maandag 27 december 2010

De kleur van 2010? Ourobourosroze!

Vandaag staat er in De Standaard een overzicht van 2010 in foto's. De redacteuren van de krant kozen de foto's die voor hen het jaar 2010 samenvatten. Meteen al op pagina 3 was het raak: ik schoot in de lach. :-)

De priester en de draak
De foto stelt een priester voor, ergens in Polen, in een mis voor kinderen. Naast de priester zit een roze draak, bedoeld om de kerk aantrekkelijk te maken voor het jonge doelpubliek. Ondanks het imposante beeld van Jezus - je zou bijna vanzelf door je knieën gaan :-) - heeft de kerk ook in het katholieke Polen af te rekenen met een afkalvend kerkbezoek. Maar een draak? Ik moest lachen met de ironie ...

In het middeleeuwse christendom stond de draak immers symbool voor de niet-christelijke, heidense wereld. Eva werd niet voor niets verleid door een slang. Die slang is niet enkel het symbool voor Satan maar ook voor de voorchristelijke moedergodin, die verkeerdelijk met Satan werd gelijkgesteld. Over heel de wereld worden slangen en draken als dusdanig vereerd. Ook bij ons. In onze streken werden de Germaanse goden aanbeden. Op heilige plekken kreeg de draak dikwijls een prominente plek. Het is niet voor niets dat snekken dikwijls een drakenkop voeren. Als Sint-Michaël of Sint-Joris de draak verslaan, staat dat dus eigenlijk voor het omverwerpen van de heidense afgoderij.

Een ourobouros
Diezelfde draak, die vroeger door de katholieke kerk te vuur en te zwaard werd bestreden, wordt nu ter hulp geroepen om ervoor te zorgen dat diezelfde kerk niet leegloopt. En zo is de cirkel rond en zijn we terug bij het begin. Onze draak blijkt warempel een roze ourobouros! Hij bijt als het ware in zijn eigen staart en vormt zo een eeuwigdurende cirkel. Als dat geen pracht van een symbool is ...

donderdag 23 december 2010

Dromen van een witte kerst

"Stop eens met zagen over de sneeuw ... en de regen in de herfst en het warme weer in de zomer .... dat noemen ze seizoenen !!!!" Dat postte Eirinn vandaag op Facebook en ze heeft natuurlijk gelijk. Maar zoveel sneeuw als we de laatste tijd letterlijk op ons dak hebben gekregen, daar zou een gemiddelde Vlaming al wel eens vaker over durven doordrammen.

55.000 ton zout is er al gestrooid op onze wegen. Dat is meer dan er normaal in een hele winter wordt doorgedraaid. Het is al meer dan een week wit, het sneeuwt ook regelmatig terug bij en dat zijn we hier niet meer gewoon. Vorig jaar viel er op één nacht 5 cm en het hele land lag al lam. Mijn Poolse artiesten moesten daar toen ongelooflijk hard mee lachen. Voor hen was het nauwelijks winter :-)

Het ziet er dus meer en meer naar uit dat we een witte kerst gaan krijgen. Hoera hoera hoera! Ik kan mij al niet meer herinneren wanneer dat voor het laatst het geval was. Heel vaag zie ik door de vensters de witbesneeuwde tuin van mijn grootouders in Waterloo maar ik weet niet of dat eigenlijk wel met kerstmis was, al vierden we dat elk jaar in Waterloo, met fazant en veenbessen en een bompapa die enthousiast de pakjes verdeelde. Dat moet dus al wel heel lang geleden zijn.


's Ochtends loop ik nu  met de kleintjes doorheen het park. Ik word helemaal high van de schoonheid van de vroege ochtend. Het is stil, het geluid wordt door de sneeuw gedempt. Ik hoor alleen het opgewonden bonzen van mijn hart en het kraken van de sneeuw onder onze sneeuwlaarzen. De winter is echt niet mijn seizoen, maar zo'n beetje sneeuw doet mijn gemoed helemaal smelten ...

woensdag 22 december 2010

Geloof in de grond onder onze voeten

En Waar De Sterre Bleef Stille Staan
Met kerstmis voor de deur staat "En waar de sterre bleef stille staan", de debuutfilm van Gust Van den Berghe met allemaal mensen met het syndroom van Down als acteurs, overal in de belangstelling. De film ging in wereldpremière op het festival van Cannes en gooide daar hoge ogen. Dat is niet alleen omwille van de sympathieke acteurs maar ook door de verstilde, bijna mystieke zwart wit beelden, die ons doen verlangen naar een tijd toen alles nog simpel was ...

De cineast baseerde zich voor zijn film op het werk van Felix Timmermans, één van die grote meneren uit de Vlaamse literatuur die zo ongeveer iedereen tegenwoordig vergeten is. Zijn werk kenmerkt zich door de karaktertekening van simpele mensen die nog in de Vlaamsche klei steken en hun bekommernissen. Het verhaal van "En waar de sterre bleef stille staan" uit 1925 gaat over drie bedelaars die zich rijk bedelen als Drie Koningen, maar die dan geconfronteerd worden met een pasgeboren kindje Jezus in een stal. De ene staat al wat sneller dan de andere zijn rijkdom af en de ene heeft de dag daarop al wat meer spijt dan de andere over die gulle daad. Niet zozeer Vlaamse maar wel universele thema's zijn dat en dat maakt het stuk ook zo herkenbaar. Het is niet voor niets dat het  nog steeds rond de kerstdagen wordt opgevoerd door de plaatselijke toneelverenigingen. Ik heb het zelf nog gespeeld bij De Morgenster!

Timmermans staat voor velen te boek als een nogal katholieke schrijver, maar Gust Van den Berghe ziet dat anders, en terecht. Volgens hem is Timmermans niet zozeer een katholieke schrijver maar een auteur die het heeft over een naief, volks geloof waar dezer dagen soms meewarig over wordt gedaan. Dat naiëve volkse geloof heeft nochthans wel wat raakvlakken met de manier waarop heksen naar de wereld kijken. Het lijkt een grote contradictio, maar dat is het niet. In de tijd van Felix Timmermans was het geloof nog iets heel levends, doorspekt met volksdevotie. Door hun drang naar materiële rijkdom en hebberigheid zijn veel moderne mensen dat basisgeloof kwijt, ze zijn een beetje cynisch en zien het wonder niet meer. Daarover gaat de film van Van den Berghe.

In een interview voor Brussel Deze Week legt Van den Berghe uit wat hij bedoelt: "Volgens mij is het herinterpreteren van dat geloof een van de grote uitdagingen van onze moderne maatschappij. Er is een soort gemis ontstaan: we geloven niet meer wat ons overkomt. En de kracht van de moderne film ligt net in het feit dat hij in staat is dit gemis eventueel op te vullen en 'een geloof' terug te geven. Het geloof in de grond onder onze voeten en de lucht boven ons hoofd, in onszelf en de ander. Want een oprecht geloof is bijna taboe geworden. Geloof dat volgens mij los kan staan van een godheid. Christenen, joden, moslims of atheïsten, we hebben behoeften aan redenen om in deze wereld te geloven, niet in een andere. We hebben nood aan aardsheid. In die zin geloof ik in geloof, wat één van de personages in het begin van de film ook zelf zegt."

Nu het kerstmis is, is het misschien een goed idee om daar eens over na te denken en te beseffen dat we allemaal een plaatsje hebben in het grotere geheel, hoe simpel wijzelf of ons leven ook mag zijn.

dinsdag 21 december 2010

Het zit allemaal in je onderbuik (covenbijeenkomst)

Deze covenbijeenkomst was bij ons thuis gepland en dus liep onze living vanaf een uur of half acht langzaam vol met heksen. Het thema van vanavond was heel erg vrouwelijk: Eirinn had een miniworkshop voorbereid over de vrouwelijke onderbuik, gebaseerd op een artikel dat verschenen was in Happiness.

De onderbuik is niet zomaar een stukje van je lichaam. Het is de kern van je vrouwelijkheid, de plaats waar niet alleen kindjes maar ook ideeën, plannen en inzichten worden verwekt. Het is de bron van intuïtie en creativiteit. Je onderbuik is dus de zetel van de vrouwelijke wijsheid.

En toch doen we er in onze moderne maatschappij alles aan om het contact met die vrouwelijke bron van wijsheid te verbreken. Zelfs wij vrouwen zelf vinden dat een vrouwenbuik strak en plat moet zijn. We houden hem krampachtig in, doen pijnlijke oefeningen en zo verliezen we het contact met de krachten die er in huizen. Een gezonde en krachtige vrouwenbuik is echter rond, zacht en soepel.  Afgaan op deze krachten en vertrouwen op je intuïtie wordt echter steeds beloond.

Eirinn begeleidde ons in een oefening die ons bewust onze buik deed voelen. Ze liet ons diep ademhalen met onze buik, zoals het eigenlijk altijd zou moeten zijn. Die buikademhaling komt voor sommigen onder ons heel natuurlijk, maar er zijn ook mensen die hier nog op moeten oefenen. Buikademhaling kan helpen om stress te beheersen. Het is een vorm van ademen die onder andere gebruikt wordt in Yoga en bij diverse meditatietechnieken. Door te ademen met je buik in plaats van met je borst, ontspant je middenrif en voel je je minder gespannen. Bovendien kan je dieper ademhalen, zoals operazangers kunnen getuigen. Die gebruiken niet voor niets deze ademhalingstechniek!

Het is een eenvoudige oefening die praktisch overal gedaan kan worden.
  • Ga makkelijk staan en zak wat door je benen zodat je stabiel staat. Je kan eventueel ook zitten of liggen;
  •  Leg een hand op je buik en voel hoe je buik op en neer gaat;
  •  Adem in door je neus in en laat je buik opbollen. Je voelt dat de ademhaling tegen je hand duwt;
  • Adem kalm uit en voel hoe je buik weer ruimte geeft aan je hand. Let niet op je ademhaling zelf, alleen maar op de beweging van je buik;
  • Probeer nu langer uit te ademen dan in te ademen, wacht even voordat je weer inademt.
Doe dit gedurende een vijftal minuten. Oefen dit enkele keren per dag, ook zonder je hand op je buik te leggen. Probeer geleidelijk aan om ook buikademhaling toe te passen terwijl je strijkt, naar een spannende film kijkt, op een vergadering, tijdens een examen... Op de duur wordt dit je normale manier van ademen (voor zover het dat nog niet was) en je zal zien dat je er gemakkelijk van ontspant. Als je niet goed kan slapen, kan dit je ook helpen om in slaap te vallen.

Daarna gaf Eirinn ons wat geschiedenis mee met betrekking tot onze onderbuik.Volgens wetenschappers is onze onderbuik een soort van tweede brein, opgebouwd uit hetzelfde type neuronen als onze hersenen. Dat is echter oud nieuws voor de Chinezen. Taoïstische genezers wisten dat 5.000 jaar geleden al: een koel hoofd en een warme onderbuik staat gelijk aan optimaal functioneren.

De verbinding met je onderbuik is cruciaal voor vrouwen.Niet alle spirituele stromingen leren je luisteren naar je onderbuik. Veel religieuze tradities zeggen ons te luisteren naar een godheid buiten jezelf.  Zij leggen de nadruk op de hoogste chakra's die belangrijker zouden zijn dan die in de onderste regionen. Zo vormde de sexualiteit (lees de sensuele , verleidelijke kracht van een vrouw) binnen de kerk een gevaar voor het streven naar een zuiver, spiritueel en geestelijk leven. Dat staat in schril contrast met de traditionele Oostere filosofie waar de natuurlijke wisselwerking tussen de vrouwelijke energie en de kracht van Moeder Aarde wordt benadrukt: bij het lichaam van de vrouw stroomt die energie van de aarde van onderaf via haar voeten en via haar vagina door baarmoeder haar lichaam in.  Zo een naar binnen trekkende kracht wordt centripetaal genoemd.

Over kracht gesproken:onze onderbuik is een krachtig instrument.  Er ontstaan baby's, ideeën, relaties en nog veel meer. De kracht van de onderbuik is nauw verbonden met de maan. De cycli van de natuur, eb en vloed, de seizoenswissels, enz. ... zijn processen die je op kleine schaal kan terugvinden in de baarmoeder:
  • De begincyclus staat voor bruisende energie, plannen die vorm krijgen. 
  • Tijdens de middencyclus ben je ontvankelijker voor anderen, voor hun zorg en hun liefde. Zo zijn vrouwen tijdens deze periode vruchtbaarder dan anders en hebben dan een groter sexueel verlangen. 
  • De eindcyclus is de periode vlak voor je ongesteld bent.  Dit is kenmerkend voor introspectie.  Je bent gevoeliger en meer naar binnen gericht.  Het is ook de periode waarin je het beste bent afgestemd op je innerlijke kennis, met een groter vermogen om te transformeren.
In sommige culturen zijn vrouwen "in hun maan" wanneer ze menstrueren. In Oosterse culturen is het normaal dat vrouwen het tijdens deze periode rustiger aandoen. In Westerse culturen is de boodschap voor menstruerende vrouwen dat ze niet te lastig en zeker niet onproductief mogen zijn.  Het is echter nog niet zo lang geleden dat ook in Europa deze periode als heilig werd beschouwd. Niet alleen de periode van de maandstonden maar ook de vrouwen zelf waren Heilig. Ze deden inspirerende dromen en inzichten op, vol met maaninformatie die vaak werd gebruikt om de stam te leiden.

Om af te sluiten deden we nog een aantal buikoefeningen.

Oefening: Lachende Boeddha
Pak je buik vast en schud deze terwijl je een diep hoho en haha geluid maakt. Deze oefening maakt je buik los en verlost deze van de spanningen.

Oefening: Met volle buik
Zet je voeten op schouderbreedte, zak door je knieën met het stuitje naar voren. De ruimte die nu ontstaat tussen je benen kan je laten volstromen met aarde-energie.  Deze energie trek je vanuit de aarde rustig naar boven.  Verzamel de energie tussen je benen tot vlak voor de vagina.  Als je wil kan je deze energie nu langs de vagina tot in de baarmoeder brengen en daar laten rondstromen.  Je kan alle kanten uit: gebruik de energie om de baarmoeder te reinigen, te zuiveren of laat de energie vanuit je buik rondstromen door je lichaam.  Geef in elk geval elke en alle overtollige energie terug aan de aarde.

Oefening: Krachtige Buik
Je buik los trillen is emoties losmaken. Open je mond en luister naar de geluiden die naar buiten komen. Elk geluid is goed.

En daarna was het tijd voor cake & wine, of in ons geval brood met kaas en olijven en soep en noten en koekjes en pastasalade en ... Het begin van de avond indachtig, lieten we ons helemaal gaan en dachten we vooral niet aan de weegschaal.

Coven Cuisine: Bryds heksentongetjes

Kerstmis is voor mij een beetje de culminatie van het jaar. Het klinkt misschien ongelooflijk melig, maar het kerstmisgevoel, neen, daar kan niets tegen op. Er hangt dan een soort van blijde verwachting in de lucht, een tintelen dat toeneemt naarmate kerstdag nadert. Ik moet toegeven dat ik het ene jaar al wat sneller dan het andere in die speciale kerstmismood kom, maar één ding staat steevast op het programma: cadeautjes maken!

Iedereen die zich af en toe eens bezig houdt met magisch werk, weet dat dat draait om het sturen en manipuleren - in de goede zin van het woord - van energie. En volgens mij is er niets magischer dan met je eigen handen en met een hart vol liefde cadeautjes bakken, koken, knutselen en die vol steken met goede energie voor het komende jaar.

En dus haalde ik ook dit jaar weer de bakblikken boven om een bovenmenselijke portie koekjes te bakken. Gelukkig was het resultaat beter dan dat van vorig jaar :-) Daarvoor baseerde ik me op een recept dat mijn liefste me had gegeven voor Halloween: "Creepy Witches Fingers". Die waren toen geweldig mislukt maar ze waren wel even geweldig lekker. Ze leken trouwens verdacht veel op kattentongen. Prima dus voor het volgende jaarfeest :-)


Nodig voor verschrikkelijk veel heksentongetjes (ik heb ze niet geteld, maar het waren er zeker meer dan vijftig):

  • 4 eieren
  • 400 g rietsuiker
  • 2 zakjes vanillesuiker (of 16g als je ze zelf maakt)
  • 1 flesje amandelextract
  • 400 g vloeibare bakmargarine
  • 400 g bloem
Neem een grote mengkom en doe daar de eieren in, samen met de suiker en de vanillesuiker. Klop alles met de mixer tot een mooi geel schuim. Voeg daarna de margarine en het amandelextract toe en meng alles tot een smeuïge massa.

Zeef nu de bloem boven het mengsel en mix alles tot een glanzend, nog steeds redelijk plat deeg. Dek de kom af en zet hem een half uurtje in de ijskast.

Vul een spuitzak met een deel van het deeg (zet de rest weer in de ijskast). Kies een spuitmond die niet te groot is, anders krijg je heel brede heksentongen (mijn liefste moet nu lachen, volgens hem zijn die grote tongen realistischer :-)) want het deeg zet uit in de breedte tijdens het bakken.

Leg een vel bakpapier op een bakplaat en spuit de plaat vol met slangetjes van ongeveer 8 cm. Laat tussen de slangetjes telkens een paar centimeters ruimte, anders lopen ze in elkaar over tijdens het bakken en plakken ze aan elkaar.

Bak de heksentongen gedurende 15 minuutjes in een op 180° voorverwarmde oven. Elke oven is een beetje anders. Je mag ze er dus ook al sneller uithalen: van zodra ze goudgeel gebakken zijn, mogen ze er uit.

Laat de heksentongetjes een paar minuutjes afkoelen alvorens ze van de bakplaat te halen, anders kunnen ze nog krombuigen. Laat ze afkoelen op een taartrooster.

Heel, heel lekker!

maandag 20 december 2010

Winter Wonderland

Het heeft al een paar dagen achter elkaar gesneeuwd en we beginnen er aan te wennen! Met de auto was het geen doen, maar aangezien ik thuis ben - één van de voordelen van de combinatie werkloos zijn en freelancen :-) - kon ik de kleintjes te voet naar school brengen. Sneeuwlaarzen aan, dik ingepakt en dan door het park.

Het Kielpark in de sneeuw 's morgens in de vroegte
Ik ben geen ochtendmens maar  ik moet toegeven dat het iets heeft, zo vroeg doorheen het groen lopen. Nu ja, deze week is het vooral doorheen het wit. De schemer hangt nog tussen de bomen, het sneeuwtapijt is nog maagdelijk blank en het licht van de lantaarns weerkaatst in de sneeuw. Magisch!