Webmaidens Grimoire

Eirinn heeft ons uitgenodigd om een jaar lang samen met haar de seizoenen te vieren. Samen met een groep gelijkgestemde vrouwen wil ze samenkomsten organiseren met overdag samen koken en voorbereiden en dan ’s avonds een Keltisch geïnspireerde ceremonie. Vandaag vierden we de lente en het ontwaken van de natuur en het ontkiemen van wat we hebben gezaaid. Ter voorbereiding liet ze ons een kwartier lang fantaseren en schrijven over hoe we ons ideale leven zouden zien. Dat waren de kiemen, die nu met deze ceremonie verder zouden kunnen groeien in de vruchtbare aarde waar we ze vandaag in zouden stoppen. Tijdens de ceremonie neemt Eirinn ons mee naar de anderwereld, waar we de zaadjes die we hebben geplant kunnen opgraven om de kiemen licht te geven. We moeten één van onze voorouders uitnodigen om mee te reizen (wat ik om de ene of de andere reden prompt vergeet) en verbinding maken met één van de typische Keltische dieren – zalm voor wijsheid, beer voor kracht, paard voor levensenergie en...

De ochtend begint zacht, zoals bijna elke ochtend hier. Je wordt wakker zonder wekker, ergens tussen vroeg en laat, wanneer het licht al voorzichtig door de grote ramen naar binnen glijdt. Het is stil in huis, op het zachte kraken van oude balken na—alsof het huis zelf ook langzaam ontwaakt. Je blijft nog even liggen, luisterend naar de wind die door de bomen ruist, en je weet: dit is precies het leven waar je ooit alleen maar van kon dromen. In de keuken zet je koffie. Het vertrouwde ritueel. De geur vult de ruimte terwijl je ondertussen een kom yoghurt neemt—je eigen yoghurt—en die afwerkt met blauwe bessen en een scheutje honing. Het brood dat je gisteren hebt gebakken snij je in dikke plakken. Buiten wacht het terras al op je. Je neemt alles mee naar buiten en gaat zitten aan de houten tafel, die inmiddels zacht verweerd is door zon en seizoenen. Voor je ligt de tuin: wild, levendig, een tikje ongehoorzaam. Bloemen groeien waar ze willen, kleuren lopen door elkaar zoals in een schi...