Ga zitten in een comfortabele positie. Ontspan je en haal diep adem. Beeld je in dat je een zacht amberkleurig licht inademt. Het licht vult je lichaam en draait helemaal rondom je als een soort van mist ... Als de mist optrekt, zie je een enorme oranje zon die laag boven de westelijke horizon hangt en de hemel een diep roze kleurt. Je staat in het dikke gras van een laag gelegen eiland, aan de voet van een heuvel. Dit is Beckery, het bijenhouderseiland, gewijd aan Bride, de bijenkoningin van het Honingeiland, de eerste naam die ooit aan dit land werd gegeven. Je ziet overal bijenkorven staan, waar de bijen in en uit vliegen en de nectar vergaren van de vele bloemen die op dit eiland bloeien ...
Op de top van de heuvel zie je een een kring van oeroude bomen, als een natuurlijke kathedraal. Ze staan daar in hun alwetende, stille aanwezigheid, alsof ze zich er van bewust zijn dat ze de wachters zijn van deze plaats. Als je naar de kring toeloopt, zie je voor je twee knoestige oude eiken, met een ruimte tussen hen in, als een poort. Als je tussen de eiken doorloopt, wordt het licht schemerig en purper als het avondlicht. Overal rondom je zie je de schimmige vormen van de oude bomen: tussen de eiken zie je elzen, hulst en hazelaars. In het midden van de kring zie je een open plek, waar hier en daar strepen oranje licht opvallen van de avondzon ...
In het midden van de open plek ligt een steen waarop je een keltisch kruis ziet met een delicaat patroon van door elkaar wervelende knopen. Op de steen brandt een vuur zonder as, helgeel en violet. Er staat een vrouw gebogen over het vuur. Dit is Bride. Ze is in het wit gekleed, met over haar schouders een bosgroene mantel. Rond haar hoofd zie jee een glanzend aura van gouden licht. Naast haar staat een sneeuwwitte koe met een glinsterende ster tussen de brede ronding van haar hoorns ...
Bride kijkt op en kijkt je aan. Ze glimlacht en in je ziet dat haar mantel geen einde lijkt te hebben en zich uitstrekt in elke richting. De mantel is de hele groene aarde geworden en je kan er elk dier, elke vogel en elk levend wezen in zien dat ooit op de aarde rondliep, kroop of vloog, en alle bomen en planten die ooit op aarde groeiden staan er in hun volle pracht ...
Je voelt een groot verlangen om ook onder haar mantel te mogen schuilen. Bride schikt hem helemaal rond je en je voelt je helemaal omgeven door haar warmte en beschermd door haar liefdevolle armen. Je blijft in deze vredevolle omhelzing voor wat een heel lange tijd lijkt. Dan voel je druppels op je vallen.Als je omhoog kijkt, zie je dat het gezicht van de godin vertrokken is van verdriet. Ze weent als ze één voor één de dieren en de vogels, de planten en de bomen in haar mantel ziet verdwijnen, als vlammen die één voor één worden gedoofd. Bride huilt voor de dwaasheid van haar mensenkinderen en de verschrikkelijke schade die ze hebben aan haar mantel hebben aangebracht door zoveel van haar kinderen af te slachten, zelfs tot uitsterven toe.
Haar tranen rollen van de heuvel naar beneden en vormen een kleine poel, die altijd gekend zal staan als Bride's Bron. Maar één van haar tranen valt op de asloze vlam op de steen met het keltisch kruis. De vlam dooft onmiddellijk en in dat moment is Bride er niet meer. Er is niets meer, alles wat gecreëerd was, is verdwenen en je bevindt je in het ultieme donker van de lege ruimte. Je zweeft voor wat een eeuwigheid lijkt in deze oneindige donkerecnacht, helemaal alleen en afgescheiden ...
Dan zie je een lichtpuntje dat de duisternis doorbreekt en begint te groeien. Je hoort de stem van de godin: "Ik ben de Vlam die voortkomt uit de duisternis." De vlam wordt groter en groter en helderder en helderder en je kan zien dat ze uit het hart van de godin vloeit. Als je het universum in zijn volle glorie voor je ziet, sproeit ze haar vuur op elk levend wezen om hen te laten ontwaken voor de schoonheid van haar creatie. Het is het groene vuur dat de lente oproept uit de winterslaap en de mens doet ontwaken uit de slaap van de angst, de nachtmerrie van verdeeldheid, geweld en wanhoop. Voor je zie je de wereld die brandt met het vuur van Bride's kracht van inspiratie, genezing en vernieuwing, als vuur dat doorheen het droge gras raast ...
Je wordt meegesleept door de wind van de vuurstorm en doorheen de ruimte geslingerd als een blad op de wind, je hebt geen andere keuze dan toe te geven aan deze enorme kracht. Dan sta je plots weer gewoon rechtop, in het midden van de kring van bomen, met niets anders dan het rustige ritselen van de bladeren en het lage gezoem van de bijen. De asloze vlam brandt helder op de steen en Bride staat voor je ...
De godin kijkt je in de ogen met een doordringende blik en je weet dat ze alles kan zien wat je bent of ooit bent geweest. Ze doet teken dat je in de vlam moet stappen, want dit is een offervuur dat hart en geest zuivert van onreinheden. Je bent bang maar je weet dat je niet anders kan dan doorheen het Vuur van de Zuivering stappen. Als je in het vuur stapt, kijkt Bride naar je met oeroude, wijze ogen vol liefde. Ook al is de pijn verschrikkelijk, je blijft vastberaden. Dan hoor je boven het knetteren van het vuur een nieuw geluid: Bride huilt om je pijn en om alles wat je in je leven of in je vele levens hebt moeten doorstaan, want ze is de Moeder van de Wereld en er is niemand wiens pijn ze niet voelt als was het het verdriet van haar eigen kind.
Het vuur is een razend vuur geworden dat je helemaal omgolft. Als je voelt dat je niet meer kan, voel je twee handen stevig om de jouwe en Bride leidt je uit de vlammen naar de andere kant van het vuur. Ze draagt je naar beneden, naar haar bron, en laat je in het genezende water glijden. Je komt weer boven en je voelt je volledig opgefrist en op de ene of de andere manier helemaal nieuw ...
Je keert terug naar de kring van bomen en Bride nodigt je uit om wat van de vlam mee te nemen als je vertrekt. Je steekt je handen in het vuur, maar deze keer is er geen pijn. De godin zegt je om de vlam in je hart te steken, en dat doe je door de vlam diep in te ademen zodat de vlam groeit en gloeit in je lichaam als een flikkerend licht. De godin heeft je zielevlam ontwaakt, je ware essentie, en de kern van je wezen verlicht. Je weet dat je nooit meer zal vergeten wie je bent. Bride glimlacht en wrijft zachtjes een beetje honing van haar bijen op je lippen zodat je altijd de waarheid mag spreken ...
In je geest komen beelden van mensen of andere wezens, of plaatsen die nood hebben aan Bride's vuur van genezing en regeneratie. Je neemt met je handen wat van de vlam in je hart en he zendt het naar diegenen die het nodig hebben zo veel en zo lang als nodig is ...
Dan slaat Bride haar groene mantel rond je en je wordt omgeven door de golvende plooien alsof je door een groene wind wordt omhooggetild. Door deze wervelwind zie je in de verte je kamer. Ze wordt groter en groter en dan open je je ogen en ben je helemaal terug.
Vrije vertaling van "The Flame that comes forth out of Darkness: A Meditation for Imbolc" uit “Wisdom of the Holy Grail" van Mara Freeman.
woensdag 1 februari 2012
woensdag 11 januari 2012
Dikke knuffel
Knuffelen maakt gelukkig, lees ik in de krant vandaag. Dat komt omdat lichamelijk contact zorgt voor het vrijkomen van het "gelukshormoon" oxytocine in je hersenen. Blijkbaar countert oxytocine de adrenaline in je bloed. Mensen met veel adrenaline in hun bloed hebben meer stress en zijn dus blijkbaar minder gelukkig. Zo beïnvloedt knuffelen je geluk. Wie meer knuffelt, is dus gelukkiger. Zou dat gelden voor zowel diegene die knuffelt als diegene die de knuffels krijgt, vraag ik me af?
Ik heb het nochthans niet zo op knuffelen. Ik heb het altijd een beetje vreemd gevonden hoeveel er wordt afgeknuffeld in de pagan scene. Gelijk waar je ook komt, wildvreemde mensen vallen elkaar om de hals alsof ze hartsvriendinnen zijn en elkaar al eeuwen niet meer hebben gezien. Eigenlijk vind ik dat zelfs een beetje creepy ... Ik vind het overigens even hypocriet om op al die familiefeesten en vriendenkransjes iedereen plat te zoenen. Het zal wel aan mij liggen, maar mijn persoonlijke ruimte is echt wel van mij, al laat ik er mijn liefste en mijn kinderen graag binnen. De madammen van de coven houden daar rekening mee, meestal raak ik weg met een vaag handgebaar in de algemene richting :-)
Op de ene of de andere manier zijn knuffels voor mij verbonden met sterke emoties, goede én slechte. Thuis werd er ook niet zoveel geknuffeld. Alleen in speciale gevallen, als we het echt nodig hadden. Ik herinner me hoe vreselijk ik me voelde toen mijn grootmoeder langs moeders kant me vertelde dat ik beter nooit was geboren (van je familie moet je 't hebben) en hoe mijn beide ouders allebei beschermend rond me stonden om me te troosten met een knuffel. Met mijn ouders knuffelde ik anders nooit. Kinderen knuffelen van zichzelf maar ze leren het ook vanzelf af als je er niet voor open staat. Mijn maatje Gerard, knuffelmaester eersteklas, zegt dat ik helemaal verstijf als hij me een knuffel geeft. Ik heb het er inderdaad nog steeds moeilijk mee als iemand mij zomaar knuffelt. Ik ga meteen in defense mode, alsof ik terug vijftien ben en in de armen van mijn ouders sta dood te gaan van miserie.
Met mijn oma langs vaderskant knuffelde ik er dan weer op los. Ze was een stukje kleiner dan ik en ze prostesteerde altijd lachend als ik haar knuffelde en tegelijk van de grond tilde, zo'n beetje zoals ik nu placht te doen met mijn kinderen. Ik voelde de genegenheid en liefde uit al mijn poriën overstromen. Dat heb ik nu ook met mijn kinderen, al is het gevoel anders bij Kaat dan bij Dries. Dries heb ik borstvoeding gegeven en dat vond ik iets heel bijzonders. Heel intiem ook. Bij Kaat was dat niet het geval omdat ik haar door de medicatie die ik moest slikken geen borstvoeding mocht geven. Ik heb haar geboorte niet bewust meegemaakt. Het ene moment ging ik hoogzwanger slapen, het volgende moment werd ik met bed en al naar de dienst neonatologie gebracht en werd me een klein bundeltje in de armen gestopt dat nog drie maanden in de couveuse moest blijven ... In de jaren tachtig bleek dat de prematuurtjes van een bepaalde verpleegster het veel beter deden dan an,dere kindjes. De vrouw bleek de babietjes die aan haar zorgen waren toevertrouwd uit de couveuse te nemen en te troosten in haar armen. Dat was strikt verboden, want men was bang voor infecties. Juist doordat ze met liefde werden aangeraakt in plaats van steriel en medisch, deden de kindjes het echter beter. En dus mochten ook wij met Kaat "kangoeroeën": ze werd uit haar glazen kastje gehaald en op mijn blote vel gelegd. Het gevoel van dat kleine wezentje tegen je hart is niet te beschrijven. Ik ben niet zeker of de band met mijn dochter dezelfde zou zijn geweest, gezien de traumatische gebeurtenissen rond haar geboorte, als ik haar die drie eerste maanden niet had mogen "voelen". Ik had wel uren haar kleine lijfje op dat van mij kunnen voelen, die kleine vingertje zachtjes krabbend op mijn vel.
Ook mijn liefste knuffel ik graag. Ik vind het heerlijk om gewoon tegen hem te gaan staan, mijn neus tegen zijn borst of zijn rug, de warmte van zijn lijf tegen het mijne. Ik heb het dus wel voor knuffelen. Als het echt goed aanvoelt, maakt het me echt gelukkig. Dikke knuffel!
Ik heb het nochthans niet zo op knuffelen. Ik heb het altijd een beetje vreemd gevonden hoeveel er wordt afgeknuffeld in de pagan scene. Gelijk waar je ook komt, wildvreemde mensen vallen elkaar om de hals alsof ze hartsvriendinnen zijn en elkaar al eeuwen niet meer hebben gezien. Eigenlijk vind ik dat zelfs een beetje creepy ... Ik vind het overigens even hypocriet om op al die familiefeesten en vriendenkransjes iedereen plat te zoenen. Het zal wel aan mij liggen, maar mijn persoonlijke ruimte is echt wel van mij, al laat ik er mijn liefste en mijn kinderen graag binnen. De madammen van de coven houden daar rekening mee, meestal raak ik weg met een vaag handgebaar in de algemene richting :-)
Op de ene of de andere manier zijn knuffels voor mij verbonden met sterke emoties, goede én slechte. Thuis werd er ook niet zoveel geknuffeld. Alleen in speciale gevallen, als we het echt nodig hadden. Ik herinner me hoe vreselijk ik me voelde toen mijn grootmoeder langs moeders kant me vertelde dat ik beter nooit was geboren (van je familie moet je 't hebben) en hoe mijn beide ouders allebei beschermend rond me stonden om me te troosten met een knuffel. Met mijn ouders knuffelde ik anders nooit. Kinderen knuffelen van zichzelf maar ze leren het ook vanzelf af als je er niet voor open staat. Mijn maatje Gerard, knuffelmaester eersteklas, zegt dat ik helemaal verstijf als hij me een knuffel geeft. Ik heb het er inderdaad nog steeds moeilijk mee als iemand mij zomaar knuffelt. Ik ga meteen in defense mode, alsof ik terug vijftien ben en in de armen van mijn ouders sta dood te gaan van miserie.
Met mijn oma langs vaderskant knuffelde ik er dan weer op los. Ze was een stukje kleiner dan ik en ze prostesteerde altijd lachend als ik haar knuffelde en tegelijk van de grond tilde, zo'n beetje zoals ik nu placht te doen met mijn kinderen. Ik voelde de genegenheid en liefde uit al mijn poriën overstromen. Dat heb ik nu ook met mijn kinderen, al is het gevoel anders bij Kaat dan bij Dries. Dries heb ik borstvoeding gegeven en dat vond ik iets heel bijzonders. Heel intiem ook. Bij Kaat was dat niet het geval omdat ik haar door de medicatie die ik moest slikken geen borstvoeding mocht geven. Ik heb haar geboorte niet bewust meegemaakt. Het ene moment ging ik hoogzwanger slapen, het volgende moment werd ik met bed en al naar de dienst neonatologie gebracht en werd me een klein bundeltje in de armen gestopt dat nog drie maanden in de couveuse moest blijven ... In de jaren tachtig bleek dat de prematuurtjes van een bepaalde verpleegster het veel beter deden dan an,dere kindjes. De vrouw bleek de babietjes die aan haar zorgen waren toevertrouwd uit de couveuse te nemen en te troosten in haar armen. Dat was strikt verboden, want men was bang voor infecties. Juist doordat ze met liefde werden aangeraakt in plaats van steriel en medisch, deden de kindjes het echter beter. En dus mochten ook wij met Kaat "kangoeroeën": ze werd uit haar glazen kastje gehaald en op mijn blote vel gelegd. Het gevoel van dat kleine wezentje tegen je hart is niet te beschrijven. Ik ben niet zeker of de band met mijn dochter dezelfde zou zijn geweest, gezien de traumatische gebeurtenissen rond haar geboorte, als ik haar die drie eerste maanden niet had mogen "voelen". Ik had wel uren haar kleine lijfje op dat van mij kunnen voelen, die kleine vingertje zachtjes krabbend op mijn vel.
Ook mijn liefste knuffel ik graag. Ik vind het heerlijk om gewoon tegen hem te gaan staan, mijn neus tegen zijn borst of zijn rug, de warmte van zijn lijf tegen het mijne. Ik heb het dus wel voor knuffelen. Als het echt goed aanvoelt, maakt het me echt gelukkig. Dikke knuffel!
dinsdag 10 januari 2012
Het ga je goed, Merlin
Het ging niet goed met Merlin, dat wist iedereen, maar dat het plots zo verschrikkelijk mis kon gaan, daar schrokken we toch allemaal van: 3 januari is nog steeds mijn verjaardag, maar vanaf nu is het ook de sterfdatum van Merlin, de peetvader van de Gardneriaanse wicca in Nederland.
Ik had nog met hem heen en weer gemaild voor PaGE2012, de vierjaarlijkse pagan bijeenkomst die we met Arcadia dit jaar weer organiseren. Hij vertelde me dat hij gezondheidsproblemen had maar dat hij zeker zou komen voor een djembéworkshop als zijn gezondheid het toeliet. Hij had er goede hoop in. We hadden tijdens een aantal van onze rituelen ook speciaal voor hem "gewerkt" en hem extra energie gestuurd om hem te helpen genezen ... Ik was dan ook echt geschokt toen ik van Fjierra het bericht kreeg dat hij volgens de artsen nog maar een paar dagen te leven had. Kanker. Aan de storm van steunbetuigingen op Facebook te zien, wist hij heel wat los te maken, en niet alleen bij de heksen onder ons. Hij was dan ook iemand met een heel open geest, die veel respect had voor de mening van iemand anders.
Ik heb eigenlijk nooit beseft hoe belangrijk Merlin wel was binnen de pagan gemeenschap in Nederland. Gisteravond ben ik samen met Fjierra en Vesa naar de afscheidsviering gereden in het crematorium in Utrecht. Ik kende er zo goed als niemand, maar ik wilde absoluut naar de viering gaan om mijn laatste respect te betuigen aan iemand die ik graag mocht. Het is pas tijdens de viering dat ik besefte hoe een grote mijnheer hij was voor de Nederlandse wicca. Voor mij is en blijft hij gewoon die mooie goedlachse man met de zwarte paardenstaart, die ongelooflijk goed kon djembé spelen en die altijd pretlichtjes in zijn ogen had, met de bijhorende lachrimpeltjes. Ik denk dat hij dat misschien wel plezant had gevonden, om te weten dat hij voor mij niet persé de Granny Weatherwax van Nederland was maar gewoon de beste djembéspeler die ik kende :-) Zoals Abraham Lincoln wist te zeggen: "It's not the years in your life that count, but the life in your years." En leven, dat kon Merlin volgens mij heel goed als hij dat wilde.
De viering begon met een heel aanstekelijk stuk djembé, het kon niet passender. Het deed me plezier om te zien dat er her en der wat hoofden meedeinden met de muziek en wat voeten op en neer wipten op het ritme. Dat had Merlin zelf vast ook gedaan. Dat stukje met de djembés vond ik heel erg moeilijk. Ik weet niet waarom, maar ik was helemaal van de kaart. Zo goed kende ik hem nochtans ook niet. Maar als ik mijn ogen sloot, ik zweer je, dan kon ik hem zien. Hij had die typische lach op zijn gezicht, de ogen een beetje dichtgeknepen van plezier, en hij danste. Het licht rondom hem was warm en gelig, als op een lome zomernamiddag, en ik kon de pluizen van de appelbomen zien: hij was op dezelfde plek als waar ik lang geleden op een Samhain-viering mijn grootouders had gezien en hen de baby in mijn buik had laten zien ... Dit moesten de zogenaamde "Summerlands" zijn, waar de hogepriesteres van Merlins coven het over had. Terwijl wij allemaal ons best deden om toch maar niet teveel mee te bewegen met de muziek (we zijn in de Lage Landen nog steeds niet af van die overdreven neiging tot "Fatsoen"), had Merlin er duidelijk schik in: hij danste en hij lachte, vol plezier! Toen keek hij ons nog eens met ogen vol genegenheid aan, draaide zich om en danste verder de zomerse boomgaard in. Ik zag hoe hij zich nog één keer over zijn schouder omdraaide en zijn hand omhoogstak als laatste groet. En zo verdween hij de zomer in.
Mijn keel was helemaal samengeknepen en ik moest mijn best doen om het niet uit te snikken. Waarom zijn wij in 's hemelsnaam zo verschrikkelijk bedroefd in plaats van vol vreugde? We wenen voor ons zelf, voor wat we gaan missen, voor de angst die we voelen omdat we het nu zelf moeten gaan doen ... Nochtans is zo'n overgang eigenlijk een vreugdevolle belevenis, een reis naar iets anders, hopelijk iets beters. Dat had Merlin zelf ook begrepen: na de dienst werden we getrakteerd op een feestje met de vrolijke Middeleeuwse muziek waar hij zo van hield. Ik denk dat hij een heel groot gat gaat laten ...
Ik heb eigenlijk nooit beseft hoe belangrijk Merlin wel was binnen de pagan gemeenschap in Nederland. Gisteravond ben ik samen met Fjierra en Vesa naar de afscheidsviering gereden in het crematorium in Utrecht. Ik kende er zo goed als niemand, maar ik wilde absoluut naar de viering gaan om mijn laatste respect te betuigen aan iemand die ik graag mocht. Het is pas tijdens de viering dat ik besefte hoe een grote mijnheer hij was voor de Nederlandse wicca. Voor mij is en blijft hij gewoon die mooie goedlachse man met de zwarte paardenstaart, die ongelooflijk goed kon djembé spelen en die altijd pretlichtjes in zijn ogen had, met de bijhorende lachrimpeltjes. Ik denk dat hij dat misschien wel plezant had gevonden, om te weten dat hij voor mij niet persé de Granny Weatherwax van Nederland was maar gewoon de beste djembéspeler die ik kende :-) Zoals Abraham Lincoln wist te zeggen: "It's not the years in your life that count, but the life in your years." En leven, dat kon Merlin volgens mij heel goed als hij dat wilde.
De viering begon met een heel aanstekelijk stuk djembé, het kon niet passender. Het deed me plezier om te zien dat er her en der wat hoofden meedeinden met de muziek en wat voeten op en neer wipten op het ritme. Dat had Merlin zelf vast ook gedaan. Dat stukje met de djembés vond ik heel erg moeilijk. Ik weet niet waarom, maar ik was helemaal van de kaart. Zo goed kende ik hem nochtans ook niet. Maar als ik mijn ogen sloot, ik zweer je, dan kon ik hem zien. Hij had die typische lach op zijn gezicht, de ogen een beetje dichtgeknepen van plezier, en hij danste. Het licht rondom hem was warm en gelig, als op een lome zomernamiddag, en ik kon de pluizen van de appelbomen zien: hij was op dezelfde plek als waar ik lang geleden op een Samhain-viering mijn grootouders had gezien en hen de baby in mijn buik had laten zien ... Dit moesten de zogenaamde "Summerlands" zijn, waar de hogepriesteres van Merlins coven het over had. Terwijl wij allemaal ons best deden om toch maar niet teveel mee te bewegen met de muziek (we zijn in de Lage Landen nog steeds niet af van die overdreven neiging tot "Fatsoen"), had Merlin er duidelijk schik in: hij danste en hij lachte, vol plezier! Toen keek hij ons nog eens met ogen vol genegenheid aan, draaide zich om en danste verder de zomerse boomgaard in. Ik zag hoe hij zich nog één keer over zijn schouder omdraaide en zijn hand omhoogstak als laatste groet. En zo verdween hij de zomer in.
Mijn keel was helemaal samengeknepen en ik moest mijn best doen om het niet uit te snikken. Waarom zijn wij in 's hemelsnaam zo verschrikkelijk bedroefd in plaats van vol vreugde? We wenen voor ons zelf, voor wat we gaan missen, voor de angst die we voelen omdat we het nu zelf moeten gaan doen ... Nochtans is zo'n overgang eigenlijk een vreugdevolle belevenis, een reis naar iets anders, hopelijk iets beters. Dat had Merlin zelf ook begrepen: na de dienst werden we getrakteerd op een feestje met de vrolijke Middeleeuwse muziek waar hij zo van hield. Ik denk dat hij een heel groot gat gaat laten ...
donderdag 22 december 2011
Het oog van de schoonheid (covenbijeenkomst)
Ik keek al uit naar vanavond, we zouden het hebben over de tweede draad uit de gordel van Aphrodite: schoonheid! We hadden afgesproken bij Vesa thuis. Daar spreken we wel meer af: niet alleen is het er heel gezellig, Vesa beschikt ook over een grote tuin en dat is mooi meegenomen, zeker in de zomer! Vanavond bleven we echter binnen, het ging dan wel over mooi zijn, mooi weer was het niet ...
Anthea gooide meteen de knuppel ... euh, appel in het hoenderhok. Rond de appel zat een gouden lint, met een kaartje "voor de mooiste". Ik moest lachen: we hadden het dan wel over appels, deze keer was de link wel heel duidelijk :-) In de Griekse mythologie vinden we het verhaal van Eris, de godin van de twist. Toen Zeus een feest organiseerde voor ik weet niet meer wie, wilde Zeus haar niet uitnodigen. Uit gekrenkte trots liet Eris toen een gouden appel op het feest binnenrollen, met het opschrift "voor de mooiste". Drie godinnen begonnen te ruziën om de appel: Athene, Hera en Aphrodite. Ze vonden elk dat de appel hen toekwam. Zeus besliste dat Paris, de mooiste man op aarde, moest beslissen voor wie de appel zou zijn. Elk van de godinnen probeerde Paris te paaien (lees: om te kopen :-)) met een geschenk. Aphrodite beloofde hem dat ze hem de mooiste vrouw op aarde als vrouw kon geven. Dat was Helena van Troje. Paris koos voor Aphrodite, wat uiteindelijk leidde tot de oorlog van Troje en de rest is geschiedenis (nu ja ...).
We moesten uiteindelijk zelf beslissen voor wie die appel wel mocht zijn. Uiteraard vonden we dat die voor ons allemaal was: elk van ons is een geweldige, moooie, prachtige vrouw en dus maken we allemaal aanspraak op die appel!
Dat was een prima begin van de avond! Nadat we de cirkel hadden getrokken, begonnen we met het echte werk. Anthea vroeg ons goed na te denken over de dingen die we mooi vonden aan onszelf en waar we de godin dankbaar voor waren.
Ik ben de godin dankbaar voor:
Daarna hielden we een soort van speeddate sessie, waarbij we goed naar elkaar moesten kijken en moesten vertellen wat we mooi vonden aan elkaar.
Nadat we deze sessie hadden afgerond, moesten we de oefening nog eens overdoen maar nu specifiek op zoek gaan naar de godin in de ander.
Voor we het wisten was het al bijna middernacht! :-) Tijd dus om af te ronden en nog te genieten van een stukje heerlijke perentaart van Louktas. Ik hoop dat ze dat recept doormailt.
---
II. Het oog van schoonheid
Inleidende opdracht:
Er wordt een appel met het opschrift “voor de mooiste” in het midden van de cirkel gelegd. Wie van ons mag
hier aanspraak op maken? Waarom?
1) Wat is schoonheid?
Wanneer ben je mooi? Ben je mooi als je op een goede dag flatterende kleding draagt en je je bewust bent dat mensen naar je zullen kijken? Of ben je mooi als je net uit bed stapt, met je haren ongekamd en in warme
of gemakkelijke kleren gehuld? Ben je mooi als je je ’s nachts klaarmaakt om te gaan slapen? Heb je ooit in de spiegel gekeken nadat je uren geweend had? Wat is mooi? Wat is schoonheid?
Als je ofwel rijk, of mooi of intelligent kon zijn, welke van de drie zou je dan kiezen?
Ergens diep vanbinnen willen we allemaal mooi gevonden worden. Intelligentie is bewonderenswaardig, rijk zijn is praktisch, maar mooi zijn is iets waar we allemaal naar verlangen. Helaas vergeten we vaak dat we het al zijn!
Vaak vinden anderen ons wel mooi, maar twijfelen we aan onszelf en zelfs in die mate dat we complimenten van anderen afwimpelen en ridiculiseren. “Ik mooie benen? Jij hebt veel mooiere benen? Ik slank? Kijk eens naar mijn buik…”.
Of nog erger. Hoor één van je slankste vriendinnen eens klagen over haar vetlaagjes op haar billen en haar dikke buik met kledingmaat 38 en dat ze dringend op dieet moet. Als zij al dik is, welke hoop is er dan nog voor jezelf die lang niet zo mager is dan zij en niet op een dieet staat?
Twijfelen aan je eigen schoonheid, al de onzekerheden en gevoeligheden die we als vrouw hebben over ons lichaam is een onderdeel van het vrouw-zijn in onze tijdsgeest.
2) Achter het oog van schoonheid
Schoonheid is vaak een onderwerp dat terugkomt in sprookjes en niet zelden schuilt er een gevaar onder.
Doornroosje werd vervloekt en bijna gedood omwille van haar schoonheid, Sneeuwwitje evenzeer. De
waarschuwing en het gevaar van de ijdelheid van het dragen van de Rode Schoentjes die niet enkel het meisje
die ze droeg, maar haar hele omgeving verwoestte. Zelfs Eris slaagde erin een hele oorlog te ontketenen door een gouden appel met het opschrift “voor de mooiste” tussen de godinnen te gooien.
Hoeveel Hollywoodsterren, artiesten en catwalkmodellen kampen niet met de grote last van steeds mooi en perfect te moeten zijn en vallen ten prooi aan depressie en verslaving? In het sprookje van Belle en het Beest wordt de prins in een monster veranderd nadat hij een tovenares die vermomd was als een oud vrouwtje afwees. De prins krijgt een aantal jaren de kans om een meisje te vinden die hem graag ziet om zijn schoonheid vanbinnen of de vloek zal hem voor eeuwig in deze monsterlijke gedaante houden.
Er is ook een oud verhaal over één van de ridders van Arthur’s ronde tafel die omwille van de eer moest
trouwen met een oud lelijk wijf. Zij confronteerde hem met de keuze: overdag een oud lelijk wijf en ’s nachts een mooie jonkvrouw of een mooie jonkvrouw overdag (wanneer iedereen haar kon zien) en ’s nachts een oud lelijk wijf (in zijn bed wanneer hij alleen was met haar). Zijn galant antwoord, dat het haar eigen keuze moest zijn, brak de betovering en deed haar haar eigen ware vorm aannemen, die van een mooie jonkvrouw, zowel dag en nacht. De les hier is dat zijn los staan van uiterlijke schoonheid en eerder het zien van haar persoonlijkheid (en innerlijke schoonheid) ervoor gezorgd heeft dat ze gered werd. De ridder gaf meer om haar dan om het aanzien dat schoonheid hem verschafte of om zijn eigen genot.
Het schoonheidsideaal in de hedendaagse maatschappij
In onze hedendaagse wereld krijgen we vaak meer negatieve feedback over ons uiterlijk dan positieve. Het
is vaak moeilijk om te geloven dat we mooi zijn in ons vrouw-zijn op zich en mooi zijn in onze eigen unieke expressie ervan. Het is moeilijk om te geloven dat we niet op dieet zouden moeten gaan, dat we niet te groot/te klein geboren zijn, dat we er beter uitzien in nieuwe kleren, dat ons haar geverfd moet worden…
Ook al heb je een positief zelfbeeld, we worden met negativiteit om de oren geslagen: reclame voor anticellulitis crème, rimpelcrème, dieetboekjes, strakke slanke modellen, massa’s reclame voor make-up…
De maatschappij houdt ons een beeld voor dat alles wat jong is, mooi is en dat we jong moeten blijven.
Wat dan met de natuurlijke veroudering die ons lichaam doormaakt? Wat dan met onze zwangerschapsstriemen? Onze littekens? Onze sproetjes? Onze grijze haren? Als het leeftijd was die op waarde geschat werd, dan had niemand een probleem want we zouden gemakkelijk tekens van ouder worden, rijper worden kunnen laten zien en hierom geprezen worden. Maar als jeugdigheid het ideaal is, dan zijn we allemaal onherroepelijk gedoemd.
In onze hedendaagse maatschappij wordt schoonheid afgemeten tegenover externe, meestal onbereikbare, vrouwelijke idealen. Idealen die geconstrueerd zijn van abstracte, eerder dan echte vrouwen. Zelfs super-modellen – die slechts een heel klein percentage van de wereldbevolking uitmaken en jong, slank, en groot zijn – worden niet gerust gelaten eens ze dit schoonheidsideaal bereikt hebben. Integendeel, staan ze constant onder kritiek voor elk teken van veroudering of gewoon natuurlijk “zijn”.
Zelfs weten dat we dit schoonheidsideaal nooit zullen bereiken, helpt ons niet om onder het eeuwige streven naar dit ideaal uit te komen. En veroudering (of je nu 20, of 40 of 60 bent) zorgt er enkel maar voor dat we verder en verder van dit ideaal verwijderd geraken.
Als je jezelf mooi vindt, ondanks al dit, dan heb je geluk en ben je een zelfbewuste vrouw. Misschien besef
je dat schoonheid gevonden wordt in het unieke zijn van ieder individu en geen samenraapsel is van bepaalde
attributen. Misschien besef je dat schoonheid ontstaat in iemands perceptie. “Beauty is in the eye of the beholder”. Op zich is dit een interessante idee, want het neemt de verantwoordelijkheid voor wat mooi is weg van het subject dat bestudeerd wordt en legt ze bij degene die kijkt. Wat is er dan nodig om iets of iemand mooi te vinden? Zien dat iemand de moeite heeft gedaan om zich in de wereld te presenteren, ook al komt dit niet overeen met onze eigen esthetische standaard? Iemands natuurlijke kwaliteiten bewonderen? In iemands ziel kunnen kijken?
Maar nog meer dan ons bewustzijn dat anderen ons bekijken en beoordelen, zou het bewustzijn moeten zijn dat we onszelf bekijken en beoordelen. Als je je eigen schoonheid in de spiegel niet kan zien (en dan bedoel ik de schoonheid onder je kleren, make-up en het kapsel dat je draagt), dan zal niemand jou er van kunnen
overtuigen dat je mooi bent. Als je je enkel vasthoudt aan deze uiterlijkheden dan ben je voor altijd veroordeeld om jezelf enkel maar mooi te vinden door de accessoires die je draagt. Maar als schoonheid
ontstaat in iemands perceptie, ook jouw perceptie, leer jezelf dan te zien als mooi, dan zien anderen ook jouw
schoonheid.
Huiswerkopdracht:
Stap 1: Kies een deel van je lichaam dat je mooi vindt en doe drie dingen om je appreciatie van dat deel van jezelf te tonen bv. je vindt je handen mooi – je zou je handen kunnen tekenen in je magisch dagboek, er een foto van nemen, masseren, decoreren, voorzien van nieuwe kleding of juwelen, een gedicht erover schrijven, …
Wanneer je dit hebt gedaan, blijf dan herhaaldelijk naar het lichaamsdeel kijken, telkens weer, tot je blik verzacht je je de schoonheid ervan ten volle kan zien. Voel de appreciatie door je heen vloeien. Schrijf de ervaringen neer in je magisch dagboek.
Stap 2: Kies een deel van je lichaam waar je meer twijfels over hebt. Doe weerom drie dingen om je appreciatie van dat deel van jezelf te tonen. Je kan je man/vriend hierbij om hulp vragen door bijvoorbeeld wat extra aandacht aan dat lichaamsdeel te besteden. Probeer in de loop van enkele dagen tot een punt te komen waarin dit deel van je lichaam, dat lang geen positieve aandacht of appreciatie heeft gekregen, deze wèl krijgt. Je zou het deel kunnen appreciëren omwille van zijn praktische kant, zijn eenvoudige aanwezigheid als deel van je lichaam of zijn potentiëel wanneer het wat positieve aandacht krijgt. Noteer je ervaringen in je magisch dagboek.
Stap 3: Kies een deel van je lichaam dat je hebt bekritiseerd, waarbij je wenste dat het anders was of dat je zelfs geprobeerd hebt te veranderen. Een deel van je dat te dik, te dun, te groot, te klein, te behaard of de verkeerde kleur heeft. Misschien zelfs een deel dat je constant verborgen houdt, ook voor jezelf. Doe weerom drie dingen om je appreciatie van dat deel te tonen. Schrijf je ervaringen en gevoelens op in je magisch dagboek. Besteed speciale aandacht aan gevoelens die eventueel veranderd zijn voor en na de
oefening.
3) In het schoonheidssalon van de Godin
We trekken samen de cirkel, invoceren de Godin om ons te helpen bij de volgende opdrachten.
Oefening:
Schrijf in je magisch dagboek een antwoord op de volgende vraag: Wat heb jij gekregen in het schoonheidssalon van de Godin?
Probeer jezelf niet te zien als een reeks van negatieven en tekortkomingen, maar som eerder je favoriete delen op van jezelf, die je mooi vindt of sexy, ook al zijn ze misschien uniek of een beetje raar.
Benoem de delen van jezelf die je kan appreciëren ook al zijn ze misschien niet esthetisch mooi en vertel erbij waarom je ze kan appreciëren. Misschien zijn er delen aan je die mooi zijn omwille van hun link met je voormoeders, je erfelijkheid. Of misschien kleine details die niemand opmerkt, maar die voor jou wel belangrijk zijn.
Schrijf aan de onderkant van je blad en mooi dank u voor je persoonlijke schoonheid.
Opdracht:
Ga per twee zitten en observeer elkaar gedurende een 5-tal minuten. Kijk naar elkaars schoonheid en vertel elkaar wat je ziet en wat je raakt op het moment dat je het ziet of raakt. Probeer jezelf hierbij niet te beperken tot het opsommen van de zaken die je ziet, maar geef er beschrijvingen van en benoem het gevoel dat het je geeft. Bv. je haar – het heeft een soort wildheid in zich, hierdoor brengt het leven en speelsheid in je gezicht. Het geeft niet als je stammelt of je dingen moet herhalen, maar probeer ononderbroken te spreken over wat
je ziet.
Opdracht:
Observeer elkaar terug gedurende een 5-tal minuten. Ga deze keer niet enkel op zoek naar ieders individuele
schoonheid als vrouw, maar ga ook op zoek naar de Godin in elke vrouw. Je ziet haar misschien in een lach, in een bepaalde houding of in de ogen.
Probeer ook te vatten wat de hoedanigheid is van de Godin die je hebt gezien. Is het een dansende godin, een natuurgodin, een moeder of een grootmoeder godin? Probeer te beschrijven hoe je de Godin herkent in deze vrouw. Zie je haar in de vorm van haar gezicht of lichaam, in haar ogen of door de kleren die ze draagt? Vertel elkaar ononderbroken gedurende een 5-tal minuten wat je ziet, ook al betekent dit misschien dat je zaken moet herhalen.
Als cake & wine worden met elke slok en met elk stukje cake terug de woorden herhaald “Jij bent de Godin”
en “Ik ben de Godin”. Iedere deelneemsters krijgt ook een appel met het opschrift “Voor de mooiste”.
Hierna wordt de Godin bedankt en openen we terug onze cirkel.
Huiswerkopdracht:
Ga thuis voor de spiegel zitten (op een stoel of op de grond) zodanig dat je jezelf volledig kan zien. Kijk naar
jezelf in de spiegel tot je een soort van innerlijke kalmte in je lichaam voelt. Laat je ogen een 10-tal minuten rusten op je reflectie. Wanneer je klaar bent, neem dan je magisch dagboek en beschrijf je schoonheid, net zoals je tijdens de bijeenkomst voor anderen hebt gedaan.
Stop hierbij niet om te pauzeren of te verbeteren. Het geeft niet als je zinnen grammaticaal niet kloppen of
niet volledig zijn. Je gaat hier op zoek naar iets diepers. Kijk naar jezelf alsof je een vreemde was, zoek
naar die dingen waar je nog nooit bij hebt stilgestaan. Zoek naar de Godin in jezelf en beschrijf haar natuur, als je dat kan. Aan het einde van de oefening, wanneer je je pen en dagboek hebt neergelegd, kijk dan
nog eens in je eigen ogen. Neem een moment om de schoonheid van wat je hebt gezien écht te erkennen.
Aan het einde van de oefening, kies dan de kleur die jouw schoonheid exact vat en reflecteert. Dit is de
kleur voor je tweede koord. Kies een naam voor je koord uit de woorden die je van je mede-covengenoten
hebt gehoord of uit wat je zelf hebt opgeschreven.
Huiswerkopdracht:
Draag je schoonheid. Kies de kleding die je draagt zodanig dat zij weergeeft hoe je jezelf wil voelen die dag, en niet hoe de wereld je verwacht te zien. Gewoon al ernaar kijken en de kleren op je lichaam voelen, zal helpen je stemming te veranderen of te verbeteren. Misschien hou je van mooie lingerie – het maakt niet uit dat niemand ze kan zien, gewoon al voelen dat je mooie lingerie draagt is een zintuiglijke luxe die je eraan
herinnert dat jij de Godin bent. Draag kleuren die je mooi vindt en laat je hierbij niet leiden door wat een kleurenconsulent zegt over wat je zou moeten dragen. Ga op je eigen oordeel af. Draag juwelen die iets betekenen voor jou. Denk bv. aan al de associaties die een trouwring kan hebben. Maar evenzeer stukken die je gekregen hebt van mensen die om je geven of die een magische of rituele betekenis hebben.
Schrijf je ervaringen in je magisch dagboek.
Huiswerkopdracht:
Voed je innerlijke schoonheid. Denk goed na over wat je innerlijke schoonheid écht zou voeden. Zou betalen voor een manicure het doen of eerder een massage? Zouden de schoenen die je op het oog hebt elke stap die je neemt voeden? Schrijf je ervaringen in je magisch dagboek.
Anthea gooide meteen de knuppel ... euh, appel in het hoenderhok. Rond de appel zat een gouden lint, met een kaartje "voor de mooiste". Ik moest lachen: we hadden het dan wel over appels, deze keer was de link wel heel duidelijk :-) In de Griekse mythologie vinden we het verhaal van Eris, de godin van de twist. Toen Zeus een feest organiseerde voor ik weet niet meer wie, wilde Zeus haar niet uitnodigen. Uit gekrenkte trots liet Eris toen een gouden appel op het feest binnenrollen, met het opschrift "voor de mooiste". Drie godinnen begonnen te ruziën om de appel: Athene, Hera en Aphrodite. Ze vonden elk dat de appel hen toekwam. Zeus besliste dat Paris, de mooiste man op aarde, moest beslissen voor wie de appel zou zijn. Elk van de godinnen probeerde Paris te paaien (lees: om te kopen :-)) met een geschenk. Aphrodite beloofde hem dat ze hem de mooiste vrouw op aarde als vrouw kon geven. Dat was Helena van Troje. Paris koos voor Aphrodite, wat uiteindelijk leidde tot de oorlog van Troje en de rest is geschiedenis (nu ja ...).
We moesten uiteindelijk zelf beslissen voor wie die appel wel mocht zijn. Uiteraard vonden we dat die voor ons allemaal was: elk van ons is een geweldige, moooie, prachtige vrouw en dus maken we allemaal aanspraak op die appel!
Dat was een prima begin van de avond! Nadat we de cirkel hadden getrokken, begonnen we met het echte werk. Anthea vroeg ons goed na te denken over de dingen die we mooi vonden aan onszelf en waar we de godin dankbaar voor waren.
Ik ben de godin dankbaar voor:
- mijn ogen, die zijn blauw met een zwarte randje rond de iris. Ik heb dat zwarte randje altijd al een beetje speciaal gevonden. En ook de kleurnuance van dat blauw vind ik eigenlijk wel mooi. Mijn ouders hebben lichtblauwe ogen, die van mij zijn veel donkerder. Ik vraag me af van welke van mijn grootouders ik dit heb geërfd ...
- mijn slanke polsen: ik ben veel te zwaar maar mijn polsen en enkels zijn altijd smal geweest. Daardoor heb ik het idee dat ik veel minder zwaar lijk dan ik werkelijk ben. Soms zie ik zwaarlijvige mensen die waarschijnlijk evenweel wegen als ik en die van die hespenbenen en -armen hebben en ik ben blij dat dat bij mij niet het geval is.
- mijn borsten en décolleté: sinds mijn zwangerschap zijn ze minstens één maat gegroeid en niet meer terug kleiner geworden en daardoor hangen ze een beetje, maar ik vind mijn borsten wel mooi. Mijn liefste vindt ze ook perfect: ze passen precies in zijn hand :-) Ze zijn ook echt van mij. Ik denk dat ik echt moeite zou hebben met een borstamputatie ...
- mijn haar: ik heb veel en dik haar en ik heb ook nog geen grijze haren, ook al ben ik al tweeënveertig (maar ik geef toe dat ik het heel af en toe eens kleur, tot ik weer vijftien centimeter uitgroei heb :-)). Ik heb het ooit kort gehad, maar draag het toch liever lang. De kapper van De Client vroeg me eens waarom ik in 's hemelsnaam lang haar wou, het was alleen maar veel te dik en te zwaar en je kon er niks mee aanvangen. En David, een vriend van mijn broer, vergeleek mijn haar ooit met "matrassenvulsel". Op de ene of andere manier voelde ik mij beide keren een beetje in mijn vrouwelijkheid gekrenkt.
- mijn benen: ik verstop ze meestal in mijn "uniform", zijnde de klassieke jeans, maar ik heb me laten wijsmaken dat ze eigenlijk wel mooi zijn. Nu probeer ik af en toe een beetje schuchter om jurkjes te dragen in de zomer, maar er is nog werk aan de winkel :-)
Daarna hielden we een soort van speeddate sessie, waarbij we goed naar elkaar moesten kijken en moesten vertellen wat we mooi vonden aan elkaar.
- Elenor vond dat ik mooie benen had en mooi haar. Als ik jou in de zomer in een strakke broek en dito T-shirt zie, zei ze, ben jij echt mooi. Ik was verbaasd.
- Nahja vond dat alles precies goed was, net in de juiste proprties, het klopte. Ze vond mijn haar ook heel mooi. Ze hield ook van de manier waarop ik lachte, "jouw lach komt uit je hart", zei ze. Die spontaniteit, die "what you see is what you get" mentaliteit vond ze heel tof.
- Anthea vond dat ik een mooie neus had - WTF?! - en over het algemeen een mooi gezicht dat veel zelfverzekerdheid uitstraalde. En mijn haar vond ze ook mooi.
- Louktas vond me stevig en betrouwbaar. Ze vond me zelfs moederlijk, maar niet in de vertroetelende betekenis van het woord maar eerder in het richting geven, als ene moeder die weet wat ze wil voor haar kinderen, standvastigheid en leiderschap. Allez vooruit ...
- Fjierra vond mijn neus ook al mooi, en eigenlijk mijn hele lijf. Ze vertelde me over die keer dat we samen met Vesa logeerden op hotel in Oostende, toen we meewerkten aan de opnames van The Big Ask Again. We stonden toen met z'n drieën in de badkamer, zo goed als poedelnaakt, en ze besefte toen dat we eigenlijk allemaal schoon madammen zijn, ook al is geen van ons perfect en hebben we allemaal vertrolletjes die we naar de verdoemenis wensen :-) En mijn zelfverzekerdheid kon ze ook wel appreciëren.
- Vesa hield van mijn borsten, vooral als ze in een strak bloesje zaten (ik ook :-)), die passen echt bij mij, vond ze. Ze hield ook van mijn "tics". Ik was er mij niet zo erg van bewust dat ik er zoveel had, maar dat zal wel een uiting zijn van Tourette zeker? Mijn neefje blijkt een lichte vorm van Tourette te hebben, dus niet de obsceniteiten schreeuwende vorm. Blijkbaar wordt die lichtste vorm gekenmerkt door bijvoorbeeld tics, het bijten op de binnenkant van je mond, het op en neer wippen op je stoel, het tikken met een balpen op de tafel, enz. ... Allemaal dingen die mijn broers en zussen zo ongeveer allemaal hebben, dus mijn neefje zal het van geen vreemde hebben :-) Vesa vond ook dat ik mooie benen had en dat ik die veel te weinig laat zien.
Nadat we deze sessie hadden afgerond, moesten we de oefening nog eens overdoen maar nu specifiek op zoek gaan naar de godin in de ander.
- Vesa zag de godin in mijn onbevangenheid, in de manier waarop ik verwonderd kan zijn over mijn kracht, over wat ik allemaal tegenkom in meditaties bijvoorbeeld. Ze kon zich goed voorstellen dat "die paardengodin" dat ook had. :-)
- Louktas zag de godin in mijn strijdvaardigheid.
- Anthea zag haar in mijn verwondering over de dingen, in mijn rotsvaste overtuiging dat alles altijd in orde komt. "Van jou geloven de mensen het als je dat zegt," zei ze. Ze zag de godin ook in mijn gedrevenheid en enthousiasme.
- Elenor vond me heel straf in alle "basisdingen", zoals toen ik haar probeerde te begeleiden bij haar eerste trance prophecy. Ze was daar nog steeds van onder de indruk. Ze zag de godin ook in mijn heel aardse benadering van de dingen.
- Nahjah zag de godin in mijn spontaniteit en gedrevenheid.
Voor we het wisten was het al bijna middernacht! :-) Tijd dus om af te ronden en nog te genieten van een stukje heerlijke perentaart van Louktas. Ik hoop dat ze dat recept doormailt.
---
II. Het oog van schoonheid
Inleidende opdracht:
Er wordt een appel met het opschrift “voor de mooiste” in het midden van de cirkel gelegd. Wie van ons mag
hier aanspraak op maken? Waarom?
1) Wat is schoonheid?
Wanneer ben je mooi? Ben je mooi als je op een goede dag flatterende kleding draagt en je je bewust bent dat mensen naar je zullen kijken? Of ben je mooi als je net uit bed stapt, met je haren ongekamd en in warme
of gemakkelijke kleren gehuld? Ben je mooi als je je ’s nachts klaarmaakt om te gaan slapen? Heb je ooit in de spiegel gekeken nadat je uren geweend had? Wat is mooi? Wat is schoonheid?
Als je ofwel rijk, of mooi of intelligent kon zijn, welke van de drie zou je dan kiezen?
Ergens diep vanbinnen willen we allemaal mooi gevonden worden. Intelligentie is bewonderenswaardig, rijk zijn is praktisch, maar mooi zijn is iets waar we allemaal naar verlangen. Helaas vergeten we vaak dat we het al zijn!
Vaak vinden anderen ons wel mooi, maar twijfelen we aan onszelf en zelfs in die mate dat we complimenten van anderen afwimpelen en ridiculiseren. “Ik mooie benen? Jij hebt veel mooiere benen? Ik slank? Kijk eens naar mijn buik…”.
Of nog erger. Hoor één van je slankste vriendinnen eens klagen over haar vetlaagjes op haar billen en haar dikke buik met kledingmaat 38 en dat ze dringend op dieet moet. Als zij al dik is, welke hoop is er dan nog voor jezelf die lang niet zo mager is dan zij en niet op een dieet staat?
Twijfelen aan je eigen schoonheid, al de onzekerheden en gevoeligheden die we als vrouw hebben over ons lichaam is een onderdeel van het vrouw-zijn in onze tijdsgeest.
2) Achter het oog van schoonheid
Schoonheid is vaak een onderwerp dat terugkomt in sprookjes en niet zelden schuilt er een gevaar onder.
Doornroosje werd vervloekt en bijna gedood omwille van haar schoonheid, Sneeuwwitje evenzeer. De
waarschuwing en het gevaar van de ijdelheid van het dragen van de Rode Schoentjes die niet enkel het meisje
die ze droeg, maar haar hele omgeving verwoestte. Zelfs Eris slaagde erin een hele oorlog te ontketenen door een gouden appel met het opschrift “voor de mooiste” tussen de godinnen te gooien.
Hoeveel Hollywoodsterren, artiesten en catwalkmodellen kampen niet met de grote last van steeds mooi en perfect te moeten zijn en vallen ten prooi aan depressie en verslaving? In het sprookje van Belle en het Beest wordt de prins in een monster veranderd nadat hij een tovenares die vermomd was als een oud vrouwtje afwees. De prins krijgt een aantal jaren de kans om een meisje te vinden die hem graag ziet om zijn schoonheid vanbinnen of de vloek zal hem voor eeuwig in deze monsterlijke gedaante houden.
Er is ook een oud verhaal over één van de ridders van Arthur’s ronde tafel die omwille van de eer moest
trouwen met een oud lelijk wijf. Zij confronteerde hem met de keuze: overdag een oud lelijk wijf en ’s nachts een mooie jonkvrouw of een mooie jonkvrouw overdag (wanneer iedereen haar kon zien) en ’s nachts een oud lelijk wijf (in zijn bed wanneer hij alleen was met haar). Zijn galant antwoord, dat het haar eigen keuze moest zijn, brak de betovering en deed haar haar eigen ware vorm aannemen, die van een mooie jonkvrouw, zowel dag en nacht. De les hier is dat zijn los staan van uiterlijke schoonheid en eerder het zien van haar persoonlijkheid (en innerlijke schoonheid) ervoor gezorgd heeft dat ze gered werd. De ridder gaf meer om haar dan om het aanzien dat schoonheid hem verschafte of om zijn eigen genot.
Het schoonheidsideaal in de hedendaagse maatschappij
In onze hedendaagse wereld krijgen we vaak meer negatieve feedback over ons uiterlijk dan positieve. Het
is vaak moeilijk om te geloven dat we mooi zijn in ons vrouw-zijn op zich en mooi zijn in onze eigen unieke expressie ervan. Het is moeilijk om te geloven dat we niet op dieet zouden moeten gaan, dat we niet te groot/te klein geboren zijn, dat we er beter uitzien in nieuwe kleren, dat ons haar geverfd moet worden…
Ook al heb je een positief zelfbeeld, we worden met negativiteit om de oren geslagen: reclame voor anticellulitis crème, rimpelcrème, dieetboekjes, strakke slanke modellen, massa’s reclame voor make-up…
De maatschappij houdt ons een beeld voor dat alles wat jong is, mooi is en dat we jong moeten blijven.
Wat dan met de natuurlijke veroudering die ons lichaam doormaakt? Wat dan met onze zwangerschapsstriemen? Onze littekens? Onze sproetjes? Onze grijze haren? Als het leeftijd was die op waarde geschat werd, dan had niemand een probleem want we zouden gemakkelijk tekens van ouder worden, rijper worden kunnen laten zien en hierom geprezen worden. Maar als jeugdigheid het ideaal is, dan zijn we allemaal onherroepelijk gedoemd.
In onze hedendaagse maatschappij wordt schoonheid afgemeten tegenover externe, meestal onbereikbare, vrouwelijke idealen. Idealen die geconstrueerd zijn van abstracte, eerder dan echte vrouwen. Zelfs super-modellen – die slechts een heel klein percentage van de wereldbevolking uitmaken en jong, slank, en groot zijn – worden niet gerust gelaten eens ze dit schoonheidsideaal bereikt hebben. Integendeel, staan ze constant onder kritiek voor elk teken van veroudering of gewoon natuurlijk “zijn”.
Zelfs weten dat we dit schoonheidsideaal nooit zullen bereiken, helpt ons niet om onder het eeuwige streven naar dit ideaal uit te komen. En veroudering (of je nu 20, of 40 of 60 bent) zorgt er enkel maar voor dat we verder en verder van dit ideaal verwijderd geraken.
Als je jezelf mooi vindt, ondanks al dit, dan heb je geluk en ben je een zelfbewuste vrouw. Misschien besef
je dat schoonheid gevonden wordt in het unieke zijn van ieder individu en geen samenraapsel is van bepaalde
attributen. Misschien besef je dat schoonheid ontstaat in iemands perceptie. “Beauty is in the eye of the beholder”. Op zich is dit een interessante idee, want het neemt de verantwoordelijkheid voor wat mooi is weg van het subject dat bestudeerd wordt en legt ze bij degene die kijkt. Wat is er dan nodig om iets of iemand mooi te vinden? Zien dat iemand de moeite heeft gedaan om zich in de wereld te presenteren, ook al komt dit niet overeen met onze eigen esthetische standaard? Iemands natuurlijke kwaliteiten bewonderen? In iemands ziel kunnen kijken?
Maar nog meer dan ons bewustzijn dat anderen ons bekijken en beoordelen, zou het bewustzijn moeten zijn dat we onszelf bekijken en beoordelen. Als je je eigen schoonheid in de spiegel niet kan zien (en dan bedoel ik de schoonheid onder je kleren, make-up en het kapsel dat je draagt), dan zal niemand jou er van kunnen
overtuigen dat je mooi bent. Als je je enkel vasthoudt aan deze uiterlijkheden dan ben je voor altijd veroordeeld om jezelf enkel maar mooi te vinden door de accessoires die je draagt. Maar als schoonheid
ontstaat in iemands perceptie, ook jouw perceptie, leer jezelf dan te zien als mooi, dan zien anderen ook jouw
schoonheid.
Huiswerkopdracht:
Stap 1: Kies een deel van je lichaam dat je mooi vindt en doe drie dingen om je appreciatie van dat deel van jezelf te tonen bv. je vindt je handen mooi – je zou je handen kunnen tekenen in je magisch dagboek, er een foto van nemen, masseren, decoreren, voorzien van nieuwe kleding of juwelen, een gedicht erover schrijven, …
Wanneer je dit hebt gedaan, blijf dan herhaaldelijk naar het lichaamsdeel kijken, telkens weer, tot je blik verzacht je je de schoonheid ervan ten volle kan zien. Voel de appreciatie door je heen vloeien. Schrijf de ervaringen neer in je magisch dagboek.
Stap 2: Kies een deel van je lichaam waar je meer twijfels over hebt. Doe weerom drie dingen om je appreciatie van dat deel van jezelf te tonen. Je kan je man/vriend hierbij om hulp vragen door bijvoorbeeld wat extra aandacht aan dat lichaamsdeel te besteden. Probeer in de loop van enkele dagen tot een punt te komen waarin dit deel van je lichaam, dat lang geen positieve aandacht of appreciatie heeft gekregen, deze wèl krijgt. Je zou het deel kunnen appreciëren omwille van zijn praktische kant, zijn eenvoudige aanwezigheid als deel van je lichaam of zijn potentiëel wanneer het wat positieve aandacht krijgt. Noteer je ervaringen in je magisch dagboek.
Stap 3: Kies een deel van je lichaam dat je hebt bekritiseerd, waarbij je wenste dat het anders was of dat je zelfs geprobeerd hebt te veranderen. Een deel van je dat te dik, te dun, te groot, te klein, te behaard of de verkeerde kleur heeft. Misschien zelfs een deel dat je constant verborgen houdt, ook voor jezelf. Doe weerom drie dingen om je appreciatie van dat deel te tonen. Schrijf je ervaringen en gevoelens op in je magisch dagboek. Besteed speciale aandacht aan gevoelens die eventueel veranderd zijn voor en na de
oefening.
3) In het schoonheidssalon van de Godin
We trekken samen de cirkel, invoceren de Godin om ons te helpen bij de volgende opdrachten.
Oefening:
Schrijf in je magisch dagboek een antwoord op de volgende vraag: Wat heb jij gekregen in het schoonheidssalon van de Godin?
Probeer jezelf niet te zien als een reeks van negatieven en tekortkomingen, maar som eerder je favoriete delen op van jezelf, die je mooi vindt of sexy, ook al zijn ze misschien uniek of een beetje raar.
Benoem de delen van jezelf die je kan appreciëren ook al zijn ze misschien niet esthetisch mooi en vertel erbij waarom je ze kan appreciëren. Misschien zijn er delen aan je die mooi zijn omwille van hun link met je voormoeders, je erfelijkheid. Of misschien kleine details die niemand opmerkt, maar die voor jou wel belangrijk zijn.
Schrijf aan de onderkant van je blad en mooi dank u voor je persoonlijke schoonheid.
Opdracht:
Ga per twee zitten en observeer elkaar gedurende een 5-tal minuten. Kijk naar elkaars schoonheid en vertel elkaar wat je ziet en wat je raakt op het moment dat je het ziet of raakt. Probeer jezelf hierbij niet te beperken tot het opsommen van de zaken die je ziet, maar geef er beschrijvingen van en benoem het gevoel dat het je geeft. Bv. je haar – het heeft een soort wildheid in zich, hierdoor brengt het leven en speelsheid in je gezicht. Het geeft niet als je stammelt of je dingen moet herhalen, maar probeer ononderbroken te spreken over wat
je ziet.
Opdracht:
Observeer elkaar terug gedurende een 5-tal minuten. Ga deze keer niet enkel op zoek naar ieders individuele
schoonheid als vrouw, maar ga ook op zoek naar de Godin in elke vrouw. Je ziet haar misschien in een lach, in een bepaalde houding of in de ogen.
Probeer ook te vatten wat de hoedanigheid is van de Godin die je hebt gezien. Is het een dansende godin, een natuurgodin, een moeder of een grootmoeder godin? Probeer te beschrijven hoe je de Godin herkent in deze vrouw. Zie je haar in de vorm van haar gezicht of lichaam, in haar ogen of door de kleren die ze draagt? Vertel elkaar ononderbroken gedurende een 5-tal minuten wat je ziet, ook al betekent dit misschien dat je zaken moet herhalen.
Als cake & wine worden met elke slok en met elk stukje cake terug de woorden herhaald “Jij bent de Godin”
en “Ik ben de Godin”. Iedere deelneemsters krijgt ook een appel met het opschrift “Voor de mooiste”.
Hierna wordt de Godin bedankt en openen we terug onze cirkel.
Huiswerkopdracht:
Ga thuis voor de spiegel zitten (op een stoel of op de grond) zodanig dat je jezelf volledig kan zien. Kijk naar
jezelf in de spiegel tot je een soort van innerlijke kalmte in je lichaam voelt. Laat je ogen een 10-tal minuten rusten op je reflectie. Wanneer je klaar bent, neem dan je magisch dagboek en beschrijf je schoonheid, net zoals je tijdens de bijeenkomst voor anderen hebt gedaan.
Stop hierbij niet om te pauzeren of te verbeteren. Het geeft niet als je zinnen grammaticaal niet kloppen of
niet volledig zijn. Je gaat hier op zoek naar iets diepers. Kijk naar jezelf alsof je een vreemde was, zoek
naar die dingen waar je nog nooit bij hebt stilgestaan. Zoek naar de Godin in jezelf en beschrijf haar natuur, als je dat kan. Aan het einde van de oefening, wanneer je je pen en dagboek hebt neergelegd, kijk dan
nog eens in je eigen ogen. Neem een moment om de schoonheid van wat je hebt gezien écht te erkennen.
Aan het einde van de oefening, kies dan de kleur die jouw schoonheid exact vat en reflecteert. Dit is de
kleur voor je tweede koord. Kies een naam voor je koord uit de woorden die je van je mede-covengenoten
hebt gehoord of uit wat je zelf hebt opgeschreven.
Huiswerkopdracht:
Draag je schoonheid. Kies de kleding die je draagt zodanig dat zij weergeeft hoe je jezelf wil voelen die dag, en niet hoe de wereld je verwacht te zien. Gewoon al ernaar kijken en de kleren op je lichaam voelen, zal helpen je stemming te veranderen of te verbeteren. Misschien hou je van mooie lingerie – het maakt niet uit dat niemand ze kan zien, gewoon al voelen dat je mooie lingerie draagt is een zintuiglijke luxe die je eraan
herinnert dat jij de Godin bent. Draag kleuren die je mooi vindt en laat je hierbij niet leiden door wat een kleurenconsulent zegt over wat je zou moeten dragen. Ga op je eigen oordeel af. Draag juwelen die iets betekenen voor jou. Denk bv. aan al de associaties die een trouwring kan hebben. Maar evenzeer stukken die je gekregen hebt van mensen die om je geven of die een magische of rituele betekenis hebben.
Schrijf je ervaringen in je magisch dagboek.
Huiswerkopdracht:
Voed je innerlijke schoonheid. Denk goed na over wat je innerlijke schoonheid écht zou voeden. Zou betalen voor een manicure het doen of eerder een massage? Zouden de schoenen die je op het oog hebt elke stap die je neemt voeden? Schrijf je ervaringen in je magisch dagboek.
dinsdag 20 december 2011
Yule (AmmaDevi)
De winter mag dan niet mijn favoriete seizoen zijn, toch is kerstmis één van mijn favoriete feestjes, of het nu het traditionele kerstfeest is of Yule, de heidense versie ervan. Komt het door de miljoenen lichtjes of de geur van dennenbomen, de liedjes die een hint geven van een mooiere wereld waar we allemaal samen kunnen voor kiezen, ik weet het niet, maar ik hou wel van die kerstmisgekte waar sommigen zo horendol van kunnen worden :-)
Ik spoedde me dus met veel verwachting naar Ekeren, waar Vesa en Yza het ritueel hadden voorbereid. Inge en Veerle konden er niet bijzijn. Dat vond ik wel jammer want Yule/kerstmis is als geen ander van de feesten een feest van vrienden en familie, van samenzijn en elkaar liefhebben. Klinkt dat melig? Misschien, maar in deze barre tijden (en ik heb het niet over het winterweer) kan iedereen wel wat extra warmte en vriendschap gebruiken.
Diezelfde dag nog had ik van mijn schoonmoeder een boekje vol met kerstbaksels meegekregen. Duitse kerstbaksels uiteraard. En ze had me ook nog een leuk ideetje aan de hand gedaan om uit oude magazines kerstbomen tevoorschijn te toveren. Van de Duitse TV. "Den Duits" staat nog altijd in de top tien van mijn schoonouders :-) Zoals ik ben opgegroeid met Club Dorothée op TF1, zo is mijn schattebout opgegroeid met Derrick en Der Alte. En knutselen is ten oosten van de Elbe een nationale sport, net als skischansspringen en biathlon (aaaaargh!). Nu is Yza niet alleen een krak met kruiden, bovendien heeft ze Oostenrijkse roots langs moederskant. Ik zag het dus al helemaal voor me: we zouden gaan knutselen. En jawel!
Nadat we onze cirkel hadden getrokken en iedereen hadden uitgenodigd (met dank aan de spiekbriefjes die Vesa voor ons had geprepareerd :-)), was het tijd voor het magische werk. Yza had een indrukwekkende hoeveelheid witte klei, goud- en zilverdraad, geurige kaneelstokken, gedroogde sinaasappelschijven, steranijs, kruidnagels, rode en groene linten, hulstbladeren en klimop meegebracht en Vesa had de jaaropbrengst van haar notenboom op tafel gezet: we konden er aan beginnen.
Bedoeling was om kerstversieringen te maken met kruiden, omdat die een bepaalde betekenis en werking hebben. De kruiden die we zo typisch verbinden met kerstmis, zijn niet toevallig allemaal kruiden die geluk brengen en voor liefde staan. Kaneel staat voor het brengen van liefde, geld en psychische kennis. Kruidnagel voor mannelijke energie. Klimop wordt verbonden met vriendschap, trouw, eeuwige liefde, leven, het afwenden van negativiteit en rampspoed. Het is trouwens een plant die in verband wordt gebracht met Osiris, Dyonisus en Thor. Hulst staat voor liefde, hoop, bescherming tegen vijanden, eerbetoon aan bosgeesten en vuur. Steranijs is een geluksbrenger die negativiteit weert uit je huis en verborgen talenten naar boven haalt. Grove den staat voor vruchtbaarheid, onsterfelijkheid en is gewijd aan Artemis, Demeter, Dyonisus, Pan en Poseidon.
Yza toonde ons enkele voorbeelden van kerstversieringen die ze al had gemaakt: prachtig versierde hangertjes voor aan de kerstboom en die nog heerlijk roken ook. We togen allemaal aan de slag. Ik heb niet echt twee linkerhanden, maar voor zo'n secuur werkje zijn mijn kolenschopjes toch ook niet bepaald uitgerust, zeker niet vergeleken met de lange elegante vingers van Yza :-) Maar ik was toch behoorlijk tevreden met mijn oogst van de avond: twee hangertjes en twee lekker ruikende decoratietjes voor aan de kerststal. De kinderen zouden het geweldig vinden.
Voor we het wisten was het ineens al bijna middernacht! Dus openden we onze cirkel weer, en babbelden verder over koetjes en kalfjes, ondertussen elkaars kunststukjes bewonderend en nippend van de heerlijke Glühwein die we zowat allemaal hadden meegebracht. We hadden het allemaal verdiend. Prettig Yulefeest iedereen!
---
YULE 19 december
door Yza en Vesa
Zuivering van Arcadia en Amma Devi
Yza zuivert de aanwezigen met een saliesmudge vooraleer ze de plaats betreden waar het ritueel plaatsvindt. Daarna kan iedereen de altaarversiering op het altaar leggen. We gaan in een kring staan.
Wijding - Vuurvogel
Vesa:
Zoals de Vuurvogel oprijst uit de as van het vuur, zo worden wij nu gezuiverd.
Grote Moeder, Godin van onze harten, zegen ons en zuiver ons.
Hemelvader, laat uw stralen ons wijden en maak ons klaar voor dit intens ritueel.
Open onze geest voor uw dimensies.
Laat onze lippen enkel nog de waarheid spreken.
Laat onze harten de weg van de Goden, volgen nu en altijd
Schenk onze handen de gave van het magisch werk
Laat onze voeten de heilige paden bewandelen, in uw gezelschap en in hetgezelschap van gelijken.
Allen:
Blessed Be.
Zuiveren van de cirkel
Yza zuivert de cirkel met salie en wandelt langs de buitenkant van de kring met de klok mee. Ondertussen wordt de plaats waar ons ritueel plaatsvindt ontdaan van alle storende elementen.
Verlichten van de cirkel
Yza en Vesa nemen de kaars van het betreffende element en brengen die naar de plaats van de windrichting in de cirkel.
Noorden/Yza:
Ik breng licht en Aarde naar het noorden van de cirkel om dit ritueel en ons bestaan te bevestigen.
Oosten/ Vesa:
Ik breng licht en Lucht naar het oosten van de cirkel om onze woorden helder en duidelijk te maken.
Zuiden/ Yza:
Ik breng licht en Vuur naar het zuiden van cirkel om de passie en liefde in onze harten aan te wakkeren.
Water/ Vesa:
Ik breng licht en Water naar het westen om onze intenties te kunnen voelen en dit ritueel te beleven vanuit de buik.
Cirkel trekken
Vesa:
Zusters
Luister naar de stem van je hart en je ziel
Laat liefde je openen voor wat je zoekt en hoopt te vinden
Geef je over aan de kracht die binnenin je leeft
Want deze kracht leeft in je sinds je eerste dag op deze planeet
Je unieke kracht als vrouw onder vrouwen
Stel je open
Voel de kracht
Laat deze energie doorheen je hart stromen en voel hoe ze ons nu verbindt
Allen:
Van hand tot hand trek ik deze cirkel
Trekken van de cirkel van hand tot hand
Vesa:
Van vrouw tot vrouw
Van hand tot hand trekken wij vandaag onze cirkel
Verbonden door onze innerlijke kracht
In de liefdevolle aanwezigheid van de Grote Moeder
Allen:
Blessed be
4 kwartieren worden aangeroepen
De kwartieren worden verwelkomd door aanwezigen in de cirkel en Yza. Iedereen richt zich naar de juiste windrichting en degene die het element verwelkomt gaat bij de het element licht staan.
Iedereen richt de handen naar de grond toe.
Noorden:
We groeten en verwelkomen de stuwende kracht van de aarde,
De wachters van het Noorden, kracht van de nacht en van de winter.
Iedereen steekt de handen in de lucht
Oosten:
We groeten en verwelkomen de stuwende kracht van de winden,
De wachters van het Oosten, kracht van de dageraard en de lente
Iedereen houdt de handen met gebalde vuisten voor het lichaam
Zuiden:
We groeten en verwelkomen de stuwende kracht van de Zon
De wachters van het Zuiden, kracht van de middag en de zomer
Iedereen houdt de handen in een kommetje voor de buik
Westen:
We groeten en verwelkomen de stuwende kracht van de Zee,
De wachters van het Westen, kracht van de avond en de herfst.
Yza:
We groeten en verwelkomen de krachten van de zon boven ons en van de aarde onder ons.
(Voor Yza: bij zon naar boven wijzen en bij aarde naar beneden wijzen)
We groeten en verwelkomen de krachten van onze voorouders, van hen die voor ons zijn gekomen en van hen die na ons zullen komen.
(Voor Yza: handen op je hart leggen)
We groeten en verwelkomen de krachten en de geesten van het land waarop wij vandaag te gast zijn.
(Voor Yza: handen rondom je zwaaien in een grote boog)
Aanroepen van de Godin, de God en de Geest
Vesa: Athame wordt in de lucht gestoken
Ik roep u aan, krachten van de zon, vader en beschermer van al wat leeft.
Anthea: Athame wordt in de grond gestoken
Ik roep u aan, krachten van onze Moeder, drievoudige vrouwe van het land en zuster van de maan.
Elenor: Athame wordt met de punt op het hart gelegd
Ik roep u aan, kracht van onze Geest, sterk en eerlijk. De kracht stroomt door ons.
Allen:
Blessed be
Wijding van het zout
Vesa:
Ik zegen dit zout in naam van Moeder Aarde
Laat dit zout onze Cirkel zuiveren, onze Cirkel reinigen.
Laat dit zout ons lichaam zuiveren, ons lichaam reinigen.
Laat dit zout onze geest zuiveren, onze geest reinigen.
Laat dit zout onze ziel zuiveren, onze ziel reinigen.
Neemt het schaaltje zout en giet dit in het water
Elenor:
Met dit gewijde zout onttrek ik alle onzuiverheden en onreinheden uit dit water, het bloed van onze Moeder Aarde.
Contact maken met de elementen
Terwijl de God en de Godin worden aangeroepen en het zout wordt gezuiverd, laat Yza de elementen rondgaan zodat iedereen contact kan maken met de elementen en de wachters.
Magisch Werk
Allen maken een versierstuk voor thuis met symbolische winterkruiden. Tijdens het maken van dit sierstuk wordt er een persoonlijke intentie aan gegeven: de intentie is bedoeld voor datgene wat de persoon zich wenst voor het komende jaar, wat de persoon het komende jaar in het licht van haar/zijn leven wil brengen.
Kaneel – Cinnamomum verum: liefde, geldbrenger en psychische kennis
Kruidnagel – Eugenia caryophyllata: mannelijke energie
Klimop – Hedera helix: vriendschap, trouw, eeuwige liefde en leven en afweer van negativiteit en rampen; gewijt aan Osiris, Dyonisus en Thor.
Hulst – Ilex aquifolium: liefde, hoop, bescherming tegen vijandige machten, eerbetoon aan bosgeesten en vuur
Steranijs – Illicium verum: geluksbrenger, negativiteit uit de woning en haalt verborgen talenten naar boven.
Grove den – Pinus sylvestris (ook voor sparren en cypressen): vruchtbaarheid, onsterfelijkheid, gewijt aan Artemis, Demeter, Dyonisus, Pan, Poseidon.
Zegening van de Cake & Wine
Zegening van de wijn
Vesa:
Er bestaat geen mannelijk zonder vrouwelijk
Geen wit zonder zwart
Geen zon zonder maan
En een God heeft behoefte aan een Godin
Zoals het licht staat tegenover het duister
Zo ook het leven tegenover de dood
En zonder natuurlijke balans is er chaos
Met dit gebaar verenig ik deze twee polen
Ze zijn altijd samen en nooit alleen
Zegening van het brood
Vesa:
Gij die heerst over de mysteriën van het leven, zegen dit brood zodat het ons gezondheid, overvloed, kracht, vreugde en vrede mag brengen, en ons laat delen in de volmaakte liefde.
Het brood wordt daarna de cirkel rond gegeven. Hier wordt duidelijk vermeld dat je bij het doorgeven van de wijn en van het brood aan je buurvrouw een individuele wens of een zegen geeft.
Bedanken van de God en de Godin
Vesa:
Vader Zon, levenskracht en beschermer van al wat leeft,
Heer van het paradijs van Arcadia,
Wij danken u voor uw aanwezigheid,
voor uw bescherming, uw kracht en uw liefde.
Laat uw geest ons eeuwig een bron van inspiratie zijn en laat ons een instrument worden ter bescherming van onze Grote Moeder Aarde.
Gegroet en vaarwel
Vesa:
Moeder Aarde, drievoudige vrouwe van het land en van de maan,
Moeder van ons allen
Brenger van alle vruchtbaarheid
Niemand kent haar kinderen beter dan onze eigen Moeder
Wij danken u voor uw aanwezigheid,
Voor uw gaven, voor uw lessen, voor uw liefde.
Wij, uw kinderen dragen u eeuwig in ons hart.
Gegroet en vaarwel
Bedanken van de Wachters
Yza:
We danken de krachten van de zon boven ons en van de aarde onder ons.
(Voor Yza: bij zon naar boven wijzen en bij aarde naar beneden wijzen)
We danken de krachten van onze voorouders, van hen die voor ons zijn gekomen en van hen die na ons zullen komen.
(Voor Yza: handen op je hart leggen)
We danken krachten en de geesten van het land waarop wij vandaag te gast zijn.
(Voor Yza: handen rondom je zwaaien in een grote boog)
Iedereen houdt de handen in een kommetje voor de buik
Westen:
We danken de stuwende kracht van de Zee,
De wachters van het Westen, kracht van de avond en de herfst.
Iedereen houdt de handen met gebalde vuisten voor het lichaam
Zuiden:
We danken de stuwende kracht van de Zon
De wachters van het Zuiden, kracht van de middag en de zomer
Iedereen steekt de handen in de lucht
Oosten:
We danken de stuwende kracht van de winden,
De wachters van het Oosten, kracht van de dageraard en de lente
Iedereen richt de handen naar de grond toe.
Noorden:
We danken de stuwende kracht van de aarde,
De wachters van het Noorden, kracht van de nacht en van de winter.
Openen van de cirkel
Allen:
Van hand tot hand open ik deze cirkel
Vesa:
Van vrouw tot vrouw,
Van hand tot hand openen wij onze cirkel
Elk van ons, krachtig en sterk, gaan we straks terug onze eigen weg
Maar door onze innerlijke kracht zijn we blijven verbonden
Moge de Godin, tot we elkaar weerzien, je zachtjes vasthouden in het holle van haar hand en je in liefde omhullen
Blessed be
Ik spoedde me dus met veel verwachting naar Ekeren, waar Vesa en Yza het ritueel hadden voorbereid. Inge en Veerle konden er niet bijzijn. Dat vond ik wel jammer want Yule/kerstmis is als geen ander van de feesten een feest van vrienden en familie, van samenzijn en elkaar liefhebben. Klinkt dat melig? Misschien, maar in deze barre tijden (en ik heb het niet over het winterweer) kan iedereen wel wat extra warmte en vriendschap gebruiken.
Diezelfde dag nog had ik van mijn schoonmoeder een boekje vol met kerstbaksels meegekregen. Duitse kerstbaksels uiteraard. En ze had me ook nog een leuk ideetje aan de hand gedaan om uit oude magazines kerstbomen tevoorschijn te toveren. Van de Duitse TV. "Den Duits" staat nog altijd in de top tien van mijn schoonouders :-) Zoals ik ben opgegroeid met Club Dorothée op TF1, zo is mijn schattebout opgegroeid met Derrick en Der Alte. En knutselen is ten oosten van de Elbe een nationale sport, net als skischansspringen en biathlon (aaaaargh!). Nu is Yza niet alleen een krak met kruiden, bovendien heeft ze Oostenrijkse roots langs moederskant. Ik zag het dus al helemaal voor me: we zouden gaan knutselen. En jawel!
Nadat we onze cirkel hadden getrokken en iedereen hadden uitgenodigd (met dank aan de spiekbriefjes die Vesa voor ons had geprepareerd :-)), was het tijd voor het magische werk. Yza had een indrukwekkende hoeveelheid witte klei, goud- en zilverdraad, geurige kaneelstokken, gedroogde sinaasappelschijven, steranijs, kruidnagels, rode en groene linten, hulstbladeren en klimop meegebracht en Vesa had de jaaropbrengst van haar notenboom op tafel gezet: we konden er aan beginnen.
Yza toonde ons enkele voorbeelden van kerstversieringen die ze al had gemaakt: prachtig versierde hangertjes voor aan de kerstboom en die nog heerlijk roken ook. We togen allemaal aan de slag. Ik heb niet echt twee linkerhanden, maar voor zo'n secuur werkje zijn mijn kolenschopjes toch ook niet bepaald uitgerust, zeker niet vergeleken met de lange elegante vingers van Yza :-) Maar ik was toch behoorlijk tevreden met mijn oogst van de avond: twee hangertjes en twee lekker ruikende decoratietjes voor aan de kerststal. De kinderen zouden het geweldig vinden.
Voor we het wisten was het ineens al bijna middernacht! Dus openden we onze cirkel weer, en babbelden verder over koetjes en kalfjes, ondertussen elkaars kunststukjes bewonderend en nippend van de heerlijke Glühwein die we zowat allemaal hadden meegebracht. We hadden het allemaal verdiend. Prettig Yulefeest iedereen!
---
YULE 19 december
door Yza en Vesa
Zuivering van Arcadia en Amma Devi
Yza zuivert de aanwezigen met een saliesmudge vooraleer ze de plaats betreden waar het ritueel plaatsvindt. Daarna kan iedereen de altaarversiering op het altaar leggen. We gaan in een kring staan.
Wijding - Vuurvogel
Vesa:
Zoals de Vuurvogel oprijst uit de as van het vuur, zo worden wij nu gezuiverd.
Grote Moeder, Godin van onze harten, zegen ons en zuiver ons.
Hemelvader, laat uw stralen ons wijden en maak ons klaar voor dit intens ritueel.
Open onze geest voor uw dimensies.
Laat onze lippen enkel nog de waarheid spreken.
Laat onze harten de weg van de Goden, volgen nu en altijd
Schenk onze handen de gave van het magisch werk
Laat onze voeten de heilige paden bewandelen, in uw gezelschap en in hetgezelschap van gelijken.
Allen:
Blessed Be.
Zuiveren van de cirkel
Yza zuivert de cirkel met salie en wandelt langs de buitenkant van de kring met de klok mee. Ondertussen wordt de plaats waar ons ritueel plaatsvindt ontdaan van alle storende elementen.
Verlichten van de cirkel
Yza en Vesa nemen de kaars van het betreffende element en brengen die naar de plaats van de windrichting in de cirkel.
Noorden/Yza:
Ik breng licht en Aarde naar het noorden van de cirkel om dit ritueel en ons bestaan te bevestigen.
Oosten/ Vesa:
Ik breng licht en Lucht naar het oosten van de cirkel om onze woorden helder en duidelijk te maken.
Zuiden/ Yza:
Ik breng licht en Vuur naar het zuiden van cirkel om de passie en liefde in onze harten aan te wakkeren.
Water/ Vesa:
Ik breng licht en Water naar het westen om onze intenties te kunnen voelen en dit ritueel te beleven vanuit de buik.
Cirkel trekken
Vesa:
Zusters
Luister naar de stem van je hart en je ziel
Laat liefde je openen voor wat je zoekt en hoopt te vinden
Geef je over aan de kracht die binnenin je leeft
Want deze kracht leeft in je sinds je eerste dag op deze planeet
Je unieke kracht als vrouw onder vrouwen
Stel je open
Voel de kracht
Laat deze energie doorheen je hart stromen en voel hoe ze ons nu verbindt
Allen:
Van hand tot hand trek ik deze cirkel
Trekken van de cirkel van hand tot hand
Vesa:
Van vrouw tot vrouw
Van hand tot hand trekken wij vandaag onze cirkel
Verbonden door onze innerlijke kracht
In de liefdevolle aanwezigheid van de Grote Moeder
Allen:
Blessed be
4 kwartieren worden aangeroepen
De kwartieren worden verwelkomd door aanwezigen in de cirkel en Yza. Iedereen richt zich naar de juiste windrichting en degene die het element verwelkomt gaat bij de het element licht staan.
Iedereen richt de handen naar de grond toe.
Noorden:
We groeten en verwelkomen de stuwende kracht van de aarde,
De wachters van het Noorden, kracht van de nacht en van de winter.
Iedereen steekt de handen in de lucht
Oosten:
We groeten en verwelkomen de stuwende kracht van de winden,
De wachters van het Oosten, kracht van de dageraard en de lente
Iedereen houdt de handen met gebalde vuisten voor het lichaam
Zuiden:
We groeten en verwelkomen de stuwende kracht van de Zon
De wachters van het Zuiden, kracht van de middag en de zomer
Iedereen houdt de handen in een kommetje voor de buik
Westen:
We groeten en verwelkomen de stuwende kracht van de Zee,
De wachters van het Westen, kracht van de avond en de herfst.
Yza:
We groeten en verwelkomen de krachten van de zon boven ons en van de aarde onder ons.
(Voor Yza: bij zon naar boven wijzen en bij aarde naar beneden wijzen)
We groeten en verwelkomen de krachten van onze voorouders, van hen die voor ons zijn gekomen en van hen die na ons zullen komen.
(Voor Yza: handen op je hart leggen)
We groeten en verwelkomen de krachten en de geesten van het land waarop wij vandaag te gast zijn.
(Voor Yza: handen rondom je zwaaien in een grote boog)
Aanroepen van de Godin, de God en de Geest
Vesa: Athame wordt in de lucht gestoken
Ik roep u aan, krachten van de zon, vader en beschermer van al wat leeft.
Anthea: Athame wordt in de grond gestoken
Ik roep u aan, krachten van onze Moeder, drievoudige vrouwe van het land en zuster van de maan.
Elenor: Athame wordt met de punt op het hart gelegd
Ik roep u aan, kracht van onze Geest, sterk en eerlijk. De kracht stroomt door ons.
Allen:
Blessed be
Wijding van het zout
Vesa:
Ik zegen dit zout in naam van Moeder Aarde
Laat dit zout onze Cirkel zuiveren, onze Cirkel reinigen.
Laat dit zout ons lichaam zuiveren, ons lichaam reinigen.
Laat dit zout onze geest zuiveren, onze geest reinigen.
Laat dit zout onze ziel zuiveren, onze ziel reinigen.
Neemt het schaaltje zout en giet dit in het water
Elenor:
Met dit gewijde zout onttrek ik alle onzuiverheden en onreinheden uit dit water, het bloed van onze Moeder Aarde.
Contact maken met de elementen
Terwijl de God en de Godin worden aangeroepen en het zout wordt gezuiverd, laat Yza de elementen rondgaan zodat iedereen contact kan maken met de elementen en de wachters.
Magisch Werk
Allen maken een versierstuk voor thuis met symbolische winterkruiden. Tijdens het maken van dit sierstuk wordt er een persoonlijke intentie aan gegeven: de intentie is bedoeld voor datgene wat de persoon zich wenst voor het komende jaar, wat de persoon het komende jaar in het licht van haar/zijn leven wil brengen.
Kaneel – Cinnamomum verum: liefde, geldbrenger en psychische kennis
Kruidnagel – Eugenia caryophyllata: mannelijke energie
Klimop – Hedera helix: vriendschap, trouw, eeuwige liefde en leven en afweer van negativiteit en rampen; gewijt aan Osiris, Dyonisus en Thor.
Hulst – Ilex aquifolium: liefde, hoop, bescherming tegen vijandige machten, eerbetoon aan bosgeesten en vuur
Steranijs – Illicium verum: geluksbrenger, negativiteit uit de woning en haalt verborgen talenten naar boven.
Grove den – Pinus sylvestris (ook voor sparren en cypressen): vruchtbaarheid, onsterfelijkheid, gewijt aan Artemis, Demeter, Dyonisus, Pan, Poseidon.
Zegening van de Cake & Wine
Zegening van de wijn
Vesa:
Er bestaat geen mannelijk zonder vrouwelijk
Geen wit zonder zwart
Geen zon zonder maan
En een God heeft behoefte aan een Godin
Zoals het licht staat tegenover het duister
Zo ook het leven tegenover de dood
En zonder natuurlijke balans is er chaos
Met dit gebaar verenig ik deze twee polen
Ze zijn altijd samen en nooit alleen
Zegening van het brood
Vesa:
Gij die heerst over de mysteriën van het leven, zegen dit brood zodat het ons gezondheid, overvloed, kracht, vreugde en vrede mag brengen, en ons laat delen in de volmaakte liefde.
Het brood wordt daarna de cirkel rond gegeven. Hier wordt duidelijk vermeld dat je bij het doorgeven van de wijn en van het brood aan je buurvrouw een individuele wens of een zegen geeft.
Bedanken van de God en de Godin
Vesa:
Vader Zon, levenskracht en beschermer van al wat leeft,
Heer van het paradijs van Arcadia,
Wij danken u voor uw aanwezigheid,
voor uw bescherming, uw kracht en uw liefde.
Laat uw geest ons eeuwig een bron van inspiratie zijn en laat ons een instrument worden ter bescherming van onze Grote Moeder Aarde.
Gegroet en vaarwel
Vesa:
Moeder Aarde, drievoudige vrouwe van het land en van de maan,
Moeder van ons allen
Brenger van alle vruchtbaarheid
Niemand kent haar kinderen beter dan onze eigen Moeder
Wij danken u voor uw aanwezigheid,
Voor uw gaven, voor uw lessen, voor uw liefde.
Wij, uw kinderen dragen u eeuwig in ons hart.
Gegroet en vaarwel
Bedanken van de Wachters
Yza:
We danken de krachten van de zon boven ons en van de aarde onder ons.
(Voor Yza: bij zon naar boven wijzen en bij aarde naar beneden wijzen)
We danken de krachten van onze voorouders, van hen die voor ons zijn gekomen en van hen die na ons zullen komen.
(Voor Yza: handen op je hart leggen)
We danken krachten en de geesten van het land waarop wij vandaag te gast zijn.
(Voor Yza: handen rondom je zwaaien in een grote boog)
Iedereen houdt de handen in een kommetje voor de buik
Westen:
We danken de stuwende kracht van de Zee,
De wachters van het Westen, kracht van de avond en de herfst.
Iedereen houdt de handen met gebalde vuisten voor het lichaam
Zuiden:
We danken de stuwende kracht van de Zon
De wachters van het Zuiden, kracht van de middag en de zomer
Iedereen steekt de handen in de lucht
Oosten:
We danken de stuwende kracht van de winden,
De wachters van het Oosten, kracht van de dageraard en de lente
Iedereen richt de handen naar de grond toe.
Noorden:
We danken de stuwende kracht van de aarde,
De wachters van het Noorden, kracht van de nacht en van de winter.
Openen van de cirkel
Allen:
Van hand tot hand open ik deze cirkel
Vesa:
Van vrouw tot vrouw,
Van hand tot hand openen wij onze cirkel
Elk van ons, krachtig en sterk, gaan we straks terug onze eigen weg
Maar door onze innerlijke kracht zijn we blijven verbonden
Moge de Godin, tot we elkaar weerzien, je zachtjes vasthouden in het holle van haar hand en je in liefde omhullen
Blessed be
dinsdag 6 december 2011
Spiegeltje spiegeltje aan de wand (AmmaDevi)
De stem van Vesa vertelt ons dat we op een veilige plek staan. Dat kan een tempel zijn, maar ook gewoon een kamer in ons huis of een tuin. Ik sta helemaal naakt in een cirkel met een grote rechtopstaande steen in het midden. Rond de steen is een cirkelvormig draaiend labyrint gelegd met witte keitjes. Als je die lijn van witte steentjes volgt loop je verder en verder naar het midden, tot je tegen de steen staat.
In het noorden moet een altaar staan, mooi versierd, met daarop een altaarkaars en vier kaarsen voor de elementen. Ik zie alleen de grote rechtopstaande steen, die hoog de hemel in rijst. De kaarsen staan op de grond, aan de voet van de steen. Ze branden duidelijk al een tijdje want ze zijn al flink opgebrand. Naast de kaarsen liggen vier magische voorwerpen, zegt Vesa ons. Ik zie het kleine rammetje aan het leren koordje dat ik bij een vorige gelegenheid van Brigandhu heb gekregen. Ik weet dat de andere voorwerpen er ook liggen, maar hoe ik ook mijn best doe om ze te zien, het lukt me niet.
Ik pak het rammetje en hou het in mijn hand. Met het rammetje in mijn hand loop ik rond de steen om de cirkel te trekken. De elementen zijn er ook. Ik zie ze staan, net binnen de cirkel. Die ziet er uit als een soort van sneeuwbol, een blauwige lichtkoepel rond de steen. Mijn steenvriend is er, en de dame met de sleep van zee. De enige waarmee ik moeite heb is de vuurheer. Is het de jongeman met de vurige haren? Of is het iemand die ik nog nooit heb gezien? Ik kan het niet goed zien.
Ik zet me neer met mijn rug tegen de steen. Dat voelt goed. We moeten nadenken over drie dingen:
Mijn tweede favoriet is nog steeds het element vuur. Om de mond van de vuurheer - hij is het wel degelijk - ligt een grimmige trek.Vuur is gevaarlijk en om de ene of de andere reden is dat aantrekkelijk. Ik ben op mijn hoede voor het element vuur. Eigenlijk ben ik zelfs een beetje bang voor de vuurheer, maar de vuurjongen vind ik heel sexy. Als de vuurjongen er is, dan weet ik dat niks vaststaat en alles mogelijk is. Dat waanzinnige, onvoorspelbare van vuur vind ik heel aantrekkelijk. In het echte leven heb ik graag het gevoel dat ik alles onder controle heb en ik besef dat het aantrekkelijke van vuur net het weten is dat ik absoluut geen controle heb. Hoe tegenstrijdig dat ook klinkt ... Ik weet dat dat ook één van de redenen is waarom mijn liefste nog steeds mijn liefste is. Hij is de enige waar ik eigenlijk geen controle over heb (en eigenlijk ook niet over wil hebben), al denkt hij van wel ... :-)
Mijn favoriete jaarfeest is Beltain. Ik hou van de zomer, het gevoel van de zon op mijn vel. De winter kan mij absoluut gestolen worden, al word ik soms geraakt door de verstilde schoonheid van de natuur. Maar als ik moet kiezen, dan is het absoluut de zomer. Beltain is voor mij de start van de zomer, als de zon begint te klimmen. Het licht wordt ook helemaal anders, alles wordt vol kleur en warmte! Het lijkt wel alsof alles barst van leven, prachtig!
De godin, dat is een moeilijke. Logischerwijze zou je denken dat ik zou kiezen voor het moederaspect. Toch vind ik ook de oude wijze vrouw interessant. Als je ouder wordt, komt er een moment dat je afscheid moet nemen van mensen en dingen. Dat is zeer confronterend, maar daardoor juist louterend en definiërend. Je leert er van en daardoor groei je weer. Je vindt kennis over jezelf aan de hand van de dingen in je leven die je vaarwel moet zeggen omdat je ze niet meer kan of omdat ze verdwijnen uit je leven, en daardoor definieer je jezelf en kom je tot rust. Als moeder is dat net het omgekeerde. Je wordt bepaald door alles wat je juist wel hebt en kunt, door je relaties met de wereld om je heen. Je bent op je hoogtepunt als je een dik web rondom je hebt geweven, waarvan je later de draden één voor één moet los knippen.
Nadat we hierover hebben nagedacht, moeten we de elementen bedanken en de cirkel sluiten. De elementenwezens zijn er nog steeds, maar ze staan nu elk voor een gigantische poort. De elementen trekken zich terug en de deuren gaan traag dicht. De poorten zijn prachtig bewerkt en ze staan recht tegenover elkaar in een kruis. Ik heb ze nog nooit gezien, maar ik weet dat het de ingang naar de wereld van de elementen moet zijn. Als we een cirkel trekken, vragen we eigenlijk toestemming om in hun wereld te mogen werken, tussen onze wereld en de straalsfeer van de goden. De deuren zijn dicht, dus eigenlijk is onze cirkel ook al ontbonden, denk ik. Toch doe ik braaf wat Vesa zegt: ik pak een ander magisch voorwerp aan de voet van de steen en loop ermee rond de steen. Het is een dolk. Ik herinner me dat ik ooit van Brigandhu een soort van pijl heb gekregen die vierkantig was gesmeed, met fijn filigraanwerk. Deze dolk is net zo fijn bewerkt, met een vierkantige punt als lemmet, als een soort van reuzepijl. Het handvat is heel kunstig bewerkt. Ik weet zeker dat de dolk van Brigandhu komt, of is het de pijl die ik toen heb gekregen? Ik dacht dat die langer was. De andere twee magische voorwerpen kan ik nog steeds niet zien. Dan loop ik terug het spiraalpad af, helemaal terug naar de woonkamer van Vesa ...
Wat we zonet hebben gedaan is het creëren van een spiritueel ego. De visualisatie laat ons zien hoe we eruit zouden zien als we een priesteres zouden zijn van de godin. Het gewaad, de plek in kwestie, de magische voorwerpen, ... ze staan allemaal voor jouw relatie tot de andere wereld en de godin in kwestie. Het gewaad dat je in de visualisatie draagt, past het beste bij jouw godin. Mijn gewaad? Huh, welk gewaad? :-) Waarom verbaast het me niks dat Brigandhu niks opheeft met rituele gewaden en andere fluff? :-) De plek met het altaar is een veilige plek, maar die kan over de tijd veranderen. Het valt me op dat hier ook weer een labyrint is. De eerste keer dat ik Brigandhu zag, bevond ik me in de tuin met de zilveren appelboom. De tuin is ook een soort van labyrint rond die appelboom. Het midden van het labyrint is zo'n beetje als het einde van de regenboog, je moet blijven geloven en dan vind je de pot met goud (of de appel van kennis in mijn geval :-)). De magische voorwerpen zijn de voorwerpen waar je nu het best mee zou werken. Dat wordt wel moeilijk, want je rituele voorwerpen kan je dan wel in het echt zoeken en vinden (of maken of kopen), maar beide voorwerpen heb ik van Brigandhu gekregen en lijken me niet echt standaard te krijgen. Hmm ... Daar moet ik nog eens over nadenken. Idem dito voor het element en het jaarfeest. Met dit element werk je het best nu, al kan dat ook veranderen, en het jaarfeest in kwestie is jouw jaarfeest van het moment ... Tot slot, de faze van de godin staat voor de faze in je leven nu, de lessen die je al geleerd hebt.
Allez vooruit! Eigenlijk is de visualisatie dus een soort van spiegel die je jezelf voorhoudt en die je laat zien hoe je eruit zou moeten zien op dit moment. Ik moet denken aan de heks van Sneeuwwitje, die alle dagen in haar spiegel keek. Spiegeltje, spiegeltje aan de wand ... hier ben ik!
In het noorden moet een altaar staan, mooi versierd, met daarop een altaarkaars en vier kaarsen voor de elementen. Ik zie alleen de grote rechtopstaande steen, die hoog de hemel in rijst. De kaarsen staan op de grond, aan de voet van de steen. Ze branden duidelijk al een tijdje want ze zijn al flink opgebrand. Naast de kaarsen liggen vier magische voorwerpen, zegt Vesa ons. Ik zie het kleine rammetje aan het leren koordje dat ik bij een vorige gelegenheid van Brigandhu heb gekregen. Ik weet dat de andere voorwerpen er ook liggen, maar hoe ik ook mijn best doe om ze te zien, het lukt me niet.
Ik pak het rammetje en hou het in mijn hand. Met het rammetje in mijn hand loop ik rond de steen om de cirkel te trekken. De elementen zijn er ook. Ik zie ze staan, net binnen de cirkel. Die ziet er uit als een soort van sneeuwbol, een blauwige lichtkoepel rond de steen. Mijn steenvriend is er, en de dame met de sleep van zee. De enige waarmee ik moeite heb is de vuurheer. Is het de jongeman met de vurige haren? Of is het iemand die ik nog nooit heb gezien? Ik kan het niet goed zien.
Ik zet me neer met mijn rug tegen de steen. Dat voelt goed. We moeten nadenken over drie dingen:
- welk element spreekt ons het meest aan als je ze bekijkt;
- welk jaarfeest voelen we het best bij ons passen;
- welk aspect van de godin - maagd, moeder, wijze vrouw - past het beste bij ons en waarom.
Mijn tweede favoriet is nog steeds het element vuur. Om de mond van de vuurheer - hij is het wel degelijk - ligt een grimmige trek.Vuur is gevaarlijk en om de ene of de andere reden is dat aantrekkelijk. Ik ben op mijn hoede voor het element vuur. Eigenlijk ben ik zelfs een beetje bang voor de vuurheer, maar de vuurjongen vind ik heel sexy. Als de vuurjongen er is, dan weet ik dat niks vaststaat en alles mogelijk is. Dat waanzinnige, onvoorspelbare van vuur vind ik heel aantrekkelijk. In het echte leven heb ik graag het gevoel dat ik alles onder controle heb en ik besef dat het aantrekkelijke van vuur net het weten is dat ik absoluut geen controle heb. Hoe tegenstrijdig dat ook klinkt ... Ik weet dat dat ook één van de redenen is waarom mijn liefste nog steeds mijn liefste is. Hij is de enige waar ik eigenlijk geen controle over heb (en eigenlijk ook niet over wil hebben), al denkt hij van wel ... :-)
Mijn favoriete jaarfeest is Beltain. Ik hou van de zomer, het gevoel van de zon op mijn vel. De winter kan mij absoluut gestolen worden, al word ik soms geraakt door de verstilde schoonheid van de natuur. Maar als ik moet kiezen, dan is het absoluut de zomer. Beltain is voor mij de start van de zomer, als de zon begint te klimmen. Het licht wordt ook helemaal anders, alles wordt vol kleur en warmte! Het lijkt wel alsof alles barst van leven, prachtig!
De godin, dat is een moeilijke. Logischerwijze zou je denken dat ik zou kiezen voor het moederaspect. Toch vind ik ook de oude wijze vrouw interessant. Als je ouder wordt, komt er een moment dat je afscheid moet nemen van mensen en dingen. Dat is zeer confronterend, maar daardoor juist louterend en definiërend. Je leert er van en daardoor groei je weer. Je vindt kennis over jezelf aan de hand van de dingen in je leven die je vaarwel moet zeggen omdat je ze niet meer kan of omdat ze verdwijnen uit je leven, en daardoor definieer je jezelf en kom je tot rust. Als moeder is dat net het omgekeerde. Je wordt bepaald door alles wat je juist wel hebt en kunt, door je relaties met de wereld om je heen. Je bent op je hoogtepunt als je een dik web rondom je hebt geweven, waarvan je later de draden één voor één moet los knippen.
Nadat we hierover hebben nagedacht, moeten we de elementen bedanken en de cirkel sluiten. De elementenwezens zijn er nog steeds, maar ze staan nu elk voor een gigantische poort. De elementen trekken zich terug en de deuren gaan traag dicht. De poorten zijn prachtig bewerkt en ze staan recht tegenover elkaar in een kruis. Ik heb ze nog nooit gezien, maar ik weet dat het de ingang naar de wereld van de elementen moet zijn. Als we een cirkel trekken, vragen we eigenlijk toestemming om in hun wereld te mogen werken, tussen onze wereld en de straalsfeer van de goden. De deuren zijn dicht, dus eigenlijk is onze cirkel ook al ontbonden, denk ik. Toch doe ik braaf wat Vesa zegt: ik pak een ander magisch voorwerp aan de voet van de steen en loop ermee rond de steen. Het is een dolk. Ik herinner me dat ik ooit van Brigandhu een soort van pijl heb gekregen die vierkantig was gesmeed, met fijn filigraanwerk. Deze dolk is net zo fijn bewerkt, met een vierkantige punt als lemmet, als een soort van reuzepijl. Het handvat is heel kunstig bewerkt. Ik weet zeker dat de dolk van Brigandhu komt, of is het de pijl die ik toen heb gekregen? Ik dacht dat die langer was. De andere twee magische voorwerpen kan ik nog steeds niet zien. Dan loop ik terug het spiraalpad af, helemaal terug naar de woonkamer van Vesa ...
Wat we zonet hebben gedaan is het creëren van een spiritueel ego. De visualisatie laat ons zien hoe we eruit zouden zien als we een priesteres zouden zijn van de godin. Het gewaad, de plek in kwestie, de magische voorwerpen, ... ze staan allemaal voor jouw relatie tot de andere wereld en de godin in kwestie. Het gewaad dat je in de visualisatie draagt, past het beste bij jouw godin. Mijn gewaad? Huh, welk gewaad? :-) Waarom verbaast het me niks dat Brigandhu niks opheeft met rituele gewaden en andere fluff? :-) De plek met het altaar is een veilige plek, maar die kan over de tijd veranderen. Het valt me op dat hier ook weer een labyrint is. De eerste keer dat ik Brigandhu zag, bevond ik me in de tuin met de zilveren appelboom. De tuin is ook een soort van labyrint rond die appelboom. Het midden van het labyrint is zo'n beetje als het einde van de regenboog, je moet blijven geloven en dan vind je de pot met goud (of de appel van kennis in mijn geval :-)). De magische voorwerpen zijn de voorwerpen waar je nu het best mee zou werken. Dat wordt wel moeilijk, want je rituele voorwerpen kan je dan wel in het echt zoeken en vinden (of maken of kopen), maar beide voorwerpen heb ik van Brigandhu gekregen en lijken me niet echt standaard te krijgen. Hmm ... Daar moet ik nog eens over nadenken. Idem dito voor het element en het jaarfeest. Met dit element werk je het best nu, al kan dat ook veranderen, en het jaarfeest in kwestie is jouw jaarfeest van het moment ... Tot slot, de faze van de godin staat voor de faze in je leven nu, de lessen die je al geleerd hebt.
Allez vooruit! Eigenlijk is de visualisatie dus een soort van spiegel die je jezelf voorhoudt en die je laat zien hoe je eruit zou moeten zien op dit moment. Ik moet denken aan de heks van Sneeuwwitje, die alle dagen in haar spiegel keek. Spiegeltje, spiegeltje aan de wand ... hier ben ik!
dinsdag 29 november 2011
Coven Cuisine: Veenbessen anders dan anders
Ik vind veenbessencompote superlekker. Dat net-bittere smaakje geeft me elke keer zo'n klein schokje. De kinderen vinden het goedje minder lekker, maar voor hen heb ik nu een geweldig alternatief ontdekt, waarin bitter, zoet en zuur elkaar perfect in evenwicht houden. Hoera dus voor Thanksgiving! :-)
Veenbessen hebben altijd al deel uitgemaakt van de traditionele Thanksgiving menu's. Dat komt omdat veenbessen één van de weinige vruchten zijn die inheems zijn in Amerika. De Amerikaanse veenbessen, vaccinium macrocarpon, hoorden dan ook bij het normale dieet van de indianen. Zij maakten "pemmicana", een mengeling van hertenvlees en geplette veenbessen, een soort van overlevingskoeken. De indianen kenden ook al de medicinale toepassing van veenbessen, lang voor onze wetenschap dat deftig kon uitleggen.
Volgens de overlevering is Thanksgiving een feest dat de indianen en de eerste Europese immigranten (de zogenaamde Pelgrims, omdat het veelal om puriteinse godsdienstvluchtelingen ging) samen vierden. Het lijkt dan ook logisch dat veenbessen integraal deel uitmaken van elk traditioneel Thanksgiving menu. Ze zijn alleszins de perfecte garnituur bij de traditionele Thanksgiving kalkoen!
Wij kijken ondertussen niet op een veenbes meer of minder. Nu de feestdagen eraan komen, zijn de veenbessen immers overal vers te krijgen en dus wachten we echt niet op kerstmis om ze ons te laten smaken. Is er trouwens niet ergens zo'n gezegde over elke dag feest?
Voor Cranberry and Orange Relish voor 8 personen:
Spoel de veenbessen onder de kraan en doe ze in een kookpotje.
Was de appelsien grondig en haal daarna met een dunscheller de pel van de appelsien eraf. Zorg dat de zachte witte onderkant van de pel niet mee komt. Snij met een scherp mesje de repen appelsienpel in heel kleine dunne minireepjes. Doe die bij de veenbessen. Pers de appelsien daarna uit boven de veenbessen. Zorg dat er geen pitten bij de veenbessen terechtkomen.
Schil een stukje gember van ongeveer 1 cm. Rasp het stukje gember boven de veenbessen. Doe het sap van 1 citroen erbij, samen met de kruidnagels, de kaneelstok en de suiker.
Zet de kookpot op het vuur, op een niet te hoog vuurtje en breng aan de kook terwijl je blijft roeren. Als de veenbessen koken, poppen ze kapot. Als dat gebeurd is, zet dan het vuur laag, doe het deksel op de pan en laat ongeveer 5 minuutjes sudderen.
Haal de pot van het vuur en doe er eventueel de porto bij. Roer nog eens goed alles door elkaar en laat vervolgens de veenbessencompote afkoelen. Haal de kaneelstok en de kruidnagels er pas uit als de compote afgekoeld is. Dek af met een stukje plastiekfolie en zet in de ijskast.
Haal de veenbessenrelish een uurtje voor je hem nodig hebt uit de ijskast, zodat hij op kamertemperatuur kan komen (al is hij ook koud geweldig lekker).
Absoluut een aanrader!
Veenbessen hebben altijd al deel uitgemaakt van de traditionele Thanksgiving menu's. Dat komt omdat veenbessen één van de weinige vruchten zijn die inheems zijn in Amerika. De Amerikaanse veenbessen, vaccinium macrocarpon, hoorden dan ook bij het normale dieet van de indianen. Zij maakten "pemmicana", een mengeling van hertenvlees en geplette veenbessen, een soort van overlevingskoeken. De indianen kenden ook al de medicinale toepassing van veenbessen, lang voor onze wetenschap dat deftig kon uitleggen.
 |
| Samen spelen, samen delen |
Wij kijken ondertussen niet op een veenbes meer of minder. Nu de feestdagen eraan komen, zijn de veenbessen immers overal vers te krijgen en dus wachten we echt niet op kerstmis om ze ons te laten smaken. Is er trouwens niet ergens zo'n gezegde over elke dag feest?
Voor Cranberry and Orange Relish voor 8 personen:
- 1 zakje verse veenbessen (450 g);
- 1 appelsien;
- sap van 1 citroen (of 2 koffielepels citroensap);
- 1 stukje verse gember van 1 cm (of 1/2 koffielepel gemalen gemberpoeder);
- 4 kruidnagels;
- 1 kaneelstok;
- 75 g rietsuiker;
- 2 soeplepels rode porto (maar hoeft niet als je er niet van houdt).
Spoel de veenbessen onder de kraan en doe ze in een kookpotje.
Was de appelsien grondig en haal daarna met een dunscheller de pel van de appelsien eraf. Zorg dat de zachte witte onderkant van de pel niet mee komt. Snij met een scherp mesje de repen appelsienpel in heel kleine dunne minireepjes. Doe die bij de veenbessen. Pers de appelsien daarna uit boven de veenbessen. Zorg dat er geen pitten bij de veenbessen terechtkomen.
Schil een stukje gember van ongeveer 1 cm. Rasp het stukje gember boven de veenbessen. Doe het sap van 1 citroen erbij, samen met de kruidnagels, de kaneelstok en de suiker.
Zet de kookpot op het vuur, op een niet te hoog vuurtje en breng aan de kook terwijl je blijft roeren. Als de veenbessen koken, poppen ze kapot. Als dat gebeurd is, zet dan het vuur laag, doe het deksel op de pan en laat ongeveer 5 minuutjes sudderen.
Haal de pot van het vuur en doe er eventueel de porto bij. Roer nog eens goed alles door elkaar en laat vervolgens de veenbessencompote afkoelen. Haal de kaneelstok en de kruidnagels er pas uit als de compote afgekoeld is. Dek af met een stukje plastiekfolie en zet in de ijskast.
Haal de veenbessenrelish een uurtje voor je hem nodig hebt uit de ijskast, zodat hij op kamertemperatuur kan komen (al is hij ook koud geweldig lekker).
Absoluut een aanrader!
Abonneren op:
Berichten (Atom)