaad Brigandhu die ik in de deuropening zie staan, zwart afgetekend tegen het enorme vuur. Het is hier warm, heel warm, heerlijk warm! De godin trekt me naar binnen, naar het vuur, en verwelkomt me met een korte knuffel. Ik verstijf even want die familiariteit had ik niet verwacht. 

Even verderop staan de twee andere godinnen met elkaar te konkelfoezen. Zo ziet het er allesins uit, want Brigid en Bride staan zachtjes met elkaar te praten en komen niet dichterbij. Dit is Brigandhu’s show en ze hebben duidelijk niet de bedoeling om in haar vaarwater te komen :-). Dat was wel anders bij de andere meisjes van de coven: als ik hen over hun ervaring hier hoor vertellen, dan was het duidelijk Brigid die de lakens uitdeelde en bleven de twee andere godinnen meer op de achtergrond.

Dan zet Brigandhu een stap achteruit, kijkt me aan en legt haar hand op mijn borst. Het voelt alsof mijn hele lijf van binnenuit begint te gloeien. Als ze haar hand na een paar tellen weghaalt, voel ik me even zonder houvast. Dan zie ik dat ze nonchalant haar mes naar me uitsteekt, de punt tussen haar slanke vingers. “To cut what needs cutting, to kill what needs killing,” hoor ik in mijn hoofd. Waarom het in het Engels is weet ik niet, maar de godin is bloedserieus. Ik word vanzelf ook een beetje nerveus als ze me blijft aankijken zonder met haar ogen te knipperen. Ze wacht doodstil tot mijn hand zich om het heft van het mes sluit.

Dan sta ik buiten de omheining, aan de bron bij de rand van het bos, het mes in mijn hand. Eén van de vrouwen biedt me een kom water aan uit de bron, maar Brigandhu – ze is er ook – neemt de kom uit haar handen en drinkt zelf. Dan biedt ze me de kom aan om ook te drinken. De hele tijd blijft ze naar me kijken. Het zorgt ervoor dat ik hyperalert blijf :-).

Dan is de godin weg en sta ik op het pad dat het donkere eikenbos inleidt. Ik steek het mes in mijn broeksband en ga op weg, terug naar onze wereld.