Webmaidens grimoire

Het vuur van Bride: een meditatie voor Imbolc

2012-02-01T12:34:00.000-08:00

Ga zitten in een comfortabele positie. Ontspan je en haal diep adem. Beeld je in dat je een zacht amberkleurig licht inademt. Het licht vult je lichaam en draait helemaal rondom je als een soort van mist ... Als de mist optrekt, zie je een enorme oranje zon die laag boven de westelijke horizon hangt en de hemel een diep roze kleurt. Je staat in het dikke gras van een laag gelegen eiland, aan de voet van een heuvel. Dit is Beckery, het bijenhouderseiland, gewijd aan Bride, de bijenkoningin van het Honingeiland, de eerste naam die ooit aan dit land werd gegeven. Je ziet overal bijenkorven staan, waar de bijen in en uit vliegen en de nectar vergaren van de vele bloemen die op dit eiland bloeien ...

Op de top van de heuvel zie je een een kring van oeroude bomen, als een natuurlijke kathedraal. Ze staan daar in hun alwetende, stille aanwezigheid, alsof ze zich er van bewust zijn dat ze de wachters zijn van deze plaats. Als je naar de kring toeloopt, zie je voor je twee knoestige oude eiken, met een ruimte tussen hen in, als een poort. Als je tussen de eiken doorloopt, wordt het licht schemerig en purper als het avondlicht. Overal rondom je zie je de schimmige vormen van de oude bomen: tussen de eiken zie je elzen, hulst en hazelaars. In het midden van de kring zie je een open plek, waar hier en daar strepen oranje licht opvallen van de avondzon ...

In het midden van de open plek ligt een steen waarop je een keltisch kruis ziet met een delicaat patroon van door elkaar wervelende knopen. Op de steen brandt een vuur zonder as, helgeel en violet. Er staat een vrouw gebogen over het vuur. Dit is Bride. Ze is in het wit gekleed, met over haar schouders een bosgroene mantel. Rond haar hoofd zie jee een glanzend aura van gouden licht. Naast haar staat een sneeuwwitte koe met een glinsterende ster tussen de brede ronding van haar hoorns ...

Bride kijkt op en kijkt je aan. Ze glimlacht en in je ziet dat haar mantel geen einde lijkt te hebben en zich uitstrekt in elke richting. De mantel is de hele groene aarde geworden en je kan er elk dier, elke vogel en elk levend wezen in zien dat ooit op de aarde rondliep, kroop of vloog, en alle bomen en planten die ooit op aarde groeiden staan er in hun volle pracht ...

Je voelt een groot verlangen om ook onder haar mantel te mogen schuilen. Bride schikt hem helemaal rond je en je voelt je helemaal omgeven door haar warmte en beschermd door haar liefdevolle armen. Je blijft in deze vredevolle omhelzing voor wat een heel lange tijd lijkt. Dan voel je druppels op je vallen.Als je omhoog kijkt, zie je dat het gezicht van de godin vertrokken is van verdriet. Ze weent als ze één voor één de dieren en de vogels, de planten en de bomen in haar mantel ziet verdwijnen, als vlammen die één voor één worden gedoofd. Bride huilt voor de dwaasheid van haar mensenkinderen en de verschrikkelijke schade die ze hebben aan haar mantel hebben aangebracht door zoveel van haar kinderen af te slachten, zelfs tot uitsterven toe.

Haar tranen rollen van de heuvel naar beneden en vormen een kleine poel, die altijd gekend zal staan als Bride's Bron. Maar één van haar tranen valt op de asloze vlam op de steen met het keltisch kruis. De vlam dooft onmiddellijk en in dat moment is Bride er niet meer. Er is niets meer, alles wat gecreëerd was, is verdwenen en je bevindt je in het ultieme donker van de lege ruimte. Je zweeft voor wat een eeuwigheid lijkt in deze oneindige donkerecnacht, helemaal alleen en afgescheiden ...

Dan zie je een lichtpuntje dat de duisternis doorbreekt en begint te groeien. Je hoort de stem van de godin: "Ik ben de Vlam die voortkomt uit de duisternis." De vlam wordt groter en groter en helderder en helderder en je kan zien dat ze uit het hart van de godin vloeit. Als je het universum in zijn volle glorie voor je ziet, sproeit ze haar vuur op elk levend wezen om hen te laten ontwaken voor de schoonheid van haar creatie. Het is het groene vuur dat de lente oproept uit de winterslaap en de mens doet ontwaken uit de slaap van de angst, de nachtmerrie van verdeeldheid, geweld en wanhoop. Voor je zie je de wereld die brandt met het vuur van Bride's kracht van inspiratie, genezing en vernieuwing, als vuur dat doorheen het droge gras raast ...

Je wordt meegesleept door de wind van de vuurstorm en doorheen de ruimte geslingerd als een blad op de wind, je hebt geen andere keuze dan toe te geven aan deze enorme kracht. Dan sta je plots weer gewoon rechtop, in het midden van de kring van bomen, met niets anders dan het rustige ritselen van de bladeren en het lage gezoem van de bijen. De asloze vlam brandt helder op de steen en Bride staat voor je ...

De godin kijkt je in de ogen met een doordringende blik en je weet dat ze alles kan zien wat je bent of ooit bent geweest. Ze doet teken dat je in de vlam moet stappen, want dit is een offervuur dat hart en geest zuivert van onreinheden. Je bent bang maar je weet dat je niet anders kan dan doorheen het Vuur van de Zuivering stappen. Als je in het vuur stapt, kijkt Bride naar je met oeroude, wijze ogen vol liefde. Ook al is de pijn verschrikkelijk, je blijft vastberaden. Dan hoor je boven het knetteren van het vuur een nieuw geluid: Bride huilt om je pijn en om alles wat je in je leven of in je vele levens hebt moeten doorstaan, want ze is de Moeder van de Wereld en er is niemand wiens pijn ze niet voelt als was het het verdriet van haar eigen kind.

Het vuur is een razend vuur geworden dat je helemaal omgolft. Als je voelt dat je niet meer kan, voel je twee handen stevig om de jouwe en Bride leidt je uit de vlammen naar de andere kant van het vuur. Ze draagt je naar beneden, naar haar bron, en laat je in het genezende water glijden. Je komt weer boven en je voelt je volledig opgefrist en op de ene of de andere manier helemaal nieuw ...

Je keert terug naar de kring van bomen en Bride nodigt je uit om wat van de vlam mee te nemen als je vertrekt. Je steekt je handen in het vuur, maar deze keer is er geen pijn. De godin zegt je om de vlam in je hart te steken, en dat doe je door de vlam diep in te ademen zodat de vlam groeit en gloeit in je lichaam als een flikkerend licht. De godin heeft je zielevlam ontwaakt, je ware essentie, en de kern van je wezen verlicht. Je weet dat je nooit meer zal vergeten wie je bent. Bride glimlacht en wrijft zachtjes een beetje honing van haar bijen op je lippen zodat je altijd de waarheid mag spreken ...

In je geest komen beelden van mensen of andere wezens, of plaatsen die nood hebben aan Bride's vuur van genezing en regeneratie. Je neemt met je handen wat van de vlam in je hart en he zendt het naar diegenen die het nodig hebben zo veel en zo lang als nodig is ...

Dan slaat Bride haar groene mantel rond je en je wordt omgeven door de golvende plooien alsof je door een groene wind wordt omhooggetild. Door deze wervelwind zie je in de verte je kamer. Ze wordt groter en groter en dan open je je ogen en ben je helemaal terug.

Vrije vertaling van "The Flame that comes forth out of Darkness: A Meditation for Imbolc" uit “Wisdom of the Holy Grail" van Mara Freeman.

Dikke knuffel

2012-01-11T13:05:00.000-08:00

Knuffelen maakt gelukkig, lees ik in de krant vandaag. Dat komt omdat lichamelijk contact zorgt voor het vrijkomen van het "gelukshormoon" oxytocine in je hersenen. Blijkbaar countert oxytocine de adrenaline in je bloed. Mensen met veel adrenaline in hun bloed hebben meer stress en zijn dus blijkbaar minder gelukkig. Zo beïnvloedt knuffelen je geluk. Wie meer knuffelt, is dus gelukkiger. Zou dat gelden voor zowel diegene die knuffelt als diegene die de knuffels krijgt, vraag ik me af?

Ik heb het nochthans niet zo op knuffelen. Ik heb het altijd een beetje vreemd gevonden hoeveel er wordt afgeknuffeld in de pagan scene. Gelijk waar je ook komt, wildvreemde mensen vallen elkaar om de hals alsof ze hartsvriendinnen zijn en elkaar al eeuwen niet meer hebben gezien. Eigenlijk vind ik dat zelfs een beetje creepy ... Ik vind het overigens even hypocriet om op al die familiefeesten en vriendenkransjes iedereen plat te zoenen. Het zal wel aan mij liggen, maar mijn persoonlijke ruimte is echt wel van mij, al laat ik er mijn liefste en mijn kinderen graag binnen. De madammen van de coven houden daar rekening mee, meestal raak ik weg met een vaag handgebaar in de algemene richting :-)

Op de ene of de andere manier zijn knuffels voor mij verbonden met sterke emoties, goede én slechte. Thuis werd er ook niet zoveel geknuffeld. Alleen in speciale gevallen, als we het echt nodig hadden. Ik herinner me hoe vreselijk ik me voelde toen mijn grootmoeder langs moeders kant me vertelde dat ik beter nooit was geboren (van je familie moet je 't hebben) en hoe mijn beide ouders allebei beschermend rond me stonden om me te troosten met een knuffel. Met mijn ouders knuffelde ik anders nooit. Kinderen knuffelen van zichzelf maar ze leren het ook vanzelf af als je er niet voor open staat. Mijn maatje Gerard, knuffelmaester eersteklas, zegt dat ik helemaal verstijf als hij me een knuffel geeft. Ik heb het er inderdaad nog steeds moeilijk mee als iemand mij zomaar knuffelt. Ik ga meteen in defense mode, alsof ik terug vijftien ben en in de armen van mijn ouders sta dood te gaan van miserie.

Met mijn oma langs vaderskant knuffelde ik er dan weer op los. Ze was een stukje kleiner dan ik en ze prostesteerde altijd lachend als ik haar knuffelde en tegelijk van de grond tilde, zo'n beetje zoals ik nu placht te doen met mijn kinderen. Ik voelde de genegenheid en liefde uit al mijn poriën overstromen. Dat heb ik nu ook met mijn kinderen, al is het gevoel anders bij Kaat dan bij Dries. Dries heb ik borstvoeding gegeven en dat vond ik iets heel bijzonders. Heel intiem ook. Bij Kaat was dat niet het geval omdat ik haar door de medicatie die ik moest slikken geen borstvoeding mocht geven. Ik heb haar geboorte niet bewust meegemaakt. Het ene moment ging ik hoogzwanger slapen, het volgende moment werd ik met bed en al naar de dienst neonatologie gebracht en werd me een klein bundeltje in de armen gestopt dat nog drie maanden in de couveuse moest blijven ... In de jaren tachtig bleek dat de prematuurtjes van een bepaalde verpleegster het veel beter deden dan an,dere kindjes. De vrouw bleek de babietjes die aan haar zorgen waren toevertrouwd uit de couveuse te nemen en te troosten in haar armen. Dat was strikt verboden, want men was bang voor infecties. Juist doordat ze met liefde werden aangeraakt in plaats van steriel en medisch, deden de kindjes het echter beter. En dus mochten ook wij met Kaat "kangoeroeën": ze werd uit haar glazen kastje gehaald en op mijn blote vel gelegd. Het gevoel van dat kleine wezentje tegen je hart is niet te beschrijven. Ik ben niet zeker of de band met mijn dochter dezelfde zou zijn geweest, gezien de traumatische gebeurtenissen rond haar geboorte, als ik haar die drie eerste maanden niet had mogen "voelen". Ik had wel uren haar kleine lijfje op dat van mij kunnen voelen, die kleine vingertje zachtjes krabbend op mijn vel.

Ook mijn liefste knuffel ik graag. Ik vind het heerlijk om gewoon tegen hem te gaan staan, mijn neus tegen zijn borst of zijn rug, de warmte van zijn lijf tegen het mijne. Ik heb het dus wel voor knuffelen. Als het echt goed aanvoelt, maakt het me echt gelukkig. Dikke knuffel!

Het ga je goed, Merlin

2012-01-10T12:13:00.000-08:00

Het ging niet goed met Merlin, dat wist iedereen, maar dat het plots zo verschrikkelijk mis kon gaan, daar schrokken we toch allemaal van: 3 januari is nog steeds mijn verjaardag, maar vanaf nu is het ook de sterfdatum van Merlin, de peetvader van de Gardneriaanse wicca in Nederland.

Ik had nog met hem heen en weer gemaild voor PaGE2012, de vierjaarlijkse pagan bijeenkomst die we met Arcadia dit jaar weer organiseren. Hij vertelde me dat hij gezondheidsproblemen had maar dat hij zeker zou komen voor een djembéworkshop als zijn gezondheid het toeliet. Hij had er goede hoop in. We hadden tijdens een aantal van onze rituelen ook speciaal voor hem "gewerkt" en hem extra energie gestuurd om hem te helpen genezen ... Ik was dan ook echt geschokt toen ik van Fjierra het bericht kreeg dat hij volgens de artsen nog maar een paar dagen te leven had. Kanker. Aan de storm van steunbetuigingen op Facebook te zien, wist hij heel wat los te maken, en niet alleen bij de heksen onder ons. Hij was dan ook iemand met een heel open geest, die veel respect had voor de mening van iemand anders.

Ik heb eigenlijk nooit beseft hoe belangrijk Merlin wel was binnen de pagan gemeenschap in Nederland. Gisteravond ben ik samen met Fjierra en Vesa naar de afscheidsviering gereden in het crematorium in Utrecht. Ik kende er zo goed als niemand, maar ik wilde absoluut naar de viering gaan om mijn laatste respect te betuigen aan iemand die ik graag mocht. Het is pas tijdens de viering dat ik besefte hoe een grote mijnheer hij was voor de Nederlandse wicca. Voor mij is en blijft hij gewoon die mooie goedlachse man met de zwarte paardenstaart, die ongelooflijk goed kon djembé spelen en die altijd pretlichtjes in zijn ogen had, met de bijhorende lachrimpeltjes. Ik denk dat hij dat misschien wel plezant had gevonden, om te weten dat hij voor mij niet persé de Granny Weatherwax van Nederland was maar gewoon de beste djembéspeler die ik kende :-) Zoals Abraham Lincoln wist te zeggen: "It's not the years in your life that count, but the life in your years." En leven, dat kon Merlin volgens mij heel goed als hij dat wilde.

De viering begon met een heel aanstekelijk stuk djembé, het kon niet passender. Het deed me plezier om te zien dat er her en der wat hoofden meedeinden met de muziek en wat voeten op en neer wipten op het ritme. Dat had Merlin zelf vast ook gedaan. Dat stukje met de djembés vond ik heel erg moeilijk. Ik weet niet waarom, maar ik was helemaal van de kaart. Zo goed kende ik hem nochtans ook niet. Maar als ik mijn ogen sloot, ik zweer je, dan kon ik hem zien. Hij had die typische lach op zijn gezicht, de ogen een beetje dichtgeknepen van plezier, en hij danste. Het licht rondom hem was warm en gelig, als op een lome zomernamiddag, en ik kon de pluizen van de appelbomen zien: hij was op dezelfde plek als waar ik lang geleden op een Samhain-viering mijn grootouders had gezien en hen de baby in mijn buik had laten zien ... Dit moesten de zogenaamde "Summerlands" zijn, waar de hogepriesteres van Merlins coven het over had. Terwijl wij allemaal ons best deden om toch maar niet teveel mee te bewegen met de muziek (we zijn in de Lage Landen nog steeds niet af van die overdreven neiging tot "Fatsoen"), had Merlin er duidelijk schik in: hij danste en hij lachte, vol plezier! Toen keek hij ons nog eens met ogen vol genegenheid aan, draaide zich om en danste verder de zomerse boomgaard in. Ik zag hoe hij zich nog één keer over zijn schouder omdraaide en zijn hand omhoogstak als laatste groet. En zo verdween hij de zomer in.

Mijn keel was helemaal samengeknepen en ik moest mijn best doen om het niet uit te snikken. Waarom zijn wij in 's hemelsnaam zo verschrikkelijk bedroefd in plaats van vol vreugde? We wenen voor ons zelf, voor wat we gaan missen, voor de angst die we voelen omdat we het nu zelf moeten gaan doen ... Nochtans is zo'n overgang eigenlijk een vreugdevolle belevenis, een reis naar iets anders, hopelijk iets beters. Dat had Merlin zelf ook begrepen: na de dienst werden we getrakteerd op een feestje met de vrolijke Middeleeuwse muziek waar hij zo van hield. Ik denk dat hij een heel groot gat gaat laten ...

Het oog van de schoonheid (covenbijeenkomst)

2011-12-22T13:29:00.000-08:00

Ik keek al uit naar vanavond, we zouden het hebben over de tweede draad uit de gordel van Aphrodite: schoonheid! We hadden afgesproken bij Vesa thuis. Daar spreken we wel meer af: niet alleen is het er heel gezellig, Vesa beschikt ook over een grote tuin en dat is mooi meegenomen, zeker in de zomer! Vanavond bleven we echter binnen, het ging dan wel over mooi zijn, mooi weer was het niet ...

Anthea gooide meteen de knuppel ... euh, appel in het hoenderhok. Rond de appel zat een gouden lint, met een kaartje "voor de mooiste". Ik moest lachen: we hadden het dan wel over appels, deze keer was de link wel heel duidelijk :-) In de Griekse mythologie vinden we het verhaal van Eris, de godin van de twist. Toen Zeus een feest organiseerde voor ik weet niet meer wie, wilde Zeus haar niet uitnodigen. Uit gekrenkte trots liet Eris toen een gouden appel op het feest binnenrollen, met het opschrift "voor de mooiste". Drie godinnen begonnen te ruziën om de appel: Athene, Hera en Aphrodite. Ze vonden elk dat de appel hen toekwam. Zeus besliste dat Paris, de mooiste man op aarde, moest beslissen voor wie de appel zou zijn. Elk van de godinnen probeerde Paris te paaien (lees: om te kopen :-)) met een geschenk. Aphrodite beloofde hem dat ze hem de mooiste vrouw op aarde als vrouw kon geven. Dat was Helena van Troje. Paris koos voor Aphrodite, wat uiteindelijk leidde tot de oorlog van Troje en de rest is geschiedenis (nu ja ...).

We moesten uiteindelijk zelf beslissen voor wie die appel wel mocht zijn. Uiteraard vonden we dat die voor ons allemaal was: elk van ons is een geweldige, moooie, prachtige vrouw en dus maken we allemaal aanspraak op die appel!

Dat was een prima begin van de avond! Nadat we de cirkel hadden getrokken, begonnen we met het echte werk. Anthea vroeg ons goed na te denken over de dingen die we mooi vonden aan onszelf en waar we de godin dankbaar voor waren.

Ik ben de godin dankbaar voor:

mijn ogen, die zijn blauw met een zwarte randje rond de iris. Ik heb dat zwarte randje altijd al een beetje speciaal gevonden. En ook de kleurnuance van dat blauw vind ik eigenlijk wel mooi. Mijn ouders hebben lichtblauwe ogen, die van mij zijn veel donkerder. Ik vraag me af van welke van mijn grootouders ik dit heb geërfd ...
mijn slanke polsen: ik ben veel te zwaar maar mijn polsen en enkels zijn altijd smal geweest. Daardoor heb ik het idee dat ik veel minder zwaar lijk dan ik werkelijk ben. Soms zie ik zwaarlijvige mensen die waarschijnlijk evenweel wegen als ik en die van die hespenbenen en -armen hebben en ik ben blij dat dat bij mij niet het geval is.
mijn borsten en décolleté: sinds mijn zwangerschap zijn ze minstens één maat gegroeid en niet meer terug kleiner geworden en daardoor hangen ze een beetje, maar ik vind mijn borsten wel mooi. Mijn liefste vindt ze ook perfect: ze passen precies in zijn hand :-) Ze zijn ook echt van mij. Ik denk dat ik echt moeite zou hebben met een borstamputatie ...
mijn haar: ik heb veel en dik haar en ik heb ook nog geen grijze haren, ook al ben ik al tweeënveertig (maar ik geef toe dat ik het heel af en toe eens kleur, tot ik weer vijftien centimeter uitgroei heb :-)). Ik heb het ooit kort gehad, maar draag het toch liever lang. De kapper van De Client vroeg me eens waarom ik in 's hemelsnaam lang haar wou, het was alleen maar veel te dik en te zwaar en je kon er niks mee aanvangen. En David, een vriend van mijn broer, vergeleek mijn haar ooit met "matrassenvulsel". Op de ene of andere manier voelde ik mij beide keren een beetje in mijn vrouwelijkheid gekrenkt.
mijn benen: ik verstop ze meestal in mijn "uniform", zijnde de klassieke jeans, maar ik heb me laten wijsmaken dat ze eigenlijk wel mooi zijn. Nu probeer ik af en toe een beetje schuchter om jurkjes te dragen in de zomer, maar er is nog werk aan de winkel :-)

DANKU!!

Daarna hielden we een soort van speeddate sessie, waarbij we goed naar elkaar moesten kijken en moesten vertellen wat we mooi vonden aan elkaar.

Elenor vond dat ik mooie benen had en mooi haar. Als ik jou in de zomer in een strakke broek en dito T-shirt zie, zei ze, ben jij echt mooi. Ik was verbaasd.
Nahja vond dat alles precies goed was, net in de juiste proprties, het klopte. Ze vond mijn haar ook heel mooi. Ze hield ook van de manier waarop ik lachte, "jouw lach komt uit je hart", zei ze. Die spontaniteit, die "what you see is what you get" mentaliteit vond ze heel tof.
Anthea vond dat ik een mooie neus had - WTF?! - en over het algemeen een mooi gezicht dat veel zelfverzekerdheid uitstraalde. En mijn haar vond ze ook mooi.
Louktas vond me stevig en betrouwbaar. Ze vond me zelfs moederlijk, maar niet in de vertroetelende betekenis van het woord maar eerder in het richting geven, als ene moeder die weet wat ze wil voor haar kinderen, standvastigheid en leiderschap. Allez vooruit ...
Fjierra vond mijn neus ook al mooi, en eigenlijk mijn hele lijf. Ze vertelde me over die keer dat we samen met Vesa logeerden op hotel in Oostende, toen we meewerkten aan de opnames van The Big Ask Again. We stonden toen met z'n drieën in de badkamer, zo goed als poedelnaakt, en ze besefte toen dat we eigenlijk allemaal schoon madammen zijn, ook al is geen van ons perfect en hebben we allemaal vertrolletjes die we naar de verdoemenis wensen :-) En mijn zelfverzekerdheid kon ze ook wel appreciëren.
Vesa hield van mijn borsten, vooral als ze in een strak bloesje zaten (ik ook :-)), die passen echt bij mij, vond ze. Ze hield ook van mijn "tics". Ik was er mij niet zo erg van bewust dat ik er zoveel had, maar dat zal wel een uiting zijn van Tourette zeker? Mijn neefje blijkt een lichte vorm van Tourette te hebben, dus niet de obsceniteiten schreeuwende vorm. Blijkbaar wordt die lichtste vorm gekenmerkt door bijvoorbeeld tics, het bijten op de binnenkant van je mond, het op en neer wippen op je stoel, het tikken met een balpen op de tafel, enz. ... Allemaal dingen die mijn broers en zussen zo ongeveer allemaal hebben, dus mijn neefje zal het van geen vreemde hebben :-) Vesa vond ook dat ik mooie benen had en dat ik die veel te weinig laat zien.

Ik was erover verbaasd dat sommige mensen mijn neus mooi vonden. Ik vind die eigenlijk spuuglelijk. Hij is veel te groot en heeft een soort knobbel of knik. Ik heb hem geërfd van mijn overgrootmoeder van Brussel, de matrone met de witte gegolfde haren en de krassende stem die kriebelende wollen sokken breide. Ik betrap er mezelf soms op dat ik mijn hand voor mijn neus hou. Dat doe ik onbewust maar redelijk consequent :-) Dat anderen die joekel mooi zouden kunnen vinden, had ik dus nooit kunnen denken.

Nadat we deze sessie hadden afgerond, moesten we de oefening nog eens overdoen maar nu specifiek op zoek gaan naar de godin in de ander.

Vesa zag de godin in mijn onbevangenheid, in de manier waarop ik verwonderd kan zijn over mijn kracht, over wat ik allemaal tegenkom in meditaties bijvoorbeeld. Ze kon zich goed voorstellen dat "die paardengodin" dat ook had. :-)
Louktas zag de godin in mijn strijdvaardigheid.
Anthea zag haar in mijn verwondering over de dingen, in mijn rotsvaste overtuiging dat alles altijd in orde komt. "Van jou geloven de mensen het als je dat zegt," zei ze. Ze zag de godin ook in mijn gedrevenheid en enthousiasme.
Elenor vond me heel straf in alle "basisdingen", zoals toen ik haar probeerde te begeleiden bij haar eerste trance prophecy. Ze was daar nog steeds van onder de indruk. Ze zag de godin ook in mijn heel aardse benadering van de dingen.
Nahjah zag de godin in mijn spontaniteit en gedrevenheid.

Ik denk toch dat het heel moeilijk is om het feit dat je weet met welke godin iemand werkt weg te cijferen bij deze oefening. Goden en godinnen zijn volgens mij een soort van spiegel waarin je jezelf of je potentieel kan zien. Het is dus heel logisch dat je lijkt op je godin , of omgekeerd. Ik kon inderdaad wel de koppeling maken tussen Brigandhu en wat er werd gezegd over de godin die ze in mij zagen. Die aardsheid, die rustige standvastigheid in combinatie met dadendrang, dat herken ik ook in haar.

Voor we het wisten was het al bijna middernacht! :-) Tijd dus om af te ronden en nog te genieten van een stukje heerlijke perentaart van Louktas. Ik hoop dat ze dat recept doormailt.

---
II. Het oog van schoonheid

Inleidende opdracht:
Er wordt een appel met het opschrift “voor de mooiste” in het midden van de cirkel gelegd. Wie van ons mag
hier aanspraak op maken? Waarom?

1) Wat is schoonheid?
Wanneer ben je mooi? Ben je mooi als je op een goede dag flatterende kleding draagt en je je bewust bent dat mensen naar je zullen kijken? Of ben je mooi als je net uit bed stapt, met je haren ongekamd en in warme
of gemakkelijke kleren gehuld? Ben je mooi als je je ’s nachts klaarmaakt om te gaan slapen? Heb je ooit in de spiegel gekeken nadat je uren geweend had? Wat is mooi? Wat is schoonheid?
Als je ofwel rijk, of mooi of intelligent kon zijn, welke van de drie zou je dan kiezen?
Ergens diep vanbinnen willen we allemaal mooi gevonden worden. Intelligentie is bewonderenswaardig, rijk zijn is praktisch, maar mooi zijn is iets waar we allemaal naar verlangen. Helaas vergeten we vaak dat we het al zijn!
Vaak vinden anderen ons wel mooi, maar twijfelen we aan onszelf en zelfs in die mate dat we complimenten van anderen afwimpelen en ridiculiseren. “Ik mooie benen? Jij hebt veel mooiere benen? Ik slank? Kijk eens naar mijn buik…”.
Of nog erger. Hoor één van je slankste vriendinnen eens klagen over haar vetlaagjes op haar billen en haar dikke buik met kledingmaat 38 en dat ze dringend op dieet moet. Als zij al dik is, welke hoop is er dan nog voor jezelf die lang niet zo mager is dan zij en niet op een dieet staat?
Twijfelen aan je eigen schoonheid, al de onzekerheden en gevoeligheden die we als vrouw hebben over ons lichaam is een onderdeel van het vrouw-zijn in onze tijdsgeest.

2) Achter het oog van schoonheid
Schoonheid is vaak een onderwerp dat terugkomt in sprookjes en niet zelden schuilt er een gevaar onder.
Doornroosje werd vervloekt en bijna gedood omwille van haar schoonheid, Sneeuwwitje evenzeer. De
waarschuwing en het gevaar van de ijdelheid van het dragen van de Rode Schoentjes die niet enkel het meisje
die ze droeg, maar haar hele omgeving verwoestte. Zelfs Eris slaagde erin een hele oorlog te ontketenen door een gouden appel met het opschrift “voor de mooiste” tussen de godinnen te gooien.
Hoeveel Hollywoodsterren, artiesten en catwalkmodellen kampen niet met de grote last van steeds mooi en perfect te moeten zijn en vallen ten prooi aan depressie en verslaving? In het sprookje van Belle en het Beest wordt de prins in een monster veranderd nadat hij een tovenares die vermomd was als een oud vrouwtje afwees. De prins krijgt een aantal jaren de kans om een meisje te vinden die hem graag ziet om zijn schoonheid vanbinnen of de vloek zal hem voor eeuwig in deze monsterlijke gedaante houden.
Er is ook een oud verhaal over één van de ridders van Arthur’s ronde tafel die omwille van de eer moest
trouwen met een oud lelijk wijf. Zij confronteerde hem met de keuze: overdag een oud lelijk wijf en ’s nachts een mooie jonkvrouw of een mooie jonkvrouw overdag (wanneer iedereen haar kon zien) en ’s nachts een oud lelijk wijf (in zijn bed wanneer hij alleen was met haar). Zijn galant antwoord, dat het haar eigen keuze moest zijn, brak de betovering en deed haar haar eigen ware vorm aannemen, die van een mooie jonkvrouw, zowel dag en nacht. De les hier is dat zijn los staan van uiterlijke schoonheid en eerder het zien van haar persoonlijkheid (en innerlijke schoonheid) ervoor gezorgd heeft dat ze gered werd. De ridder gaf meer om haar dan om het aanzien dat schoonheid hem verschafte of om zijn eigen genot.

Het schoonheidsideaal in de hedendaagse maatschappij
In onze hedendaagse wereld krijgen we vaak meer negatieve feedback over ons uiterlijk dan positieve. Het
is vaak moeilijk om te geloven dat we mooi zijn in ons vrouw-zijn op zich en mooi zijn in onze eigen unieke expressie ervan. Het is moeilijk om te geloven dat we niet op dieet zouden moeten gaan, dat we niet te groot/te klein geboren zijn, dat we er beter uitzien in nieuwe kleren, dat ons haar geverfd moet worden…
Ook al heb je een positief zelfbeeld, we worden met negativiteit om de oren geslagen: reclame voor anticellulitis crème, rimpelcrème, dieetboekjes, strakke slanke modellen, massa’s reclame voor make-up…
De maatschappij houdt ons een beeld voor dat alles wat jong is, mooi is en dat we jong moeten blijven.
Wat dan met de natuurlijke veroudering die ons lichaam doormaakt? Wat dan met onze zwangerschapsstriemen? Onze littekens? Onze sproetjes? Onze grijze haren? Als het leeftijd was die op waarde geschat werd, dan had niemand een probleem want we zouden gemakkelijk tekens van ouder worden, rijper worden kunnen laten zien en hierom geprezen worden. Maar als jeugdigheid het ideaal is, dan zijn we allemaal onherroepelijk gedoemd.

In onze hedendaagse maatschappij wordt schoonheid afgemeten tegenover externe, meestal onbereikbare, vrouwelijke idealen. Idealen die geconstrueerd zijn van abstracte, eerder dan echte vrouwen. Zelfs super-modellen – die slechts een heel klein percentage van de wereldbevolking uitmaken en jong, slank, en groot zijn – worden niet gerust gelaten eens ze dit schoonheidsideaal bereikt hebben. Integendeel, staan ze constant onder kritiek voor elk teken van veroudering of gewoon natuurlijk “zijn”.
Zelfs weten dat we dit schoonheidsideaal nooit zullen bereiken, helpt ons niet om onder het eeuwige streven naar dit ideaal uit te komen. En veroudering (of je nu 20, of 40 of 60 bent) zorgt er enkel maar voor dat we verder en verder van dit ideaal verwijderd geraken.
Als je jezelf mooi vindt, ondanks al dit, dan heb je geluk en ben je een zelfbewuste vrouw. Misschien besef
je dat schoonheid gevonden wordt in het unieke zijn van ieder individu en geen samenraapsel is van bepaalde
attributen. Misschien besef je dat schoonheid ontstaat in iemands perceptie. “Beauty is in the eye of the beholder”. Op zich is dit een interessante idee, want het neemt de verantwoordelijkheid voor wat mooi is weg van het subject dat bestudeerd wordt en legt ze bij degene die kijkt. Wat is er dan nodig om iets of iemand mooi te vinden? Zien dat iemand de moeite heeft gedaan om zich in de wereld te presenteren, ook al komt dit niet overeen met onze eigen esthetische standaard? Iemands natuurlijke kwaliteiten bewonderen? In iemands ziel kunnen kijken?

Maar nog meer dan ons bewustzijn dat anderen ons bekijken en beoordelen, zou het bewustzijn moeten zijn dat we onszelf bekijken en beoordelen. Als je je eigen schoonheid in de spiegel niet kan zien (en dan bedoel ik de schoonheid onder je kleren, make-up en het kapsel dat je draagt), dan zal niemand jou er van kunnen
overtuigen dat je mooi bent. Als je je enkel vasthoudt aan deze uiterlijkheden dan ben je voor altijd veroordeeld om jezelf enkel maar mooi te vinden door de accessoires die je draagt. Maar als schoonheid
ontstaat in iemands perceptie, ook jouw perceptie, leer jezelf dan te zien als mooi, dan zien anderen ook jouw
schoonheid.

Huiswerkopdracht:
Stap 1: Kies een deel van je lichaam dat je mooi vindt en doe drie dingen om je appreciatie van dat deel van jezelf te tonen bv. je vindt je handen mooi – je zou je handen kunnen tekenen in je magisch dagboek, er een foto van nemen, masseren, decoreren, voorzien van nieuwe kleding of juwelen, een gedicht erover schrijven, …
Wanneer je dit hebt gedaan, blijf dan herhaaldelijk naar het lichaamsdeel kijken, telkens weer, tot je blik verzacht je je de schoonheid ervan ten volle kan zien. Voel de appreciatie door je heen vloeien. Schrijf de ervaringen neer in je magisch dagboek.

Stap 2: Kies een deel van je lichaam waar je meer twijfels over hebt. Doe weerom drie dingen om je appreciatie van dat deel van jezelf te tonen. Je kan je man/vriend hierbij om hulp vragen door bijvoorbeeld wat extra aandacht aan dat lichaamsdeel te besteden. Probeer in de loop van enkele dagen tot een punt te komen waarin dit deel van je lichaam, dat lang geen positieve aandacht of appreciatie heeft gekregen, deze wèl krijgt. Je zou het deel kunnen appreciëren omwille van zijn praktische kant, zijn eenvoudige aanwezigheid als deel van je lichaam of zijn potentiëel wanneer het wat positieve aandacht krijgt. Noteer je ervaringen in je magisch dagboek.

Stap 3: Kies een deel van je lichaam dat je hebt bekritiseerd, waarbij je wenste dat het anders was of dat je zelfs geprobeerd hebt te veranderen. Een deel van je dat te dik, te dun, te groot, te klein, te behaard of de verkeerde kleur heeft. Misschien zelfs een deel dat je constant verborgen houdt, ook voor jezelf. Doe weerom drie dingen om je appreciatie van dat deel te tonen. Schrijf je ervaringen en gevoelens op in je magisch dagboek. Besteed speciale aandacht aan gevoelens die eventueel veranderd zijn voor en na de
oefening.

3) In het schoonheidssalon van de Godin
We trekken samen de cirkel, invoceren de Godin om ons te helpen bij de volgende opdrachten.

Oefening:
Schrijf in je magisch dagboek een antwoord op de volgende vraag: Wat heb jij gekregen in het schoonheidssalon van de Godin?
Probeer jezelf niet te zien als een reeks van negatieven en tekortkomingen, maar som eerder je favoriete delen op van jezelf, die je mooi vindt of sexy, ook al zijn ze misschien uniek of een beetje raar.
Benoem de delen van jezelf die je kan appreciëren ook al zijn ze misschien niet esthetisch mooi en vertel erbij waarom je ze kan appreciëren. Misschien zijn er delen aan je die mooi zijn omwille van hun link met je voormoeders, je erfelijkheid. Of misschien kleine details die niemand opmerkt, maar die voor jou wel belangrijk zijn.
Schrijf aan de onderkant van je blad en mooi dank u voor je persoonlijke schoonheid.

Opdracht:
Ga per twee zitten en observeer elkaar gedurende een 5-tal minuten. Kijk naar elkaars schoonheid en vertel elkaar wat je ziet en wat je raakt op het moment dat je het ziet of raakt. Probeer jezelf hierbij niet te beperken tot het opsommen van de zaken die je ziet, maar geef er beschrijvingen van en benoem het gevoel dat het je geeft. Bv. je haar – het heeft een soort wildheid in zich, hierdoor brengt het leven en speelsheid in je gezicht. Het geeft niet als je stammelt of je dingen moet herhalen, maar probeer ononderbroken te spreken over wat
je ziet.

Opdracht:
Observeer elkaar terug gedurende een 5-tal minuten. Ga deze keer niet enkel op zoek naar ieders individuele
schoonheid als vrouw, maar ga ook op zoek naar de Godin in elke vrouw. Je ziet haar misschien in een lach, in een bepaalde houding of in de ogen.
Probeer ook te vatten wat de hoedanigheid is van de Godin die je hebt gezien. Is het een dansende godin, een natuurgodin, een moeder of een grootmoeder godin? Probeer te beschrijven hoe je de Godin herkent in deze vrouw. Zie je haar in de vorm van haar gezicht of lichaam, in haar ogen of door de kleren die ze draagt? Vertel elkaar ononderbroken gedurende een 5-tal minuten wat je ziet, ook al betekent dit misschien dat je zaken moet herhalen.

Als cake & wine worden met elke slok en met elk stukje cake terug de woorden herhaald “Jij bent de Godin”
en “Ik ben de Godin”. Iedere deelneemsters krijgt ook een appel met het opschrift “Voor de mooiste”.
Hierna wordt de Godin bedankt en openen we terug onze cirkel.

Huiswerkopdracht:
Ga thuis voor de spiegel zitten (op een stoel of op de grond) zodanig dat je jezelf volledig kan zien. Kijk naar
jezelf in de spiegel tot je een soort van innerlijke kalmte in je lichaam voelt. Laat je ogen een 10-tal minuten rusten op je reflectie. Wanneer je klaar bent, neem dan je magisch dagboek en beschrijf je schoonheid, net zoals je tijdens de bijeenkomst voor anderen hebt gedaan.
Stop hierbij niet om te pauzeren of te verbeteren. Het geeft niet als je zinnen grammaticaal niet kloppen of
niet volledig zijn. Je gaat hier op zoek naar iets diepers. Kijk naar jezelf alsof je een vreemde was, zoek
naar die dingen waar je nog nooit bij hebt stilgestaan. Zoek naar de Godin in jezelf en beschrijf haar natuur, als je dat kan. Aan het einde van de oefening, wanneer je je pen en dagboek hebt neergelegd, kijk dan
nog eens in je eigen ogen. Neem een moment om de schoonheid van wat je hebt gezien écht te erkennen.
Aan het einde van de oefening, kies dan de kleur die jouw schoonheid exact vat en reflecteert. Dit is de
kleur voor je tweede koord. Kies een naam voor je koord uit de woorden die je van je mede-covengenoten
hebt gehoord of uit wat je zelf hebt opgeschreven.

Huiswerkopdracht:
Draag je schoonheid. Kies de kleding die je draagt zodanig dat zij weergeeft hoe je jezelf wil voelen die dag, en niet hoe de wereld je verwacht te zien. Gewoon al ernaar kijken en de kleren op je lichaam voelen, zal helpen je stemming te veranderen of te verbeteren. Misschien hou je van mooie lingerie – het maakt niet uit dat niemand ze kan zien, gewoon al voelen dat je mooie lingerie draagt is een zintuiglijke luxe die je eraan
herinnert dat jij de Godin bent. Draag kleuren die je mooi vindt en laat je hierbij niet leiden door wat een kleurenconsulent zegt over wat je zou moeten dragen. Ga op je eigen oordeel af. Draag juwelen die iets betekenen voor jou. Denk bv. aan al de associaties die een trouwring kan hebben. Maar evenzeer stukken die je gekregen hebt van mensen die om je geven of die een magische of rituele betekenis hebben.
Schrijf je ervaringen in je magisch dagboek.

Huiswerkopdracht:
Voed je innerlijke schoonheid. Denk goed na over wat je innerlijke schoonheid écht zou voeden. Zou betalen voor een manicure het doen of eerder een massage? Zouden de schoenen die je op het oog hebt elke stap die je neemt voeden? Schrijf je ervaringen in je magisch dagboek.

Yule (AmmaDevi)

2011-12-20T13:13:00.000-08:00

De winter mag dan niet mijn favoriete seizoen zijn, toch is kerstmis één van mijn favoriete feestjes, of het nu het traditionele kerstfeest is of Yule, de heidense versie ervan. Komt het door de miljoenen lichtjes of de geur van dennenbomen, de liedjes die een hint geven van een mooiere wereld waar we allemaal samen kunnen voor kiezen, ik weet het niet, maar ik hou wel van die kerstmisgekte waar sommigen zo horendol van kunnen worden :-)

Ik spoedde me dus met veel verwachting naar Ekeren, waar Vesa en Yza het ritueel hadden voorbereid. Inge en Veerle konden er niet bijzijn. Dat vond ik wel jammer want Yule/kerstmis is als geen ander van de feesten een feest van vrienden en familie, van samenzijn en elkaar liefhebben. Klinkt dat melig? Misschien, maar in deze barre tijden (en ik heb het niet over het winterweer) kan iedereen wel wat extra warmte en vriendschap gebruiken.

Diezelfde dag nog had ik van mijn schoonmoeder een boekje vol met kerstbaksels meegekregen. Duitse kerstbaksels uiteraard. En ze had me ook nog een leuk ideetje aan de hand gedaan om uit oude magazines kerstbomen tevoorschijn te toveren. Van de Duitse TV. "Den Duits" staat nog altijd in de top tien van mijn schoonouders :-) Zoals ik ben opgegroeid met Club Dorothée op TF1, zo is mijn schattebout opgegroeid met Derrick en Der Alte. En knutselen is ten oosten van de Elbe een nationale sport, net als skischansspringen en biathlon (aaaaargh!). Nu is Yza niet alleen een krak met kruiden, bovendien heeft ze Oostenrijkse roots langs moederskant. Ik zag het dus al helemaal voor me: we zouden gaan knutselen. En jawel!

Nadat we onze cirkel hadden getrokken en iedereen hadden uitgenodigd (met dank aan de spiekbriefjes die Vesa voor ons had geprepareerd :-)), was het tijd voor het magische werk. Yza had een indrukwekkende hoeveelheid witte klei, goud- en zilverdraad, geurige kaneelstokken, gedroogde sinaasappelschijven, steranijs, kruidnagels, rode en groene linten, hulstbladeren en klimop meegebracht en Vesa had de jaaropbrengst van haar notenboom op tafel gezet: we konden er aan beginnen.

Bedoeling was om kerstversieringen te maken met kruiden, omdat die een bepaalde betekenis en werking hebben. De kruiden die we zo typisch verbinden met kerstmis, zijn niet toevallig allemaal kruiden die geluk brengen en voor liefde staan. Kaneel staat voor het brengen van liefde, geld en psychische kennis. Kruidnagel voor mannelijke energie. Klimop wordt verbonden met vriendschap, trouw, eeuwige liefde, leven, het afwenden van negativiteit en rampspoed. Het is trouwens een plant die in verband wordt gebracht met Osiris, Dyonisus en Thor. Hulst staat voor liefde, hoop, bescherming tegen vijanden, eerbetoon aan bosgeesten en vuur. Steranijs is een geluksbrenger die negativiteit weert uit je huis en verborgen talenten naar boven haalt. Grove den staat voor vruchtbaarheid, onsterfelijkheid en is gewijd aan Artemis, Demeter, Dyonisus, Pan en Poseidon.

Yza toonde ons enkele voorbeelden van kerstversieringen die ze al had gemaakt: prachtig versierde hangertjes voor aan de kerstboom en die nog heerlijk roken ook. We togen allemaal aan de slag. Ik heb niet echt twee linkerhanden, maar voor zo'n secuur werkje zijn mijn kolenschopjes toch ook niet bepaald uitgerust, zeker niet vergeleken met de lange elegante vingers van Yza :-) Maar ik was toch behoorlijk tevreden met mijn oogst van de avond: twee hangertjes en twee lekker ruikende decoratietjes voor aan de kerststal. De kinderen zouden het geweldig vinden.

Voor we het wisten was het ineens al bijna middernacht! Dus openden we onze cirkel weer, en babbelden verder over koetjes en kalfjes, ondertussen elkaars kunststukjes bewonderend en nippend van de heerlijke Glühwein die we zowat allemaal hadden meegebracht. We hadden het allemaal verdiend. Prettig Yulefeest iedereen!

---

YULE 19 december
door Yza en Vesa

Zuivering van Arcadia en Amma Devi

Yza zuivert de aanwezigen met een saliesmudge vooraleer ze de plaats betreden waar het ritueel plaatsvindt. Daarna kan iedereen de altaarversiering op het altaar leggen. We gaan in een kring staan.

Wijding - Vuurvogel

Vesa:
Zoals de Vuurvogel oprijst uit de as van het vuur, zo worden wij nu gezuiverd.
Grote Moeder, Godin van onze harten, zegen ons en zuiver ons.
Hemelvader, laat uw stralen ons wijden en maak ons klaar voor dit intens ritueel.
Open onze geest voor uw dimensies.
Laat onze lippen enkel nog de waarheid spreken.
Laat onze harten de weg van de Goden, volgen nu en altijd
Schenk onze handen de gave van het magisch werk
Laat onze voeten de heilige paden bewandelen, in uw gezelschap en in hetgezelschap van gelijken.

Allen:
Blessed Be.

Zuiveren van de cirkel

Yza zuivert de cirkel met salie en wandelt langs de buitenkant van de kring met de klok mee. Ondertussen wordt de plaats waar ons ritueel plaatsvindt ontdaan van alle storende elementen.

Verlichten van de cirkel

Yza en Vesa nemen de kaars van het betreffende element en brengen die naar de plaats van de windrichting in de cirkel.

Noorden/Yza:
Ik breng licht en Aarde naar het noorden van de cirkel om dit ritueel en ons bestaan te bevestigen.

Oosten/ Vesa:
Ik breng licht en Lucht naar het oosten van de cirkel om onze woorden helder en duidelijk te maken.

Zuiden/ Yza:
Ik breng licht en Vuur naar het zuiden van cirkel om de passie en liefde in onze harten aan te wakkeren.

Water/ Vesa:
Ik breng licht en Water naar het westen om onze intenties te kunnen voelen en dit ritueel te beleven vanuit de buik.

Cirkel trekken

Vesa:
Zusters
Luister naar de stem van je hart en je ziel
Laat liefde je openen voor wat je zoekt en hoopt te vinden
Geef je over aan de kracht die binnenin je leeft
Want deze kracht leeft in je sinds je eerste dag op deze planeet
Je unieke kracht als vrouw onder vrouwen
Stel je open
Voel de kracht
Laat deze energie doorheen je hart stromen en voel hoe ze ons nu verbindt

Allen:
Van hand tot hand trek ik deze cirkel
Trekken van de cirkel van hand tot hand

Vesa:
Van vrouw tot vrouw
Van hand tot hand trekken wij vandaag onze cirkel
Verbonden door onze innerlijke kracht
In de liefdevolle aanwezigheid van de Grote Moeder

Allen:
Blessed be

4 kwartieren worden aangeroepen

De kwartieren worden verwelkomd door aanwezigen in de cirkel en Yza. Iedereen richt zich naar de juiste windrichting en degene die het element verwelkomt gaat bij de het element licht staan.

Iedereen richt de handen naar de grond toe.
Noorden:
We groeten en verwelkomen de stuwende kracht van de aarde,
De wachters van het Noorden, kracht van de nacht en van de winter.

Iedereen steekt de handen in de lucht
Oosten:
We groeten en verwelkomen de stuwende kracht van de winden,
De wachters van het Oosten, kracht van de dageraard en de lente

Iedereen houdt de handen met gebalde vuisten voor het lichaam
Zuiden:
We groeten en verwelkomen de stuwende kracht van de Zon
De wachters van het Zuiden, kracht van de middag en de zomer

Iedereen houdt de handen in een kommetje voor de buik
Westen:
We groeten en verwelkomen de stuwende kracht van de Zee,
De wachters van het Westen, kracht van de avond en de herfst.

Yza:
We groeten en verwelkomen de krachten van de zon boven ons en van de aarde onder ons.
(Voor Yza: bij zon naar boven wijzen en bij aarde naar beneden wijzen)

We groeten en verwelkomen de krachten van onze voorouders, van hen die voor ons zijn gekomen en van hen die na ons zullen komen.
(Voor Yza: handen op je hart leggen)

We groeten en verwelkomen de krachten en de geesten van het land waarop wij vandaag te gast zijn.
(Voor Yza: handen rondom je zwaaien in een grote boog)

Aanroepen van de Godin, de God en de Geest

Vesa: Athame wordt in de lucht gestoken
Ik roep u aan, krachten van de zon, vader en beschermer van al wat leeft.

Anthea: Athame wordt in de grond gestoken
Ik roep u aan, krachten van onze Moeder, drievoudige vrouwe van het land en zuster van de maan.

Elenor: Athame wordt met de punt op het hart gelegd
Ik roep u aan, kracht van onze Geest, sterk en eerlijk. De kracht stroomt door ons.

Allen:
Blessed be

Wijding van het zout

Vesa:
Ik zegen dit zout in naam van Moeder Aarde
Laat dit zout onze Cirkel zuiveren, onze Cirkel reinigen.
Laat dit zout ons lichaam zuiveren, ons lichaam reinigen.
Laat dit zout onze geest zuiveren, onze geest reinigen.
Laat dit zout onze ziel zuiveren, onze ziel reinigen.

Neemt het schaaltje zout en giet dit in het water

Elenor:
Met dit gewijde zout onttrek ik alle onzuiverheden en onreinheden uit dit water, het bloed van onze Moeder Aarde.

Contact maken met de elementen

Terwijl de God en de Godin worden aangeroepen en het zout wordt gezuiverd, laat Yza de elementen rondgaan zodat iedereen contact kan maken met de elementen en de wachters.

Magisch Werk

Allen maken een versierstuk voor thuis met symbolische winterkruiden. Tijdens het maken van dit sierstuk wordt er een persoonlijke intentie aan gegeven: de intentie is bedoeld voor datgene wat de persoon zich wenst voor het komende jaar, wat de persoon het komende jaar in het licht van haar/zijn leven wil brengen.

Kaneel – Cinnamomum verum: liefde, geldbrenger en psychische kennis
Kruidnagel – Eugenia caryophyllata: mannelijke energie
Klimop – Hedera helix: vriendschap, trouw, eeuwige liefde en leven en afweer van negativiteit en rampen; gewijt aan Osiris, Dyonisus en Thor.
Hulst – Ilex aquifolium: liefde, hoop, bescherming tegen vijandige machten, eerbetoon aan bosgeesten en vuur
Steranijs – Illicium verum: geluksbrenger, negativiteit uit de woning en haalt verborgen talenten naar boven.
Grove den – Pinus sylvestris (ook voor sparren en cypressen): vruchtbaarheid, onsterfelijkheid, gewijt aan Artemis, Demeter, Dyonisus, Pan, Poseidon.

Zegening van de Cake & Wine

Zegening van de wijn

Vesa:
Er bestaat geen mannelijk zonder vrouwelijk
Geen wit zonder zwart
Geen zon zonder maan
En een God heeft behoefte aan een Godin
Zoals het licht staat tegenover het duister
Zo ook het leven tegenover de dood
En zonder natuurlijke balans is er chaos
Met dit gebaar verenig ik deze twee polen
Ze zijn altijd samen en nooit alleen

Zegening van het brood

Vesa:
Gij die heerst over de mysteriën van het leven, zegen dit brood zodat het ons gezondheid, overvloed, kracht, vreugde en vrede mag brengen, en ons laat delen in de volmaakte liefde.

Het brood wordt daarna de cirkel rond gegeven. Hier wordt duidelijk vermeld dat je bij het doorgeven van de wijn en van het brood aan je buurvrouw een individuele wens of een zegen geeft.

Bedanken van de God en de Godin

Vesa:
Vader Zon, levenskracht en beschermer van al wat leeft,
Heer van het paradijs van Arcadia,
Wij danken u voor uw aanwezigheid,
voor uw bescherming, uw kracht en uw liefde.
Laat uw geest ons eeuwig een bron van inspiratie zijn en laat ons een instrument worden ter bescherming van onze Grote Moeder Aarde.
Gegroet en vaarwel

Vesa:
Moeder Aarde, drievoudige vrouwe van het land en van de maan,
Moeder van ons allen
Brenger van alle vruchtbaarheid
Niemand kent haar kinderen beter dan onze eigen Moeder
Wij danken u voor uw aanwezigheid,
Voor uw gaven, voor uw lessen, voor uw liefde.
Wij, uw kinderen dragen u eeuwig in ons hart.
Gegroet en vaarwel

Bedanken van de Wachters

Yza:
We danken de krachten van de zon boven ons en van de aarde onder ons.
(Voor Yza: bij zon naar boven wijzen en bij aarde naar beneden wijzen)

We danken de krachten van onze voorouders, van hen die voor ons zijn gekomen en van hen die na ons zullen komen.
(Voor Yza: handen op je hart leggen)

We danken krachten en de geesten van het land waarop wij vandaag te gast zijn.
(Voor Yza: handen rondom je zwaaien in een grote boog)

Iedereen houdt de handen in een kommetje voor de buik
Westen:
We danken de stuwende kracht van de Zee,
De wachters van het Westen, kracht van de avond en de herfst.

Iedereen houdt de handen met gebalde vuisten voor het lichaam
Zuiden:
We danken de stuwende kracht van de Zon
De wachters van het Zuiden, kracht van de middag en de zomer

Iedereen steekt de handen in de lucht
Oosten:
We danken de stuwende kracht van de winden,
De wachters van het Oosten, kracht van de dageraard en de lente

Iedereen richt de handen naar de grond toe.
Noorden:
We danken de stuwende kracht van de aarde,
De wachters van het Noorden, kracht van de nacht en van de winter.

Openen van de cirkel

Allen:
Van hand tot hand open ik deze cirkel

Vesa:
Van vrouw tot vrouw,
Van hand tot hand openen wij onze cirkel
Elk van ons, krachtig en sterk, gaan we straks terug onze eigen weg
Maar door onze innerlijke kracht zijn we blijven verbonden
Moge de Godin, tot we elkaar weerzien, je zachtjes vasthouden in het holle van haar hand en je in liefde omhullen

Blessed be

Spiegeltje spiegeltje aan de wand (AmmaDevi)

2011-12-06T13:48:00.000-08:00

De stem van Vesa vertelt ons dat we op een veilige plek staan. Dat kan een tempel zijn, maar ook gewoon een kamer in ons huis of een tuin. Ik sta helemaal naakt in een cirkel met een grote rechtopstaande steen in het midden. Rond de steen is een cirkelvormig draaiend labyrint gelegd met witte keitjes. Als je die lijn van witte steentjes volgt loop je verder en verder naar het midden, tot je tegen de steen staat.

In het noorden moet een altaar staan, mooi versierd, met daarop een altaarkaars en vier kaarsen voor de elementen. Ik zie alleen de grote rechtopstaande steen, die hoog de hemel in rijst. De kaarsen staan op de grond, aan de voet van de steen. Ze branden duidelijk al een tijdje want ze zijn al flink opgebrand. Naast de kaarsen liggen vier magische voorwerpen, zegt Vesa ons. Ik zie het kleine rammetje aan het leren koordje dat ik bij een vorige gelegenheid van Brigandhu heb gekregen. Ik weet dat de andere voorwerpen er ook liggen, maar hoe ik ook mijn best doe om ze te zien, het lukt me niet.

Ik pak het rammetje en hou het in mijn hand. Met het rammetje in mijn hand loop ik rond de steen om de cirkel te trekken. De elementen zijn er ook. Ik zie ze staan, net binnen de cirkel. Die ziet er uit als een soort van sneeuwbol, een blauwige lichtkoepel rond de steen. Mijn steenvriend is er, en de dame met de sleep van zee. De enige waarmee ik moeite heb is de vuurheer. Is het de jongeman met de vurige haren? Of is het iemand die ik nog nooit heb gezien? Ik kan het niet goed zien.

Ik zet me neer met mijn rug tegen de steen. Dat voelt goed. We moeten nadenken over drie dingen:

welk element spreekt ons het meest aan als je ze bekijkt;
welk jaarfeest voelen we het best bij ons passen;
welk aspect van de godin - maagd, moeder, wijze vrouw - past het beste bij ons en waarom.

Meteen een dikke boterham :-) Ik bekijk de elementen aandachtig. Ze laten me doen, heel geduldig. Mijn aardevriend kijkt me met zijn grote zachte ogen aan. Aarde hoort bijna vanzelfsprekend bij mijn favorieten. Niet zozeer omdat hij mooi is, dat is hij niet, maar omdat hij zo vriendelijk is. Ik zou bijna zeggen: lief. Ondanks zijn grootte is hij heel voorzichtig. Als hij me oppakt in die reuzegrote hand van hem, voel ik mij veilig en bemind. En toch weet ik heel goed welke kracht er in die knuisten zit ...

Mijn tweede favoriet is nog steeds het element vuur. Om de mond van de vuurheer - hij is het wel degelijk - ligt een grimmige trek.Vuur is gevaarlijk en om de ene of de andere reden is dat aantrekkelijk. Ik ben op mijn hoede voor het element vuur. Eigenlijk ben ik zelfs een beetje bang voor de vuurheer, maar de vuurjongen vind ik heel sexy. Als de vuurjongen er is, dan weet ik dat niks vaststaat en alles mogelijk is. Dat waanzinnige, onvoorspelbare van vuur vind ik heel aantrekkelijk. In het echte leven heb ik graag het gevoel dat ik alles onder controle heb en ik besef dat het aantrekkelijke van vuur net het weten is dat ik absoluut geen controle heb. Hoe tegenstrijdig dat ook klinkt ... Ik weet dat dat ook één van de redenen is waarom mijn liefste nog steeds mijn liefste is. Hij is de enige waar ik eigenlijk geen controle over heb (en eigenlijk ook niet over wil hebben), al denkt hij van wel ... :-)

Mijn favoriete jaarfeest is Beltain. Ik hou van de zomer, het gevoel van de zon op mijn vel. De winter kan mij absoluut gestolen worden, al word ik soms geraakt door de verstilde schoonheid van de natuur. Maar als ik moet kiezen, dan is het absoluut de zomer. Beltain is voor mij de start van de zomer, als de zon begint te klimmen. Het licht wordt ook helemaal anders, alles wordt vol kleur en warmte! Het lijkt wel alsof alles barst van leven, prachtig!

De godin, dat is een moeilijke. Logischerwijze zou je denken dat ik zou kiezen voor het moederaspect. Toch vind ik ook de oude wijze vrouw interessant. Als je ouder wordt, komt er een moment dat je afscheid moet nemen van mensen en dingen. Dat is zeer confronterend, maar daardoor juist louterend en definiërend. Je leert er van en daardoor groei je weer. Je vindt kennis over jezelf aan de hand van de dingen in je leven die je vaarwel moet zeggen omdat je ze niet meer kan of omdat ze verdwijnen uit je leven, en daardoor definieer je jezelf en kom je tot rust. Als moeder is dat net het omgekeerde. Je wordt bepaald door alles wat je juist wel hebt en kunt, door je relaties met de wereld om je heen. Je bent op je hoogtepunt als je een dik web rondom je hebt geweven, waarvan je later de draden één voor één moet los knippen.

Nadat we hierover hebben nagedacht, moeten we de elementen bedanken en de cirkel sluiten. De elementenwezens zijn er nog steeds, maar ze staan nu elk voor een gigantische poort. De elementen trekken zich terug en de deuren gaan traag dicht. De poorten zijn prachtig bewerkt en ze staan recht tegenover elkaar in een kruis. Ik heb ze nog nooit gezien, maar ik weet dat het de ingang naar de wereld van de elementen moet zijn. Als we een cirkel trekken, vragen we eigenlijk toestemming om in hun wereld te mogen werken, tussen onze wereld en de straalsfeer van de goden. De deuren zijn dicht, dus eigenlijk is onze cirkel ook al ontbonden, denk ik. Toch doe ik braaf wat Vesa zegt: ik pak een ander magisch voorwerp aan de voet van de steen en loop ermee rond de steen. Het is een dolk. Ik herinner me dat ik ooit van Brigandhu een soort van pijl heb gekregen die vierkantig was gesmeed, met fijn filigraanwerk. Deze dolk is net zo fijn bewerkt, met een vierkantige punt als lemmet, als een soort van reuzepijl. Het handvat is heel kunstig bewerkt. Ik weet zeker dat de dolk van Brigandhu komt, of is het de pijl die ik toen heb gekregen? Ik dacht dat die langer was. De andere twee magische voorwerpen kan ik nog steeds niet zien. Dan loop ik terug het spiraalpad af, helemaal terug naar de woonkamer van Vesa ...

Wat we zonet hebben gedaan is het creëren van een spiritueel ego. De visualisatie laat ons zien hoe we eruit zouden zien als we een priesteres zouden zijn van de godin. Het gewaad, de plek in kwestie, de magische voorwerpen, ... ze staan allemaal voor jouw relatie tot de andere wereld en de godin in kwestie. Het gewaad dat je in de visualisatie draagt, past het beste bij jouw godin. Mijn gewaad? Huh, welk gewaad? :-) Waarom verbaast het me niks dat Brigandhu niks opheeft met rituele gewaden en andere fluff? :-) De plek met het altaar is een veilige plek, maar die kan over de tijd veranderen. Het valt me op dat hier ook weer een labyrint is. De eerste keer dat ik Brigandhu zag, bevond ik me in de tuin met de zilveren appelboom. De tuin is ook een soort van labyrint rond die appelboom. Het midden van het labyrint is zo'n beetje als het einde van de regenboog, je moet blijven geloven en dan vind je de pot met goud (of de appel van kennis in mijn geval :-)). De magische voorwerpen zijn de voorwerpen waar je nu het best mee zou werken. Dat wordt wel moeilijk, want je rituele voorwerpen kan je dan wel in het echt zoeken en vinden (of maken of kopen), maar beide voorwerpen heb ik van Brigandhu gekregen en lijken me niet echt standaard te krijgen. Hmm ... Daar moet ik nog eens over nadenken. Idem dito voor het element en het jaarfeest. Met dit element werk je het best nu, al kan dat ook veranderen, en het jaarfeest in kwestie is jouw jaarfeest van het moment ... Tot slot, de faze van de godin staat voor de faze in je leven nu, de lessen die je al geleerd hebt.

Allez vooruit! Eigenlijk is de visualisatie dus een soort van spiegel die je jezelf voorhoudt en die je laat zien hoe je eruit zou moeten zien op dit moment. Ik moet denken aan de heks van Sneeuwwitje, die alle dagen in haar spiegel keek. Spiegeltje, spiegeltje aan de wand ... hier ben ik!

Coven Cuisine: Veenbessen anders dan anders

2011-11-29T12:49:00.000-08:00

Ik vind veenbessencompote superlekker. Dat net-bittere smaakje geeft me elke keer zo'n klein schokje. De kinderen vinden het goedje minder lekker, maar voor hen heb ik nu een geweldig alternatief ontdekt, waarin bitter, zoet en zuur elkaar perfect in evenwicht houden. Hoera dus voor Thanksgiving! :-)

Veenbessen hebben altijd al deel uitgemaakt van de traditionele Thanksgiving menu's. Dat komt omdat veenbessen één van de weinige vruchten zijn die inheems zijn in Amerika. De Amerikaanse veenbessen, vaccinium macrocarpon, hoorden dan ook bij het normale dieet van de indianen. Zij maakten "pemmicana", een mengeling van hertenvlees en geplette veenbessen, een soort van overlevingskoeken. De indianen kenden ook al de medicinale toepassing van veenbessen, lang voor onze wetenschap dat deftig kon uitleggen.

Samen spelen, samen delen

Volgens de overlevering is Thanksgiving een feest dat de indianen en de eerste Europese immigranten (de zogenaamde Pelgrims, omdat het veelal om puriteinse godsdienstvluchtelingen ging) samen vierden. Het lijkt dan ook logisch dat veenbessen integraal deel uitmaken van elk traditioneel Thanksgiving menu. Ze zijn alleszins de perfecte garnituur bij de traditionele Thanksgiving kalkoen!

Wij kijken ondertussen niet op een veenbes meer of minder. Nu de feestdagen eraan komen, zijn de veenbessen immers overal vers te krijgen en dus wachten we echt niet op kerstmis om ze ons te laten smaken. Is er trouwens niet ergens zo'n gezegde over elke dag feest?

Voor Cranberry and Orange Relish voor 8 personen:

1 zakje verse veenbessen (450 g);
1 appelsien;
sap van 1 citroen (of 2 koffielepels citroensap);
1 stukje verse gember van 1 cm (of 1/2 koffielepel gemalen gemberpoeder);
4 kruidnagels;
1 kaneelstok;
75 g rietsuiker;
2 soeplepels rode porto (maar hoeft niet als je er niet van houdt).

Spoel de veenbessen onder de kraan en doe ze in een kookpotje.

Was de appelsien grondig en haal daarna met een dunscheller de pel van de appelsien eraf. Zorg dat de zachte witte onderkant van de pel niet mee komt. Snij met een scherp mesje de repen appelsienpel in heel kleine dunne minireepjes. Doe die bij de veenbessen. Pers de appelsien daarna uit boven de veenbessen. Zorg dat er geen pitten bij de veenbessen terechtkomen.

Schil een stukje gember van ongeveer 1 cm. Rasp het stukje gember boven de veenbessen. Doe het sap van 1 citroen erbij, samen met de kruidnagels, de kaneelstok en de suiker.

Zet de kookpot op het vuur, op een niet te hoog vuurtje en breng aan de kook terwijl je blijft roeren. Als de veenbessen koken, poppen ze kapot. Als dat gebeurd is, zet dan het vuur laag, doe het deksel op de pan en laat ongeveer 5 minuutjes sudderen.

Haal de pot van het vuur en doe er eventueel de porto bij. Roer nog eens goed alles door elkaar en laat vervolgens de veenbessencompote afkoelen. Haal de kaneelstok en de kruidnagels er pas uit als de compote afgekoeld is. Dek af met een stukje plastiekfolie en zet in de ijskast.

Haal de veenbessenrelish een uurtje voor je hem nodig hebt uit de ijskast, zodat hij op kamertemperatuur kan komen (al is hij ook koud geweldig lekker).

Absoluut een aanrader!

Coven Cuisine: Glühweinkalkoen

2011-11-29T12:44:00.000-08:00

Toen ik twee jaar geleden nog voor een grote internationale show werkte, leek het wel of Thanksgiving voor onze Amerikaanse artiesten belangrijker was dan kerstmis. In de States is het dan ook het familiefeest bij uitstek, zo'n beetje wat kerstmis voor ons is. Thanksgiving is zo'n typisch Amerikaans feest waar je als Europeaan eigenlijk alleen mee wordt geconfronteerd in films. Nochthans heeft het wel iets om samen met je familie en vrienden te genieten van de overvloed van de oogst, en dus besloten mijn liefste en ik om dit jaar nog eens extra werk te maken van een etentje.

Het menu sprokkelde ik zo'n beetje samen van het internet. Uiteraard kon de traditionele kalkoen niet ontbreken, al bleek die onvindbaar: hier in Europa worden ze vetgemest voor kerstmis en kan je ze zo goed als niet vòòr december in de winkels vinden. Maar met van die gigantische lappen kalkoenfilet en een huishoudtouwtje is veel te doen! :-) Ik spendeerde een halve dag in de keuken, mijn schoonvader zou trots op me zijn! Eigenlijk was ik zelf ook behoorlijk ingenomen met mijn werk, want het resultaat mocht er meer dan zijn, al zeg ik het zelf:

Pumpkin Soup with cinnamon
Spiced and Super-Moist roast turkey with pork, beef and herbed apple stuffing
Green bean and garlic mushroom casserole
Baby carrots glazed with balsamic vinegar and honey
Cranberry and orange relish
Roasted potatoes with saffron
Sweet potato and pumpkin mash

Ik zweer je, die kalkoen is ge-wel-dig lekker en een absolute blijver! Ik had ergens gelezen dat je hem extra sappig kon maken door hem eerst een nachtje te pekelen. Jawel. Dat scheen mij zo'n woord dat je enkel nog leest in geschiedenisboekjes, als het gaat over piraten en over lange overtochten op zee en gepekeld vlees en scheurbuik ... Maar het resultaat rook veelbelovend: toen ik het deksel de dag nadien van de pot haalde, walmde de geur van Glühwein me tegemoet :-)

Voor 8 tot 10 personen (al kan er worden gediscuteerd over dat aantal :-), volgens mijn liefste kan je er een half leger van voeden):

Voor de kalkoen (Spiced and Super-Moist Roast Turkey):

3,5 kg kalkoenfilet (je koopt best 2 grote borstfilets) of een kalkoen van 4 tot 5 kg;
5 l koud water;
125 g zeezout;
200 g "kinnekessuiker" (lichtbruine kandijsuiker);
1/2 l kokend water;
2 soeplepels zwarte peperkorrels;
1 kaneelstok;
1 soeplepel kardemompeulen;
4 kruidnagels;
2 soeplepels gedroogde veenbessen;
2 soeplepels mosterdzaadjes;
1 ajuin;
1 stuk verse gember van ongeveer 6 cm;
1 appelsien;
7 soeplepels esdoornsiroop (typisch Canadees);
4 soeplepels vloeibare honing;
4 laurierblaadjes;
1 handvol verse peterselie;
125 g boter;
peper.

Voor de vulling (Pork, Beef and Herbed apple stuffing):

1 ajuin;
1 handvol verse peterselie;
2 appels (gewone eetappels, geen stoofappels);
1 citroen;
6 soeplepels paneermeel;
900 g worsten van varken en rund;
1 ei;
peper en zout.

Start de dag ervoor: de kalkoen moet minstens 10 uur trekken in de pekel. Neem een gigagrote kookpot of een ander recipiënt waar je de kalkoen kan in doen met genoeg pekel om hem helemaal onder te dompelen.Als je met bevroren kalkoen werkt, zorg dan dat het vlees helemaal ontdooid is voor je met het pekelen begint.

Breng 1/2 l water aan de kook en voeg daar de kinnekessuiker en 125 g zeezout aan toe. Blijf roeren tot alle suiker en zout zijn opgelost in het water. Laat afkoelen en zet in de ijskast. Dat kan je nog een dag eerder doen.

Maak de pekel: doe het afgekoelde pekelmengsel in de kookpot, samen met 5 l water. Doe de zwarte peperkorrels erbij. Breek de kaneelstok in twee stukken en doe die erbij, samen met de kardemompeulen, de kruidnagels, de gedroogde veenbessen en de mosterdzaadjes. Breek de laurierblaadjes in stukken en doe die erbij. Pel de ajuin, snij hem in vier en doe hem in de pot. Schil de gember, snij hem in schijfjes en doe die erbij. Was een appelsien zodat de schel helemaal proper is, snij hem in vier en doe de stukken mee in de pot. Voeg 4 soeplepels esdoornsiroop toe en 4 soeplepels honing. Trek een handvol verse peterselie van de steeltjes en scheur ze ruw in stukken. Doe die bij in de pot. Meng alles goed door elkaar. De pekelvloeistof is nu gereed.

Tijd dus voor het moment suprême: de kalkoen! Als je een "echte" kalkoen gebruikt, zorg dan dat je de touwtjes die de poten bij elkaar houden eraf doet. Spoel de kalkoen vanbinnen en vanbuiten onder de kraan, ook als je gewoon kalkoenfilets in plaats van een compleet beest gebruikt. Daarna laat je het vlees voorzichtig in de pot met pekel zakken. Het vlees moet volledig ondergedompeld zijn, dus in het slechtste geval voeg je nog wat extra water bij tot dat het geval is.

Zet de pot in de ijskast of doe zoals ik en laat hem een nachtje buiten staan. Wij hebben nu wel zo'n grote Amerikaanse ijskast, maar dan nog is het niet evident om dat gigantische ding erin te krijgen. Gelukkig kan het in november al flink koud zijn: zet de pot met het deksel erop gewoon een nachtje buiten. Aangezien het vlees helemaal ondergedompeld is en het deksel erop zit, is de kans gelukkig klein dat je er katten of andere roofdieren mee aantrekt. Het vlees moet minstens 10 uren op een koele plaats kunnen trekken in de pekel en als het even kan zou je hem best nog eventjes draaien ergens onderweg.

De dag nadien haal je de pot terug binnen, zo'n twee tot drie uur voor je het vlees effectief in de oven gaat zetten. Van zodra je het deksel van de pot haalt, walmt die typische kerstmisgeur van Glühwein je tegemoet :-). Dat komt natuurlijk door al die kruiden! Haal de kalkoen uit de pekel en spoel hem onder de kraan helemaal af, ook vanbinnen als je een complete vogel gebruikt. Droog het beest grondig af met een propere keukenhanddoek of keukenpapier en laat hem nog een uur of twee op een plank liggen om op kamertemperatuur te komen.

Zet de oven op 220°.

Nu beginnen we met de vulling! Pel een ajuin en snipper hem fijn. Doe een beetje olie of bakmargarine in een pan en laat de ajuin in twee à drie minuten op een laag vuurtje glazig worden. Laat hem niet bruin worden. Laat daarna afkoelen.

Pak een grote mengschaal en doe daarin het paneermeel, de versgehakte peterselie en de gebakken ajuinsnippers.Was de citroen grondig onder de kraan en rasp daarna de schel boven de mengschaal.

Schel de appels, haal de klokhuizen weg en snij ze in kleine blokjes. Doe die blokjes ook in de schaal en meng alles goed door elkaar.

Druk met je vingers het vlees uit de worsten. Gebruik zeker worstvlees, de samenstelling is lichtjes anders dan gewoon gehakt en fijner versneden, wist mijn schoonvader die chef is me te vertellen. Voeg nog een ei, kruid af met peper en zout en kneed met je vingers alles door elkaar. Als het mengsel te droog is, gebruik dan een beetje citroensap van de citroen die je gebruikt hebt voor de pel. Dek de schaal af met plastiekfolie en zet hem in de ijskast tot je hem nodig hebt.

Als de kalkoen op temperatuur is, maak je van de vulling een soort van worst die je bovenop één van de twee filets legt. Leg dan de tweede filet bovenop de vulling, zodat je een soort van reuzenkalkoensandwich krijgt. Bind de filets aan elkaar vast met een stuk huishoudtouw. Je kan hiervoor best wat hulp gebruiken, dan heb je je handen vrij om er een mooie rollade van te maken.

Nu maken we een soort van glazuur waarmee we de kalkoen gaan insmeren als hij in zijn ovenschotel ligt. Doe 125 g boter en 3 soeplepels esdoornsiroop in een pannetje en laat alles op een laag vuurtje smelten. Blijf roeren tot de boter volledig is opgelost in de esdoornsiroop. Borstel het glazuurmengsel vervolgens zeer genereus over de kalkoen en werk af met verse peper van de pepermolen.

Neem een grote ovenschotel waar die enorme vogel in past. Leg twee stukken aluminiumfolie dwars over elkaar in de schotel, als een soort van reuzenkruis. Leg de kalkoen bovenop de aluminiumfolie en plooi de bovenste folie dicht boven het vlees. Vouw daarna de tweede folie dicht en zorg ervoor dat je een soort van zak vormt met de folie, door hem dicht te knijpen bovenaan, boven de vogel. Zorg er wel voor dat de zak groot genoeg is, zodat de lucht overal rondom het vlees kan.

Zet de ovenschotel in de oven en laat hem 40 minuten bakken op 220°. Na 40 minuten verlaag je de temperatuur naar 180° en laat je hem twee uur bakken. Na die twee uur haal je de schotel uit de oven. Maak de aluminiumfoliezak voorzichtig open en scheur of plooi de folie weg. Borstel de vogel nogmaals in met het vocht uit de ovenschotel.

Dat ziet er al heel smakelijk uit!

Draai de oven opnieuw op 220° en laat de vogel nog 20 minuten roosteren, zonder de aluminiumfolie, tot hij mooi goudbruin is. In totaal heeft het vlees dan zeker 3 uur in de oven gezeten: 40 minuten op 220°, 2 uur op 180° en nog eens 20 minuten op 220°.

Om te checken of de vogel echt door en door gaar is, steek je een vleespen of een scherp mes in het vlees. Het vocht dat eruit komt moet volledig helder zijn. Als je ziet dat er nog een roze schijn in zit, dan is het beest nog niet volledig gaar en laat je hem nog een kwartiertje extra in de oven, om dan opnieuw te testen. Het gemakkelijkst is uiteraard een vleesthermometer: als de vogel vanbinnen een temperatuur heeft van minstens 74°, dan zou hij goed moeten zijn.

Haal de vogel voorzichtig uit de schotel en leg hem op een snijplank. Laat een half uurtje liggen met aliminiumfolie eroverheen. Daarna kan je er prachtige sneetjes afsnijden met een mooi contrast tussen het kalkoenvlees en de vulling. Superlekker!

De vloek van de farao

2011-11-20T14:22:00.000-08:00

Dries is helemaal gefascineerd door mummies sinds we twee jaar geleden de stop motion animatiefilm "Het verhaal van Halloween" in huis haalden, waarin alle klassieke Hollywood-monsters hun opwachting maken. Het is niet voor niets dat hij gisteren op het turnfeest voor de allereerste keer enthousiast meedolde over het podium, op de tonen van het mummielied van Samson en Gert en wapperend met zijn witte windels! En uiteraard staat er een ruime selectie uit de nieuwe Playmobil-reeks met pyramides en sarcofagen op de brief naar Sinterklaas :-) Ik had dan ook een verrassing voor onze kleintjes in petto: vrijdagavond bezochten we met de hele familie de tentoonstelling over het graf van Toetanchamon op de Heizel in Brussel.

Howard Carter bestudeert de mummie van Toetanchamon

De expo neemt ons mee naar 1922, het jaar waarin Howard Carter het graf van de jonge farao ontdekte. We kijken als het ware door zijn ogen: Carter was zeer nauwkeurig in zijn schetsen en notities, en op basis van zijn schetsboeken werden de drie grafkamers van de jonge farao perfect op maat nagebouwd, inclusief alle voorwerpen die er opgestapeld lagen, onaangeroerd gedurende tweeduizend jaar. Het gaat natuurlijk niet om de echte voorwerpen. Niet alleen zijn die verspreid over verschillende musea wereldwijd, de echte schatten mogen Egypte niet meer verlaten en liggen goed bewaakt in het Egyptisch Museum in Cairo (al mag ik hopen dat dat na de recente Arabische lente in Cairo nog steeds het geval is). Ik herinner me de tentoonstelling "Tutanchamun. Das goldene Jenseits. Grabschätze aus dem Tal der Könige" die ik in 2005 in Bonn bezocht samen met mijn ouders. Mijn vader was helemaal opgewonden over die expo: omdat het Egyptisch Museum gerenoveerd werd, kwamen er zeer uitzonderlijk stukken uit het graf van Toetanchamon naar Duitsland, enkel en alleen voor die ene uitzonderlijke expo. Dat was toen wereldnieuws onder tentoonstellingsliefhebbers!

De tweede grafkamer of schatkamer

De expo in Brussel - die later doorreist naar nog een hele rist steden binnen en buiten Europa - toont ons enkel replica's van meer dan 1.000 voorwerpen die allemaal even prachtig en fascinerend zijn: juwelen, cultobjecten, amuletten, koffers, stoelen, wapens, een sensationele gouden strijdwagen, indrukwekkende vergulde schrijnen en uiteraard het wereldberoemde gouden masker.

Beeldje van de god Duamutef

De magie van dat ongeschonden graf, van het zien van al die voorwerpen die samen horen en die hier nu ook samen staan uitgestald, heeft iets onwerkelijks. Ik moet denken aan de vloek van de farao. De bijgelovige arbeiders van Carter maakten zich uit de voeten toen Carter zich opmaakte om het graf voor het eerst in een paar duizend jaar te openen, uit schrik voor die vloek. Iedereen die de farao zou storen in zijn graf, zou gestraft worden door de vloek van de farao. Toen Lord Carnarvon, de broodheer van Carter, in 1923 overleed aan de gevolgen van een geïnfecteerde muggenbeet, was het hek helemaal van de dam: het (broodje aap) verhaal gaat dat op het moment van zijn dood zelfs alle lichten in Cairo uitgingen, toch wel zeker het ultieme bewijs dat de vloek echt bestaat, niet waar! :-)

Vier prachjtige reusachtige schrijnen met daarin twee gouden sarcofagen

Onder de indruk laten we ons meetronen van kamer naar kamer - het zijn er maar drie - om vervolgens de objecten één voor één van korterbij te bekijken. Iedereen heeft al wel eens een mummie gezien, maar het zijn vooral de reusachtige gouden schrijnen en sarcofagen met gevleugelde godinnen op alle hoeken waar ik van onder de indruk ben. Als baboesjkapoppetjes schuiven ze in elkaar, vier gigantische gouden kisten die elk een ton wegen, tot er nog nauwelijks een ruimte van een halve meter rondomrond overschiet. Hoe hebben ze die dingen ooit uit dat kleine kamertje gekregen, vraag ik me af.

Kaat dwaalt met open mond doorheen de tentoonstelling. Ze wil alles zien, alles horen door de audiogids op maat van kinderen en alles zelf lezen. Ze is helemaal van de wereld. Dries is veel pragmatischer: na een uurtje heeft hij honger en wil hij naar de Quick :-)

De gordel van Aphrodite (covenbijeenkomst)

2011-11-17T08:44:00.000-08:00

Anthea is een priesteres van Aphrodite en zij had ons voorgesteld om een reeks van zeven sessies te houden rond Aphrodite en waar de godin voor staat, met als leidraad zeven draden die samen de gordel van Aphrodite zouden vormen (vandaar de naam van de reeks). Het was niet de bedoeling om er covenbijeenkomsten van te maken, maar omdat zo goed als de hele coven mee wilde doen (zelfs Elenor mocht meedoen van Freya :-)) werd er gezamenlijk beslist om er met de hele coven rond te werken, ook al gaat het om een persoonlijk leer- en verrijkingsproces. Gelukkig maar, want een AmmaDevi lesbijeenkomst op maandag, een Gordel van Aphrodite lesbijeenkomst op dinsdag en een Arcadia covenbijeenkomst op woensdag ... het is wat van het goede te veel, zelfs voor die hard heksen!

Anthea verwachtte ons dus gisteren in haar Aphrodite tempeltje. Het was fijn om nog eens met de hele coven samen te kunnen werken. Ik denk dat dat ondertussen al meer dan een jaar geleden is, de occasionele jaarfeesten niet meegerekend (en dan nog). Dat was meteen al een heel fijn gevoel om aan de nieuwe reeks te beginnen!

Tijdens deze eerste sessie, wilde Anthea ingaan op wie de godin eigenlijk is en wat ze voor ieder van ons betekent. Dat is heel persoonlijk, maar ergens draait het toch om vrouwelijkheid en daaraan gerelateerd onze vrouwelijke kracht en seksualiteit. Die vrouwelijke kracht bestaat uit veel facetten, die je kan koppelen aan de verschillende godinnen waar we mee werken.

Tijdens de sessies zouden we gaan werken met de vrouwelijke (Oer)kracht, de Godin. We kunnen haar leren kennen doorheen de vele namen en gezichten die ze heeft, maar niet alleen de Godin, ook een heel aantal eigenschappen en levensvisies die ons eigen vrouw-zijn bepalen. Interactie met de vele godinnen levert ons een beter begrip en verbondenheid op met onszelf en onze eigen vrouwelijkheid. Het besef dat we allemaal een stukje goddelijkheid in ons dragen, maakt de Godin voor ons tastbaar en vervult ons met een eerbied en bewondering voor anderen rondom ons en voor onszelf. Het geeft ons meer zelfbewustzijn. Een vrouw die beseft dat ze ook een stukje Godin is, eert deze heilige band in haar leven, put er kracht, kennis en inzicht uit.

Nadat we van zuster tot zuster de cirkel hadden getrokken, stelde Anthea ons drie vragen, waar we over moesten nadenken:

1. Wat betekent de godin voor mij?

Je hebt enerzijds de Godin, de universele vrouwelijke kracht, en anderzijds de godinnen, de interfaces die die universele vrouwelijke kracht gebruikt om te communiceren met ons. De godin waar je mee werkt is voor mij een deel van die absolute kracht, waar je mee kan interageren. Ze is een soort van spiegel, waarin je jezelf ziet maar ook je potentieel, waar je naar kan streven. De godin helpt jou op die manier op weg in je zoektocht naar jezelf en, meer nog, naar je ideale zelf (voor zover dat bestaat). Door te leven met de godin, groei je langzaam naar zeker naar je grootste potentieel. Dat hoeft niet met één enkele godin te zijn, naarmate je leven verandert kunnen ook de godinnen veranderen. Afhankelijk van onze persoonlijkheid, de faze in ons leven en de manier waarop we in het leven staan en eraan participeren, hebben we misschien nood aan een andere interface of godin om met een stuk van die vrouwelijke oerkracht in en rondom ons te werken. Het is alleszins een levenslang proces, de zoektocht is nooit ten einde.

2. Draag ik de Godin in mij, op welke manier en wanneer?

Iedereen draagt dus de Godin in zich. Het feit dat je een vrouw bent, beantwoordt al vanzelf die vraag. Wat je met de Godin doet, dat is een andere vraag. De meeste vrouwen denken daar nooit bewust bij na, maar de Godin is met elk van ons op elk stukje van onze weg. Op momenten dat je haar echt nodig hebt, kan je haar misschien beter voelen dan anders, en op zo'n momenten kan ze je net dat zetje geven dat je nodig hebt. Als ik mijzelf onzeker voel - omdat ik moet gaan presenteren, als ik een sollicitatiegesprek moet voeren, enz. ... - dan roep ik de godin in mijzelf aan en voel ik haar kracht. Die kracht stroomt altijd door mij en zal altijd door mij stromen, maar soms moet ik daaraan herinnerd worden :-)

Het valt mij op dat de Godin voor mij vooral staat voor kracht en strijdvaardigheid. Het zal wel geen toeval zijn dat het net Brigandhu is, de krijgster, die zich met mij verbonden heeft. :-) Misschien kwam mijn zoektocht naar het goddelijke net op een moment dat ik me onzeker voelde en die kracht nodig had.
Het zal interessant zijn om de andere aspecten van de Godin bewust te gaan gebruiken. Aphrodite staat voor mij voor vrouwelijke sensualiteit, iets dat niet bepaald het eerste is wat in mijn gedachten opkomt als ik aan Brigandhu denk, ook al is ze best een sexy madam, en dus ook niets iets waar ik zelf spontaan mee bezig ben. Ik weet dat dat voor mijzelf zeker een werkpunt is: ergens onderweg ben ik inderdaad een deel van mijn libido kwijtgeraakt. Als ik diep in mezelf zoek, weet ik zeker dat ik dat terug kan vinden. Als ik de gordel van Aphrodite om kan gorden, weet ik zeker dat mijn liefste de Godin op zijn blote knietjes zal danken :-)

3. Wat kan ik doen om de Godin in mezelf (meer) te eren?

Om die kracht naar waarde te schatten, is het goed om te leren naar jezelf en je lijf te luisteren. Doe je dat niet, dan ontken je de godin in jezelf. In plaats van je leven te laten leiden door je werk, je kinderen, je omgeving, zorg je er best voor dat je jezelf niet in de verdrukking laat komen. Dat betekent niet dat je als een lompe egoistische egocentrische boerin door het leven van anderen moet harken, maar wel dat je evenveel rekening houdt met je eigen leven en verlangens als met dat van de mensen rondom je. Dat evenwicht is als werkende moeder met een drukke job niet altijd even gemakkelijk te vinden, jammer genoeg, dus dat is zeker een werkpuntje!

Ik heb wel al geleerd, na de moeilijke bevalling van Kaat, dat er meer is tussen hemel en aarde, en dat je vertrouwen moet hebben. Als je je best doet, word je echt wel beloond en komt alles wel in orde. Je hoeft je echt niet in zevenendertig te plooien en als een stresskip rond te lopen om een rijk leven te leiden. Uiteindelijk ben jij zelf de enige die afbreuk doet aan jezelf als je dat niet beseft...

Een ander punt is zorg dragen voor jezelf: een lekker geurtje, mooi ondergoed, een lijntje make up ... Het lijken triviale dingen, maar je voelt je meteen lijfelijker en "vaster" en daardoor sterker in je schoenen als vrouw. Je kan de wereld aan, dankzij de Godin in jezelf en dankzij jezelf. Jezelf eens verwennen mag dus best... En misschien moet ik ook eens wat bewuster tijd maken voor een stoeipartijtje, zonder na te denken over wat er nog allemaal op me staat te wachten qua strijk, afwas, zieke kinderen, onafgewerkte presentaties ...

Nadat we onze intenties hadden verklaard, begonnen we aan een pathworking. Eerst moesten we terug in de tijd, naar de tijd dat de Godin nog geëerd werd. Ik zag beelden voor mijn ogen voorbijschieten, sommige al duidelijker dan andere, als filmpjes uit de oude doos. Het leek wel een fragment uit zo'n Hollywood blockbuster waarbij iemand zijn leven voorbij ziet schieten, alleen zag ik niet mijn eigen leven maar dat van mijn moeder en mijn grootmoeder en de vrouwen die voor hen kwamen. Ik heb niet zo'n geweldige band met mijn oma uit Opwijk, maar toch was het mijn moederlijke bloedlijn die hier werd teruggespoeld ...

Het was avond, het violette uur waarop alles mogelijk is. De zon ging onder en de hemel was prachtig paars en oranje. Onder me zag ik in de verte de zee liggen. Dat verbaasde me niet, we zouden immers gaan werken met Aphrodite. Volgens Anthea moesten we echter een tuin zien, dus draaide ik me om. Voor me lag de wildernis: ik zag alleen maar groen bos en hoog gras, helemaal niet de prachtige tuin van het heiligdom waar we aanbeland zouden moeten zijn. Het was helemaal niet donker, ik kon alles goed zien. Ik liep een zanderig graspaadje af dat doorheen het bos liep. Meestal zijn bossen hier beneden dik en groot en oud en diep, maar dat was hier helemaal niet het geval. Ik zag eiken en beuken en berken, een mengeling van vanalles behalve dennenbomen, en de bomen waren jong en frisgroen. Misschien waren we wel zo ver terug in de tijd dat de oeroude wouden van Europa nog jong waren geweest ...

Ik zag nog steeds geen heiligdom of tempel, maar het paadje liep naar een open grasvlakte, waar ik een grote steen zag staan. Naarmate ik dichterbij kwam, zag ik dat er vier stenen stonden, alle vier kaarsrecht naar omhoog. Ze stonden niet ver van elkaar en plots hing ik scheef boven de grasvlakte en kon ik zien dat ze aan de rand stonden van een soort van labyrinth dat uitgesleten was in het gras. Een dunne zanderige lijn van zo'n dertig centimeter breed - net genoeg om normaal te kunnen lopen op het paadje - was uitgesleten in het gras en liep in een spiraal naar het midden, waar de steen stond die ik eerst had gezien. De drie andere stenen stonden naar achter, aan de rand van de spiraal, als drie wachters. Het was doodstil, er hing een soort van spanning in de lucht, als een tinteling die over mijn ruggengraat trok. Ik zag het flakkeren van vuur, maar het vuur zelf kon ik niet zien.

Was dit de tempel die ik moest zien? Waar was ik dan? Door het zien van de zee had ik verwacht Aphrodite te treffen, maar dit leek mij eerder keltisch aan te doen. Zou ik Brigandhu hier aantreffen? Ik stapte het uitgesleten paadje op en liep de spiraal rond. Het viel me op dat die naar rechts draaide, terwijl je zou denken dat die naar links zou moeten draaien, zoals meestal als je bewust naar beneden gaat om je godin te ontmoeten. Ik had het pad al snel afgelopen, het was geen groot labyrinth. De spiraal draaide misschien vier of vijf keer rond de steen en toen stond ik al voor die mastodont. De steen was groter dan ik, ik schat een meter of 2,5. Ik legde mijn handen erop en was verbaasd: hij voelde helemaal niet koud aan.

Anthea vertelde ons dat we een offergave moesten brengen in de tempel. Daar stond ik dan, met lege handen, tegenover die grote steen. Was het toch de invloed van Aphrodite, ik weet het niet, maar voor ik het wist had ik het bovenste deel van mijn kleren over mijn hoofd getrokken en stond ik met mijn blote lijf helemaal tegen de steen gedrukt om hem te omhelzen. Ik voelde hem tegen mijn blote borsten drukken, nog een geluk dat hij niet koud aanvoelde! :-)

Toen voelde ik achter me een aanwezigheid. Mijn nek begon te tintelen en ik verstijfde. Ik heb nog maar één keer een trance prophecy gedaan, en toen was de godin via mijn nek en mijn rug als het ware in mij gestapt. Ik had heel erg het gevoel dat dit mij nu ook zou overkomen en ik voelde mij weerloos en machteloos. Toen legde ze haar hand op mijn schouder en draaide me om. Het was Brigandhu, maar een Brigandhu zoals ik haar al heel lang niet meer heb gezien: in full battle dress, als de serieuze versie van Xena Warrior Princess :-), met een zwaard of mes op alle plekken die dat toelaten en dat waren er meer dan ik had kunnen bedenken.

Ze las meteen mijn gedachten over de serie van zeven sessies, wat ik wilde bereiken en hoe ze mij misschien kon helpen. Ik verschoot mij een ongeluk toen ik haar stem hoorde in mijn hoofd. Ik hoor meestal niemand praten en zeker niet in het Engels. Ik ben nogal een fille du terroir: alles wat niet van hier is, voelt niet naturel. En nu begon ze in het Engels, of all languages. Wat betekende dat nu weer? Samen met het landschap zou ik bijna gaan denken dat we in Ierland waren, maar dan zou ik Bridget toch moeten zien?

"We are sisters, you and I", hoorde ik haar stem in mijn hoofd.
Ze nam mijn hand vast en ging verder:
"I will be in your head, I will be in your eyes, I will be in your arm when you have to slay".

Toen legde ze een leren koordje met daaraan een heel mooi klein beeldje van een ram over mijn hoofd. Het koordje ging dwars door het lijfje van het beestje. Ik kon de gekrulde hoorns goed zien en de details waarmee de maker van het kleinood de groeven van de hoorns had gemaakt. Ik dacht dat het aardewerk was. Het was prachtig! Terwijl ik het rammetje nog aan het bewonderen was, trok Brigandhu één van haar lange zwarte haren uit en gaf de haar aan mij. Dit was de eerste draad voor mijn Gordel van Aphrodite. Toen haalde ze met haar hand mijn haren uit mijn nek, boog zich naar mij toe en fluisterde "love" in mijn oor. Het had iets kinky, maar ook iets troostend, als een knuffel van je moeder. Toen was ze weg. Het rammetje hing nog steeds aan het kettinkje tussen mijn borsten, in mijn hand had ik de haar geklemd.

Ik keek rondom me, ze was echt weg. Ik liep de spiraal terug, deze keer naar links draaiend. Toen ik naar boven keek, zag ik tot mijn verbazing boomkruinen weerspiegeld in de lucht boven me, en naarmate ik verder de spiraal afliep werd dat beeld flou en blauw, alsof ik op de bodem van een meer stond en naar boven keek, naar het wateroppervlak. Heel bizar.

Toen was ik weer op mijn vertrekpunt en ging de reis weer door de tijd naar het hier en nu. Toen we over onze ervaring vertelden, vroeg ik me af of we elkaar niet hadden beïnvloed. Moira (die recht tegenover mij zat) had ook de zee gezien en staande stenen, en Elenor (die naast mij zat) had Freya gezien in haar outfit van de strijdster, iets dat ook al eeuwen geleden was ...

De cake & wine deden we binne het ritueel, zoals we dat ook de vorige keer hadden gedaan. Elke keer we de kelk of de koekjes doorgaven of aannamen, zeiden we zelfbewust: "ik ben de godin". En deze keer waren we daar wel heel zeker van.

Voordat we het tempeltje verlieten om echt aan te vliegen op de lekkere soep en slaatjes die Elenor en Anthea hadden voorzien, trokken we nog een kaart uit het godinnenorakel. Deze kaart zou ons tonen waar we aan moesten werken de komende maanden. Ik trok Sheila Na Gig, de grijnzende oude toverkol die trots haar vulva opentrekt en laat zien. Zij staat voor "opening". Hoe ik dat moet interpreteren, is nog een ander paar mouwen :-)

---

I. De Godin

1) Wie is de Godin?

De Godin, het vrouwelijke oerprincipe, is al sinds de prehistorie en doorheen de vele eeuwen en tijdperken daarna aanwezig in onze kosmos. Zij is de vrouwelijke levenskracht die vruchtbaarheid in zich draagt en het leven doet voortbewegen. Zij werd en wordt tot op heden vereerd in vele culturen en onder vele vormen en namen. Zij is maagd, moeder en wijze vrouw. Zij is leven én dood én wedergeboorte. Ze is de aarde, de wateren, de maan en de zon. Ze is allesomvattend, actief en passief, gevend en nemend, ontvangend en transformerend. Zij is de vrouwelijke oerkracht uit wie alle leven ontstaat en de schoot naar welke we allen ooit zullen terugkeren.

De Godin heeft doorheen de tijd en doorheen verschillende culturen veel verschillende vormen aangenomen. Soms werd zij aangesproken en erkend in haar alomvattendheid, soms echter werd zij benaderd in haar aparte aspecten. De discussie over wat Godinnen zijn en hoe zij zich ten opzichte van elkaar en de Vrouwelijke Oerkracht verhouden, is hier niet van belang. Ieder moet hierin voor zichzelf uitmaken wat haar geloof hier rond is. Wat wel van belang is, is dat gaan werken met deze vrouwelijke (Oer)kracht.

Doorheen de vele namen en gezichten die de Godin heeft, kunnen we Haar leren kennen. Maar niet enkel Haar, maar ook een heel scala aan eigenschappen, zijnswijzen en visies die behoren tot ons eigen vrouw-zijn. Interactie met de vele Godinnen levert ons een beter begrip en verbondenheid op met onszelf en onze eigen vrouwelijkheid. Het besef dat elkeen van ons een stukje van Haar goddelijkheid in zich draagt, maakt de Godin voor ons tastbaar en vervult ons met een zeker respect, eerbied, bewondering voor anderen rondom ons en voor onszelf. Het geeft ons meer zelfbewustzijn. Een vrouw die beseft dat zij ook een stuk Godin is, eert deze heilige band in haar leven, put er kracht, kennis en inzicht uit.

Huiswerkopdracht:
Beantwoord de volgende vragen in je magisch dagboek:
- Wat betekent de Godin voor mij?
- Draag ik de Godin in mij? Op welke manier? Wanneer?
- Wat kan ik doen om de Godin in mezelf (meer) te eren?

2) Aphrodite en haar magische gordel

Aphrodite is gekend als de Godin van liefde, schoonheid, vruchtbaarheid en seksueel genot. Haar oorsprong dateert van ver vóór het Griekse pantheon, waarin zij bekend werd. Haar naam had zijn oorsprong in Cyprus, waar zij aan land is gekomen nadat zij volgens de mythe uit het schuim van de golven was geboren. Al in haar ontstaansmythe (in de Theogony van Hesiodus) wordt benadrukt dat Aphrodite ouder en groter is dan de Olympiërs. Ze is een primordiale Godheid, dochter van de hemel (Ouranos) en de aarde (Gaia), geboren uit de wateren van de oceaan. "Liefde" als de drijvende kracht achter de evolutie, de voortplanting en de vruchtbaarheid.

Ze was in alle aspecten superieur aan de Goden van de Olympus, en ze werd daar dan ook als een "vreemdelinge" onthaald en getolereerd. Haar invloed was zo groot dat zelfs het patriarchale systeem er niet in geslaagd is haar onder de knie te krijgen en Aphrodite gewoon haar zin bleef doen. Op Cyprus, waar zij vereerd werd, leefde het volk van de vruchtbaarheid van het land en werd het vrouwelijke in al haar aspecten geëerd. Bloedoffers waren verboden en werden als barbaars aanzien, want de Godin eist geen bloed van de schepsels die ze zelf heeft voortgebracht. Paphos was één van de belangrijkste heiligdommen waarin de heilige prostitutie een middel was om de Godin te eren. Niet voor het plezier van de mannen, maar voor de verering van het vrouwelijke en het garanderen van het voortbestaan van de vruchtbaarheid!

Aphrodite is één van de weinige godinnen wiens domein zo nauw met de pure kern van ons vrouw-zijn verbonden is. Liefde, schoonheid, vruchtbaarheid, seksualiteit zijn thema’s die uitermate vrouwelijk zijn en waar ieder van ons zichzelf in zal herkennen. Aphrodite staat zo dicht bij de vrouwelijke natuur, onze seksualiteit (letterlijk onze sekse) in al haar aspecten, dat zij de perfecte gids is in dit domein. Als je haar toelaat, kan je dus veel over jezelf en je kracht als vrouw leren. Dat wil echter niet zeggen dat andere Godinnen ons niet ook kunnen helpen bij de ontdekkingsreis van ons vrouw-zijn en onze innerlijke kracht. Ook zij bieden ons een schat van informatie en waardevolle inzichten op verschillende aspecten van onszelf.

Ik laat daarom aan ieder de keuze om tijdens deze reis te werken met Aphrodite, of met je eigen persoonlijke Godin, of met beiden. Het gaat erom om je eigen innerlijke kracht als vrouw (terug) te vinden en te versterken. Je gaat hierin zo diep als je zelf wil en het is aan jou om te bepalen wie je als gids vraagt bij de thema’s waarrond we gaan werken. Misschien moet je die keuze nog niet meteen op dit moment maken, maar wachten en zien wat er op je af komt en dan besluiten wat je ermee wil doen en door wie je je wil laten leiden. Maar laat je niet afschrikken door het onbekende. Wie zijn angst kan overwinnen en de stap waagt om dieper te gaan, wordt vaak rijkelijk beloond. Soms is het ook goed om afstand te nemen van wat reeds gekend is en verder op ontdekking te gaan via andere invalshoeken. Maar de keuze ligt steeds bij jou.

Maar nu even een woordje uitleg over Aphrodite’s magische gordel. Deze Gordel smeedde Hephaistos voor haar als huwelijksgeschenk en doorheen de draden van het fijnste goud spon hij de magie die de drager ervan onweerstaanbaar maakte. Geen wonder dat deze magische gordel door menig andere Godin begeerd en gevreesd werd. Er wordt gezegd dat de Gordel Aphrodite’s natuurlijke krachten en kwaliteiten versterkte: schoonheid, sensualiteit en vooral haar ongebonden vrije seksualiteit.
Vrouwen die een gordel dragen die gewijd is aan Aphrodite, invoceren zo op een actieve manier hun eigen vrouwelijke kracht en vrouwelijke seksualiteit en versterken hiermee hun band met het vrouwelijke goddelijke in henzelf.

De magische gordel vormt een rode draad doorheen onze reis, omdat in deze mythische gordel de ultieme vrouwelijke kracht verweven is, de innerlijke kracht van ons vrouw-zijn, waar we allen naar op zoek zijn. Onze eigen magische gordel zal vorm krijgen naarmate onze reis vordert. Elk thema zal een draad leveren die symbool staat voor één laag van je vrouwelijke kracht. De draden kunnen op het einde samen geweven worden tot één geheel.

De uiteindelijke gordel op zich is een persoonlijk symbool van je reis, je resultaten, je kracht. Het is aan ieder van jullie zelf om ervoor te kiezen of je met dit symbool wil werken en op welke manier. Jullie kunnen ervoor kiezen om zelf je eigen magische gordel te weven, jullie kunnen ervoor kiezen om een gordel te zoeken die bij je past en je kracht symboliseert en die laten zegenen/wijden door je Godin of jullie kunnen ervoor kiezen om dit proces op een niet-tastbare energetische manier vorm te geven en vast te houden. Niets is verplicht, alles mag en aan jou om te beslissen welke vorm voor jou het beste werkt.

3) Ritueel en pathworking

We trekken samen de cirkel en nodigen we onze Godinnen uit om ons te begeleiden op onze reis. In de pathworking bezoeken we de Godin in haar heiligdom of tempel.

Opdracht:
Noteer je ervaringen na depathworking in je magisch dagboek.

Opdracht:
Wat zegt de kosmos over je situatie?
Waar ga je volgens de Godin dekomende maanden extra aandachtaan moeten besteden? Welk thema/aspect is belangrijk voor jeom te kunnen helen? Trek een kaartuit het Godinnenorakel. Klopt dit metje eigen aanvoelen? Wat doet hetantwoord van het orakel met je?

Huiswerkopdracht:
Schrijf nog eens in je eigen woordenin je magisch dagboek op wat jeintentie/doel is om deze innerlijkereis te ondernemen. Wat wil jebereiken? Wat ben je bereid tegeven/los te laten? Waar kan Aphrodite/je eigen Godin jou meehelpen?

4) De band met Aphrodite/je Godin versterken

De band met de Godin aangaan is voor het welslagen van deze reis een cruciale stap. Aangezien de Godin het ultieme vrouwelijke vertegenwoordigt en onze innerlijke vrouwelijke kracht activeert, is het noodzakelijk om in deze spirituele band te investeren.
Voor velen onder jullie is het wellicht niet altijd zo evident om hier voldoende aandacht aan te schenken. Door de drukte van onze levens en agenda’s schiet de tijd hiervoor er meestal over. Toch vraag ik aan ieder van jullie om een aantal keren gedurende de komende maand hier doelbewust tijd voor te maken. Zeker voor diegenen die voelen dat ze moeite hebben met mediteren, moeite hebben om tot zichzelf te komen of aan wie investeren in deze stap enorm veel moeite kost.
Plan voor jezelf enkele keren één uur in om bezig te zijn met de uiswerkopdrachten, te mediteren of gewoon om proberen contact te maken met de Godin.

Huiswerkopdracht:
Richt thuis een klein altaar in voor Aphrodite. Je kan het versieren met bloemen, schelpen, enz. Je kan er wierook branden of kaarsjes. Gebruik het altaar terwijl je de komende manen bezig bent met voorbereidingen, oefeningen of huiswerk. Wees je bewust van Haar aanwezigheid tijdens je reflecties over de behandelde thema’s en zoek haar aanwezigheid in je vrouw-zijn in het dagelijkse leven. Richt je altaar in volgens je intentie, decoreer het met dingen die symbool staan voor je reis. Het altaar kan gaandeweg over de 7 manen veranderen.
Onderhoud daarnaast het altaar voor je persoonlijke Godin. Hernieuw en versterk jullie band door offers, meditatie, … Zoek je Godin in de wereld rondom je. Waar kom je haar tegen? Zoek je Godin in jezelf. Waarin vind je haar? Voel haar kracht binnenin je terwijl je Haar aanroept. Verbind je met Haar via de diepste kern binnenin je. Noteer je ervaringen en inzichten in je magisch dagboek.

Ritueel en pathworking bij hoofdstuk 1 : De Godin

Openen van de chakra’s

De deelnemers worden begeleid bij het openen van hun chakra’s, gronden en centreren.

Trekken van de cirkel

Zusters,
Luister naar de stem van je hart en van je ziel
Laat liefde je openen voor wat je zoekt en hoopt te vinden.
Geef je over aan de kracht die binnenin je leeft,
Want deze kracht leeft in je sinds je eerste dag op deze planeet
Je unieke kracht als vrouw onder vrouwen, als priesteres onder priesteressen,
als zuster onder je zusters.

Stel je open,
Voel de kracht
Laat deze energie doorheen je hart stromen en voel hoe ze ons nu verbindt

Van zuster tot zuster trek ik deze cirkel
Van vrouw tot vrouw, van priesteres tot priesteres,
Van zuster tot zuster trekken wij vandaag onze cirkel
Verbonden door onze innerlijke kracht
In de liefdevolle aanwezigheid van de Grote Moeder
Weerspiegeld in onszelf en in onze Godinnen
Blessed be

Verwelkoming van de elementen

We groeten en verwelkomen de stuwende kracht van de winden,
de wachters van het Oosten, kracht van de dageraad en de Lente.

We groeten en verwelkomen de stuwende kracht van de Zon,
de wachters van het Zuiden, kracht van de middag en de Zomer.

We groeten en verwelkomen de stuwende kracht van de Zee,
de wachters van het Westen, kracht van de avond en de Herfst.

We groeten en verwelkomen de stuwende kracht van de aarde,
de wachters van het Noorden, kracht van de nacht en de Winter.

We groeten en verwelkomen de krachten van de zon boven ons en van de Aarde onder ons.
We groeten en verwelkomen de krachten van onze voorouders, van hen die voor ons zijn gekomen en van hen die na ons zullen komen.
We groeten en verwelkomen de krachten en de geesten van het land waarop wij vandaag samen te gast zijn.
Blessed be

Invocatie van de Godinnen

We roepen je aan Grote Moeder, Godin met vele namen
Om ons bij te staan op onze innerlijke ontdekkingsreis
We roepen je aan Aphrodite, Artemis, Gaia en Brigid
Brigandhu, Freya, Morrigan en Selu
Leid ons naar onze innerlijke kracht
Open onze geest en onze harten
Breng ons wijsheid en inzicht
Leid ons in het mysterie
Blessed be

Pathworking

Sluit je ogen en adem enkele keren diep in en uit. In door je mond en uit door je neus. Maak je geest leeg en ontspan je lichaam als voorbereiding op de reis die we samen gaan maken.
Stel je voor dat je terugreist in de tijd. Neem je geest mee terug in de tijd. Terug doorheen je eigen tijd als kind en baby, terug doorheen je moeder’s tijd, terug doorheen de tijd van je grootmoeder, terug doorheen de tijd van je overgrootmoeder en nog verder terug doorheen de tijd van je overovergrootmoeder en de vele generaties en eeuwen voor jouw bestaan. Steeds verder en verder ga je
terug doorheen de tijd.
Je voelt jezelf tot stilstand komen in de tijd van de Heilige Tempels en de draden van weleer beginnen heel stilaan hun vorm aan te nemen in je geest. Je bent nu in een tijd waarin grote en kleine tempels de steden sierden. Een tijd waarin tempels en heiligdommen het centrum vormden van de beschaving. Een tijd waarin de Godin in elke stad en in elk dorp vereerd werd. Een tijd waarin tempelpriesteressen
geëerd werden, de riten van de Godin gerespecteerd en gevierd werden. Een tijd waarin de mensen in harmonie leefden met het land, de zon en de maan. Voel hoe deze mythische tijd zich voor jouw derde oog vormt en tot leven komt.
Je bevindt je aan de rand van een grote tuin die één van de heiligdommen omgeeft. Kijk naar je voeten, waar je nu staat en kijk om je heen. Zie hoe de tuin zich uitstrekt voor je en zie in de verte het heiligdom waar je naartoe geroepen wordt: een tempel, een grot of een andere heilige plaats. Wandel doorheen de tuin, bewonder hem. Kijk naar de bloemen, de insecten, de bomen… Misschien zie je ook
kruidenbedden, boomgaarden of moestuinen? Neem de tuin in je op terwijl je in de richting van het heiligdom wandelt. Zichten en geuren vergezellen je op je wandeling. De geur van bloemen, vers geploegde aarde, kruiden, bomen… of misschien zelf de geur van regen, specerijen of compost. Luister ook naar de geluiden om je heen. Hoor je vogels? Misschien hoor je muziek of spelende kinderen of vrouwen die zachtjes met elkaar praten? Misschien hoor je het geluid van stromend water of de wind die door de bladeren waait? Kijk naar je voeten en naar het pad dat zij bewandelen? Hoe ziet het eruit?
Gebruik al je zintuigen om je omgeving in je op te nemen.
Dan kom je aan bij het heiligdom zelf. Kijk hoe het eruit ziet, hoe het gebouwd is, welke vorm het heeft.
Kijk nu of je de opening ziet die naar binnen leidt en wat je binnen kan zien. Gebruik weer al je zintuigen om te zien, horen, voelen, ruiken en proeven. Geef aandacht aan de vormen binnenin het heiligdom. Is er een altaar? Staan er beelden? Zijn er mensen aanwezig? Misschien branden er kaarsen of wierook?
Misschien zijn er fonteinen of bankjes of kussens om op te zitten? Ga nu rustig naar binnen. Voel hoe het aanvoelt in je lichaam om deze heilige plaats te betreden.
Eens je binnen in het heiligdom bent, is het gepast om een offer te brengen aan de Godin. Misschien een stukje haar, een juweel, een bloem die je meebracht uit de tuin, een lied of een gedachte. Wanneer je je offer hebt achtergelaten, sluit je je ogen en je begint zachtjes haar naam te chanten. Roep haar bij je, zing. Vraag haar om naar je toe te komen, herhaal wat je de komende 7 manen wil bereiken, wat je
nodig hebt van haar en hoe ze jou kan helpen en hoor hoe je woorden weerkaatsen tegen de muren van het heiligdom. Roep haar naam…
En dan komt ze naar je toe. Zij is jouw spiegel en datgene wat je wil bereiken. Ze komt naar je toe. Ze ziet jou en je voelt haar aanwezigheid. In haar handen houdt zij één draad, een draad van het fijnste goud of zilver, een draad van ether, of maanlicht en ze geeft die draad aan jou. In jouw handen neemt
deze draad een vaste vorm aan, een materiële vorm en je houdt de draad vast als een kostbaar geschenk in je handen.
Vooral eer ze weggaat, zegent ze jou en fluistert ze één woord in je oor… en dan is ze verdwenen.

Het is tijd om terug te gaan. Je neemt de draad mee die je van de Godin gekregen hebt en verlaat het heiligdom om terug te keren naar de tuin. Je gaat terug langs waar je gekomen bent, doorheen de tuin tot op de plaats waar je reis begon. Neem je tijd en geef je zintuigen rustig de kans om alles wat ze ervaren in zich op te nemen, geef je geest de tijd om de ervaring die je zonet had in het heiligdom zich
te laten verankeren. Voel de tijdsgeest van deze tijd en van deze heilige plaats in het bijzonder. En wanneer je aankomt aan de rand van de tuin waar je reis begon, hou de draad die de Godin je gegeven heeft dicht bij je en laat je terug meevoeren naar je eigen tijd.
Verlaat nu de tijd van de Tempels, reis terug doorheen de tijd van je voorouders, doorheen de tijd van je over-overgrootmoeder, doorheen de tijd van je grootmoeder, doorheen je moeder’s tijd en doorheen je eigen tijd naar het hier en nu, naar deze kamer, naar dit altaar, naar je lichaam en je zusters. Komt terug.

Bekrachtigen van de Godin in onszelf

Nadat de cake & wine gezegend zijn, geven we deze de cirkel rond. De persoon die de beker of schaal aanreikt zegt de woorden “Jij bent de Godin” en de persoon die de beker of schaal ontvangt bevestigt dit met de woorden “Ik ben de Godin”.

Raadplegen van het Godinnenorakel

Ieder trekt een kaart uit het Godinnenorakel. Waar ga je volgens de Godin de komende maanden extra aandacht aan moeten besteden? Welk thema/aspect is belangrijk voor je om te kunnen helen?

Bedanken van de Godinnen

We danken je Grote Moeder, Godin met vele namen
Om ons bij te staan op onze innerlijke ontdekkingsreis
We danken je Aphrodite, Artemis, Gaia en Brigid
Brigandou, Freya, Morrigan en Selu
Om ons te leiden naar onze innerlijke kracht
Om onze geest en onze harten te openen
Om ons wijsheid en inzicht te brengen
En ons te leiden in het mysterie
Blessed be

Bedanken van de elementen

We danken de krachten en de geesten van het land waarop we vandaag samen te gast waren.
We danken de krachten van onze voorouders, van hen die voor ons zijn gekomen en van hen die na ons zullen komen.
We danken de krachten van de zon boven ons en van de Aarde onder ons.
We danken de stuwende kracht van de aarde, de wachters van het Noorden, kracht van de nacht en de Winter.
We danken de stuwende kracht van de Zee, de wachters van het Westen, kracht van de avond en de Herfst.
We danken de stuwende kracht van de Zon, de wachters van het Zuiden, kracht van de middag en de Zomer.
We danken de stuwende kracht van de winden, de wachters van het Oosten, kracht van de dageraad en de Lente.
Blessed be

Openen van de Cirkel

Van zuster tot zuster open ik deze cirkel
Van vrouw tot vrouw, van priesteres tot priesteres,
Van zuster tot zuster openen wij onze cirkel
Elk van ons, krachtig en sterk, gaan we straks terug onze eigen weg
Maar door onze innerlijke kracht zijn we blijvend verbonden
Moge de Godin, tot we elkaar weerzien, je zachtjes vasthouden in het holle van haar hand
En je in liefde omhullen
Blessed be

Coven Cuisine: Antwerpse Vleermuizen

2011-11-01T03:25:00.000-07:00

Halloween wordt hier elk jaar gepast gevierd, met alle mogelijke toeters en bellen als daar zijn decorstukken, veel zwart, overdachte kostuums, kilo's make up en haarstukjes, het juiste griezelige gezelschap (geen gebrek daaraan in onze vriendenkring en dan heb ik het heus niet alleen over de heksen uit de Arcadia coven :-)) en uiteraard massa's gore gerechten. Eén van de instantklassiekers werd de kattenbak: wie daar met smaak een bord van vol schepte verdient respect!

Ook de kinderen doen vlotjes mee met het voorbereiden van het gruwelbuffet. Een echt thema is er nooit - behalve Halloween zelf uiteraard: gruwel galore :-) - maar ik wilde er dit jaar bewust wat extra spinnen in steken. Het beeld van mijn liefste die vol smaak een gebakken tarantula op staat te peuzelen in Cambodja, staat nog steeds op ieders netvlies gebrand, ook al dateert dat van een jaar geleden! Daar wilde ik graag iets mee doen en groot was dus mijn plezier toen ik op Spiel, de internationale spelletjesbeurs in het Duitse Essen, een bakvormenkraam tegen kwam waar ze niet alleen spinnenkoppenvormpjes verkochten, maar ook schattige vleermuizen. Verkocht!

Dus trokken ondergetekende en de kinders een paar dagen voor de grote dag naar het huis van oma en opa. Opa was vroeger bakker en maakt voor zichzelf nog steeds geweldig lekkere Antwerpse Handjes. Het recept van Antwerpse Handjes is beschermd door een octrooi: in principe mogen er alleen suiker, boter, bloem, ei en geschaafde amandelen gebruikt worden in het recept. De leden van de Syndicale Unie voor Banket Brood, Chocolade en IJsbedrijf zijn de enigen die het recept mogen bakken, maar wij gingen natuurlijk geen Handjes bakken maar vleermuizen :-)

Speciaal voor de gelegenheid maakten we samen een gigantische hoeveelheid Antwerpse Vleermuizen en Spinnenkoppen. Enthousiast drukten Kaat en Dries zilveren bolletjes in het deeg om de griezelkoekjes ogen te geven (waar Moira's liefste letterlijk zijn tanden op stukbeet tijdens de Halloween Party ten huize B&B, men weze gewaarschuwd! :-)).

Voor 3 koekjesdozen vol met koekjes:

700g boter
650g witte kristalsuiker
4 eieren (2 voor het deeg, 2 eigelen voor het afwerken van de koekjes)
1 kg bloem
zilveren bolletjes voor de oogjes (maar het hoeft niet)

Zorg dat alle ingrediënten op kamertemperatuur zijn.

Doe de boter in blokjes in de mengschaal van de keukenrobot. De boter moet zacht zijn, maar niet gesmolten. Klop de boter helemaal fijn met de keukenrobot.

Klop de suiker door de boter. De suiker moet helemaal opgenomen zijn door de boter. Hoe harder de boter, hoe langer dat duurt. Dat is ook de reden waarom we bewust gebruik maken van de keukenrobot en niet van de gewone keukenmixer: met de mixer krijg je de suiker niet zo fijn onder de boter geklopt.

Klop de eieren doorheen het deeg. De eieren moeten op kamertemperatuur zijn. Klop eerst één ei erdoor, tot het volledig is opgenomen door het deeg. Klop daarna pas het tweede ei doorheen het deeg, tot het volledig is opgenomen.

Zeef de bloem over het botermengsel. Als je dat niet doet, riskeer je kleine klontertjes in het deeg. Klop daarna de bloem doorheen het deeg. Klaar is kees!

Maak van het deeg een grote bol en leg het in plastiekfolie in de ijskast. Laat het deeg minstens één nacht in de ijskast. Je kan het zeker een paar dagen bewaren.

Rol een hoeveelheid deeg uit op 3 tot 4 mm. Je kan hiervoor 2 latjes van 3 tot 4 mm dik gebruiken waartussen je het deeg uitrolt. Je laat je deegrol links en rechts op het latje rusten. Zo ben je zeker dat je deeg perfect is uitgerold en dat je koekjes allemaal precies even dik gaan zijn. Truukje van de foor (of van een ex-bakker)!

Druk met een koekjesvorm - in dit geval vleermuizen - koekjes uit het deeg. Leg ze op een bakplaat die je hebt bekleed met bakpapier.

Druk per koekje 2 zilveren bolletjes in het deeg voor de oogjes, of laat de kinderen dat doen. Pret gegarandeerd!

Strijk de koekjes met een borsteltje in met eigeel en zet ze 10 tot 15 minuten in een op 160° voorverwarmde oven (hou de koekjes in de gaten, afhankelijk van de oven hoeven ze korter of langer in de oven). Op de échte Antwerpse Handjes worden nog amandelschilfers gedrukt, maar onze vleermuizen deden het zonder.

Ik ben de godin (en jij ook) (covenbijeenkomst)

2011-10-13T02:42:00.000-07:00

Vanavond waren we te gast in de prachtige tuin van Hamamelis. Gelukkig had Hamamelis ons nog een snel berichtje gestuurd dat we ons warm moesten aankleden, want het begon al flink fris te worden. En zeggen dat in nog geen twee weken geleden met mijn kleintjes aan het dollen was op het strand in Hofstade! Bovendien begon het nog te regenen ook. We verhuisden dus met z'n allen naar de open houtschuur die Hamamelis' echtgenoot en schoonvader nog maar net achteraan in de tuin hadden gebouwd, een prima alternatief! Alleen het vuur wilde niet meewerken: hoe we ook bliezen en wapperden en vuurtje-stook bleven spelen, het hout in de houtkorf bleef alleen maar roken. 't Zou voor een volgende keer zijn :-)

Nadat we de cirkel hadden getrokken op Vesa's manier (ik ben in het midden van de cirkel, de cirkel is in mij, ik ben hier in vertrouwen en in liefde) werden we door Vesa uitgenodigd voor een pathworking naar de grot van Gaia. Daar was ik al twee keer geweest, de laatste keer samen met Brigindhu. Ik was benieuwd wie me zou staan opwachten om de grot te betreden. De vorige keren had Vesa ons al uitgelegd dat onze godinnen onze vrijgeleide zijn naar de grot van Gaia. Dat was ook de reden waarom Brigindhu me de vorige keer achter zich had getrokken toen ik te snel naar voor ging, om te zien wat er gebeurde in het water in de "doopvont" - ik kan het niet anders noemen - die in de grot staat. Ik dacht toen dat het een kwestie van respect was voor Gaia, maar nadat Brigindhu ostentatief één van haar messen in het water had gegooid alvorens te vertrekken, was ik daar niet zo zeker van ...

Toen ik aan de ingang van de grot kwam, stond Brigindhu me al op te wachten. Ze was duidelijk nerveus, ze beende heen en weer en stopte daar pas mee toen ze me zag. Ik zag hoe een opgeluchte lach over haar gezicht trok. Ze was bescheiden gekleed: een bruine broek van daim, een eenvoudig vest, de lange zwarte haren in haar nek samengeknoopt ... weinig tierlantijnen voor een godin. Ze dook samen met mij de ingang van de grot in en liep naar het midden van de grot, waar de doopvont staat. Dat was ook de enige plek in de grot die duidelijk verlicht was. Achter de doopvont zag ik Gaia staan, een prachtige vrouw in een glanzende zilveren jurk. Brigindhu bleef voor de doopvont staan, en ik half achter haar. Er stonden nog andere figuren langs onze kant, maar ik kon niet zien wie het precies waren. Ik ging er echter van uit dat dat de andere meisjes uit de coven waren, met hun respectievelijke godinnen of begeleiders.

Ik weet niet meer precies wat we deden in de grot, mijn aandacht werd zo goed als meteen afgeleid. Ik voelde hoe achter mij iemand kwam staan. Brigindhu was gespannen, maar keek niet om. Ik durfde niet omkijken. Had ik al verteld dat ik absoluut geen grote held ben? :-) Wat die strijdvaardige Brigindhu ooit in mij heeft gezien heb ik nooit goed begrepen ... De aanwezigheid achter mij werd groter en groter en sterker en sterker. Ik had de indruk dat die de hele grot vulde en dat er niet aan te ontsnappen viel. Ik was er van overtuigd dat het Isis was (of tenminste die godin die mij had laten kennismaken met haar macht, ik ben er nog steeds niet helemaal zeker van of het wel Isis is). Oh oh, dit zou meteen zo verschrikkelijk fout gaan! Ik stond klaar om heel hard weg te lopen, maar Brigindhu bleef gewoon stoicijns naar Gaia kijken en vertrok geen spier. Ik was er zeker van dat ze heel goed wist wie daar achter ons spierballen aan het rollen was! Tot mijn verbazing gebeurde er echter niks, integendeel. De aanwezigheid achter me voelde niet vijandig aan, maar eerder alsof die enkel wilde erkennen dat zij hier was en dat bevestigen aan wie dan ook die hier ook was. Het leek wel alsof het reuzegrote vleugels waren die rondom mij, Brigindhu en waarschijnlijk ook de rest van onze groepje waren geslagen, in een bijna bezitterig maar ook beschermend gebaar. Ik vroeg mij af wat dat wou zeggen: was het een bericht voor mij, voor Brigindhu, Of was het een bericht voor Gaia geweest?

Nadat we allemaal terug waren, gaven we de kelk met wijn en de koekjes door, die dienst moesten doen als cake&wine. Ik vond het tof dat we dat eens in de contekst van de cirkel deden en niet gewoon achteraf (al stond er binnen nog een heel buffet op ons te wachten!). We gaven elkaar de kelk of het schoteltje koekjes door met de woorden "Jij bent de godin", waarop we bevestigend antwoordden "ik ben de godin" en vervolgens dronken en aten, en dat tot alle koekjes en alle wijn uit de fles op was. Het begon aarzelend en bijna fluisterend, maar naarmate de kelk steeds weer de cirkel rondging, voelde je het vertrouwen groeien (al kan dat ook de overmoed van de wijn geweest zijn :-)): wij zijn allemaal godinnen en we zullen het geweten hebben ook!

Coven Cuisine: Sopa de Gwydion

2011-10-07T08:02:00.000-07:00

Heerlijk was ze, de "sopa de cilantro" die Gwydion ons na het Mabonritueel voorschotelde als alternatief voor de klassieke cake & wine. Hij is een grote fan van de Mexicaanse keuken en daar maakt men gretig gebruik van korianderblad in stoofschotels, kipgerechten, salades en sauzen. Zijn koriandersoep was een schot in de roos.

Alles aan de korianderplant is eetbaar maar we gebruiken eigenlijk alleen de verse blaadjes en de gedroogde zaadjes in de keuken. De zaadjes smaken een beetje naar anijs en worden in zowat elke currymengeling gebruikt. De verse blaadjes geven een frisse citroenachtige toets die sommige mensen verschrikkelijk vies vinden. Blijkbaar is dat genetisch bepaald. Gelukkig hoor ik net als Gwydion bij de groep die koriander erg lekker vindt!

Koriander (Coriandrum Sativum) is een van de oudste keukenkruiden die er zijn. In de bijbel wordt het kruid vernoemd als één van de kruiden die gebruikt werden bij het Joodse paasfeest en er werden sporen van koriander teruggevonden in de Egyptische piramides. De plant komt oorspronkelijk uit het Midden-Oosten en kwam samen met de Romeinen naar onze contreien. De Romeinen gebruikten azijn met koriander om vlees langer te kunnen bewaren. Koriander blijkt inderdaad schimmelwerend en bacteriedodend te zijn. En het is nog goed voor onze spijsvertering ook: koriander bevordert het de eetlust, voorkomt een opgeblazen gevoel, vermindert branderigheid van de maag en werkt vochtafdrijvend. En voor ik het vergeet: koriander schijnt een prima hulpmiddel te zijn voor het geheugen!

Voor 6 personen:

500 g courgettes;
1,5 l water;
6 blokjes kippebouillon;
1/2 bol look;
50 g verse koriander;
bakboter of -margarine;
1 kleine ui;
2 soeplepels maizena
1/2 glas water;
4 grote chilipepers (jalapenos of serranos);
zout;
1,25 dl room.

Maak de courgettes schoon en snij ze in blokjes. Kook ze in water met een flinke snuif zout, tot ze bijtgaar zijn. Laat uitlekken.

Zet 1,5 l water po het vuur en doe daarin 6 bouillonblokjes. Maak een halve bol look schoon en pureer de teentjes in de bouillon. Laat nog eventjes samen met de bouillon trekken.

Doe de bouillon samen met de courgettes in de blender of gebruik een soepmixer. Voeg de koriander bij het courgettemengsel en mix alles tot een gladde of grove puree, zoals je zelf het lekkerst vindt. Ik ga voor de gladde versie.

Maak de ui schoon en snij hem in kleine blokjes. Smelt de bakmargarine in een grote soeppot. Fruit de ui tot hij glazig wordt. Voeg nu de courgettepuree toe. Roer met een vork 2 soeplepels maizena door een half glas water en giet dat bij de courgettepuree.

Maak de chilipepers schoon en snij ze in stukjes. Voeg ze bij de courgettepuree. Voeg nog een snuifje zout toe en laat alles nog 10 minuutjes sudderen op een laag vuurtje, met het deksel op de pan.

Mix alles nog eens goed door met de soepmixer en voeg dan de room toe. Laat alles nog even doorwarmen, maar zorg ervoor dat de soep niet kookt (anders schift de room).

Als je de borden aan tafel serveert in plaats van gewoon de pot op tafel te zetten, dan kan je de soep versieren met een klein scheutje room voor een mooi contrast met de groene soep (dan mag je minder room in de soep zelf doen) en een paar blaadjes verse koriander.

Sabroso!

Oogsten wat je hebt gezaaid (Mabon)

2011-09-26T05:36:00.000-07:00

Afgelopen zondag waren we uitgenodigd door Coven Ni d'Jenatche om bij hen een Mabonritueel mee te komen vieren. En dus kwam Una me oppikken en reden we met veel plezier naar Langdorp.

Aangezien Arcadia nogal ecclectisch werkt en een heleboel dingen uit de standaard rituelen eruit heeft gekieperd, hadden we aan Tamarisk en Gwydion van Coven Ni d'Jenatche gevraagd of zij niet eens een ouderwets ritueel met alle toeters en bellen voor ons wilden doen, zodat de heksen-in-spe van lesgroep AmmaDevi dat ook eens van kortbij konden meemaken. Die uitwisseling tussen covens is iets dat volgens mij veel meer zou moeten gebeuren. In plaats van in een klein geheim hoekje bezig te zijn en niks te delen, is het toch veel plezieriger om elkaar open en bloot (dat bedoel ik figuurlijk :-)) tegemoet te treden, samen plezier te maken en van elkaar te leren. Dat is trouwens iets waar we bij Arcadia bewust voor hebben gekozen, al van de eerste dag dat Arcadia bestond.

Ik ben er elke keer verbaasd van hoe hartelijk Tamarisk en Gwydion zijn. Ik weet dat ze het niet altijd even gemakkelijk hebben gehad, en toch zijn ze altijd positief en open van geest gebleven. Jawel, een voorbeeld voor de meesten onder ons, al zouden ze dat zelf waarschijnlijk gegeneerd wegwuiven. :-)

Nadat we nog vlug genoten van een drankje - Una en ik hadden er ongeveer twee uur over gedaan vanuit Antwerpen, aaaargh! - gingen we naar de (bijna-)tuin waar een ruimte was klaargemaakt voor het ritueel. Terwijl de cirkel proper werd gebezemd, kwamen we één voor één de cirkel in nadat we waren gezuiverd met wierook en gezalfd met olie. Toen kon het echte werk beginnen.

De elementen werden uitgenodigd om mee te doen en ze waren allemaal van de partij. In het zuiden kwam de vuur-alien meedoen, het was dus een formele aangelegenheid, ik was benieuwd! :-) Steen, wierook, water en vuur werden rondgedragen en iedereen kon op zijn eigen tempo contact maken met het element in kwestie. Zo deden we dat vroeger ook bij Arcadia, maar omdat dat bij open rituelen te lang duurde, hebben we dat afgeschaft. Eigenlijk is dat wel jammer, want dat contact maken met de elementen zorgt meteen ook voor een verdieping en intensivering van de cirkel. Ik kan het niet uitleggen, maar die ouderwetse manier van werken voelde goed aan. Ik hou nochthans helemaal niet van de grote gebaren en bombastische blabla die met veel rituelen gepaard gaat (ook bij ons, al zullen mijn covenzusters waarschijnlijk protesteren :-)). Voor mij zorgen die juist voor ballast die het moeilijker maakt om gefocust te blijven. Maar die elementenrondgang, daar wil ik bij ons in de coven toch nog eens een lans voor breken!

Nadat alle plichtplegingen rond het trekken van de cirkel waren gebeurd, was het tijd voor het ritueel zelf.

Hoorn des overvloeds

We hadden allemaal een offergave meegebracht om de hoorn des overvloeds mee te vullen. We kregen van Gwydion een meidoornbes. Tamarisk zette zich in het midden van de cirkel, met twee maidens links en rechts van haar. "Je hebt van mij ontvangen, wat heb je mij te geven?", klonk het. We gaven haar - symbool voor de godin - onze offergaven, waarna de hogepriesteres een zegen uitsprak.

Ik stak een mooie rode appel in de hoorn des overvloeds. Appels staan voor mij symbool voor mijn pagan parcours. Het is toen ik besliste om de appels die me her en der in de anderwereld werden aangeboden eindelijk aan te nemen, dat alles in een stroomversnelling is gekomen. In die zin, is de appel mijn oogst. En nu er in de anderwereld weeral vanalles aan het gebeuren is, staat die appel ook voor de toekomstige oogst: ik wil weten waar ik aan toe ben, wat er gebeurt en wat dat voor mij te betekenen heeft.

We kregen een zakje met kastanjes en chocolade, onze symbolische oogst, en Gwydion zegende ons met olie. Die rook lekker herfstig, ik dacht dat ik kaneel kon ruiken, lekker!

Er werd ook een beetje theater gespeeld. Dat deden wij vroeger ook wel eens, ik herinner me heroische taferelen met een gevecht tussen twee koningen bovenop de tafels, tijdens een Yule feest :-) Er werden twee bladersnoeren in een kruis in de cirkel gelegd, eentje van klimop en eentje van braambes. Dat stekelige snoer ging de lucht in, tussen Tamarisk en Gwydion. De god wilde naar zijn godin toe, maar moest daarvoor eerst de doornstruiken overwinnen. Je krijgt drie kansen, zei Tamarisk tegen Gwydion, die eruit zag alsof hij zou gaan limbo dansen. Mijn lippen krulden al naar omhoog bij de gedachte :-). Van de slag ging het bramensnoer naar beneden, tegen zijn borst, en Tamarisk duwde hem resoluut naar achter. Drie keer!, zei ze, en je moet het pad vinden. We lachten. :-) Gwydion nam het klimopsnoer, dat hem de weg zou wijzen, en de bramen gingen gezwind naar omhoog. Hij had het gehaald en kuste Tamarisk uitbundig :-)

De klimopslinger werd rond een gigantische kelk met sangria gedraaid, die daarna werd rondgegeven, net zoals een schotel met plakjes cake. We lieten het ons smaken, lachten met volle mond en kusten elkaar met veel plezier op mond en wangen :-)

De heksen van de Ni d'Jenatche coven dansten en zongen de Witches' Rune terwijl wij er naar keken. Dat hebben wij bij Arcadia nooit gedaan. Ik zou de tekst zelfs nog eens moeten opzoeken, zo lang is het geleden dat ik die nog heb gezien ...

We stuurden nog energie naar Merlin en andere mensen die het nodig hebben, en daarna openden we de cirkel. Eens dat was gebeurd, werd er nog gedrumd. Tamarisk had gevraagd om een muziekinstrument mee te brengen, en ik had een klein Afrikaans kikkergeluidding mee, waarmee je heerlijk kan ratelen. De meisjes van Arcadia begonnen te dansen terwijl er werd geïmproviseerd. Het was magisch!

De superpikante koriandersoep van Gwydion en het uitgebreide koude buffet van Katinka zorgden voor een perfecte ontspannen afsluiter van een heerlijke namiddag. Absoluut voor herhaling vatbaar!

Duk Duk Ha Ha

2011-09-16T09:46:00.000-07:00

Elk jaar laat De Standaard één dag de krant over aan een kunstenaar. Na kleppers als Jan Fabre, Luc Tuymans en Carl De Keyzer, was de beurt aan Walter Van Beirendonck. De Standaard zag er vandaag dus helemaal anders uit, met een afgesneden formaat en foto's die als een soort van wonderwall doorlopen over de volgende pagina's. Ik hou wel van zijn versie van mijn dagelijkse portie nieuws.

Van Beirendonck is één van de Antwerpse Zes, de meest compromisloze en meest tot de verbeelding sprekende van onze modeontwerpers. Er zit altijd iets speels in zijn ontwerpen, met felle kleuren en interessante contrasten. Hij laat zich dan ook inspireren door de meest uiteenlopende dingen: vintage speelgoed, science fiction, tribal art, enz. ... Daardoor krijgen zijn ontwerpen altijd iets bovenaards, alsof er nog een extra laagje aanzit. Dat vind je ook terug in sprookjes. Het titelbeeld van de overzichtstentoonstelling die in het MoMu in Antwerpen loopt is dan ook bijzonder goed gekozen! Eén van de dingen die blijkbaar een hele grote indruk op hem hebben gemaakt, zijn de zogenaamde Duk Duk maskers van de Tolai in Papoea-Nieuw Guinea.

Papoea-Nieuw Guinea ligt iets ten zuiden van de evenaar, ten noorden van Australië, en is na Groenland het grootste eiland van de wereld. In 1975 werd het onafhankelijk van Australië. Het westelijk deel van het eiland hoort bij Indonesië. Behalve dat grote eiland bestaat Papoea-Nieuw Guinea uit nog ongeveer 600 kleinere eilanden. De mensen wonen er in de bergen, de lager gelegen gebieden zijn bedekt met zeer dicht regenwoud.

Als wij denken aan Papoea-Nieuw Guinea, denken we meteen aan primitieve volkeren. Dat mag dan in de ogen van de westerse mens zo zijn, toch is het land zeer rijk aan cultuur. Er worden bijvoorbeeld meer dan 800 talen en dialecten gesproken! De gebruiken, tradities, geloof en ceremonies worden nog steeds door de ouderen aan de jongeren doorgegeven, zoals dat vroeger ook bij ons gebeurde. Die traditionele gebruiken en het geloof in magie en rituelen horen er nog altijd bij het dagelijkse leven. De toeristen vinden het allemaal fascinerend: het haaien roepen, het dansen op vuur, de geheime genootschappen die iedereen kent maar waarvan niemand officieel weet wie erbij hoort ...

Eén van die geheime genootschappen is het Duk Duk genootschap, dat werkt met Duk Duk en Tubuan. Dat zijn kegelvormige figuren met rokken van groene en rode bladeren tot aan de knieën. De mannelijke Duk Duk hebben geen gezicht, maar zijn wel groter en hebben houten punten met knap houtsnijwerk. De vrouwelijke Tubuan hebben pluimen boven op hun hoofd. Elk jaar krijgen Tubuan kinderen: zo worden hele groepen Duk Duk geboren. Die verschijnen in de dorpen tijdens de initiatierituelen en andere ceremonies. Op het einde van het rituele jaar gaan de Duk Duk dood. De Tubuan niet, ze verdwijnen gewoon weer tot aan het volgende jaar en dan begint alles weer opnieuw. Ik heb altijd al geweten dat de vrouwen het sterke geslacht zijn :-)

De Duk Duk is een vooraanstaande god in de Tolai maatschappij. Hij hoort dan wel bij een geheim genootschap maar is eigenlijk toch een onderdeel van de traditionele cultuur van de Tolai. Zo geheim is hij dus niet. Het Duk Duk genootschap is een genootschap van mannen. Ze hadden religieuze, politieke en sociale macht bij de Tolai. Vroeger mochten vrouwen en kinderen de Duk Duk maskers zelfs niet aankijken, maar die tijd is gelukkig voorbij.

Tubuan maskers bij de Tolai in Papoea-Nieuw Guinea

Tubuan hebben grote hypnotiserende ogen en een grote lachende mond, maar toch zijn ze niet zo lief. De Tubuan en hun Duk Duk waren immers zo'n beetje de politie van dienst. Mensen die de wet overtraden en hun familie kregen van de stamoudsten een boete. De Tubuan en Duk Duk werden ingezet om die boetes op te halen, en wee diegene die niet wilde betalen! Tegenwoordig is die praktijk niet meer in zwang en worden de Tubuan en Duk Duk enkel nog als dusdanig ingezet tijdens rituelen.

Eén van de rituelen van het Duk Duk genootschap is een dans die wordt opgevoerd om de vrouwelijke oerkracht te temmen, een geest die wild en destructief was. Had ik al gezegd dat het Duk Duk genootschap een genootschap van mannen was? Uiteraard mag er tijdens zo'n serieus ritueel niet worden gelachen. Ik lag al in een deuk toen ik dat nog maar las :-) De Duk Duk doen dus hun uiterste best om de deelnemers aan het ritueel toch te doen lachen. Echt waar. Als je toch lacht, moet je alsnog een boete aan de gemeenschap betalen. Dat zou ik nu eens met plezier doen, zie!

www.waltervanbeirendonck.com

Kikenosvel (covenbijeenkomst)

2011-09-15T07:41:00.000-07:00

Vanavond spoedden we ons naar Naja's huis, geen sinecure want de E313 was helemaal afgesloten wegens een ongeluk, en we waren pas voltallig rond 21u. Niet echt een ontspannen start van onze covenbijeenkomst!

Naja nam ons mee naar boven, waar ze haar Aphrodite-altaar heeft staan. Over Aphrodite zouden we het vandaag ook gaan hebben. Naja werkt met Aphrodite en was net een weekje terug van Cyprus, de geboorteplaats van de godin. Aphrodite werd geboren uit het schuim van de zee als een volwassen beeldschone vrouw en kwam op Cyprus aan land. Daar heerste al een cultus voor de oude Fenicische godin Astarte, maar die ging over in de cultus van Aphrodite.

Het eiland herbergt dus de oudste tempels van Aphrodite en die was Naja natuurlijk gaan bezoeken. We bekeken de postkaarten die ze had meegebracht. Naja liet ons een kaart zien van "het bad van Aphrodite", volgens haar echt een magische plek. Het is een soort van waterbassin waar je jammer genoeg niet zelf in mag gaan baden. De legende zegt dat je voor eeuwig jong en mooi wordt als je er in zou baden, zoals Aphrodite, en daarom steekt iedereen voor de zekerheid toch maar zijn handen in het water. :-)

Haar reis naar Cyprus was geen gewone vakantie geweest, het was eerder een bedevaart om de bevestiging te vinden dat het pad van Aphrodite wel degelijk het juiste pad voor haar was en die bevestiging had ze meer dan eens gekregen. Synchroniciteit in overvloed!

Ze had er ook gezocht naar bevestiging voor haar heksennaam en die bracht ze inderdaad mee uit Cyprus: het zou Naja worden! Daarin hoor je meteen het woord najaden en als je weet dat die waternimfen traditioneel de godin vergezellen, dan moet je het niet ver zoeken. Alleszins niet verder dan Kikenos :-) Dat is het Griekse woord voor zwaan, al bekt het niet half zo mooi als het dier zelf. In die richting dacht ze eerst, tot ze afknapte op dat lelijke woord. Ik lag al meteen in een lachstuip want kikenos deed me net een beetje teveel denken aan "kieken" en zaten we hier niet bij elkaar, chicks onder elkaar?

Zwanen horen alleszins bij Aphrodite. Ze stonden symbool voor schoonheid, de dichtkunst en muziek, alles waarmee Aphrodite ook verbonden was. Zwanen doen ons meteen denken aan het sprookje van het lelijke jonge eendje dat zonder dat het dat zelf wist al lang een prachtige zwaan was geworden, maar daar nog naar moest leren leven. Dat vond Naja ook voor zichzelf zeer toepasselijk. Zoals de brochure in haar hotel in Cyprus het al zo mooi wist te verwoorden: "Your new life starts here!".

Naja liet ons de dingen zien die ze had meegenomen uit Cyprus voor haar altaar: een typisch beeld van de godin, een marmeren beeldje van een zwaan, water uit het bad van Aphrodite en zand. Ze vertelde ook over de rots van Aphrodite, Petra Tou Romiou, de plek waar Aphrodite aan land zou zijn gekomen. De rots ligt half op het strand en half in de zee. In de rots zit een spleet die wel aan een vagina doet denken en waar het heerlijk mediteren is. Naar die plek nam Naja ons mee in een pathworking.

Ik liep over het strand. Rondom me zag ik de schoonheid van het landschap: het aan en af rollen van de golven die braken op het strand, de groen begroeide bergen, ... De rots van Aphrodite lag voor me.

Ik zag drie meisjes vrolijk dollen op het strand. Ze waren een jaar of zestien en zo te zien hadden ze veel plezier. Hun vrolijke gelach rolde over het strand. Ze droegen kleurige bikini's en pareo's, hun armen rinkelden van de armbandjes. Toen ze mij in het oog kregen, liepen ze me tegemoet. Giechelend namen ze me bij de hand en trokken me mee in hun dans. Ik danste vrolijk mee.

Eén van de meisjes maakte een vuurtje op het strand. De andere twee trokken mijn T-shirt over mijn hoofd. Gelukkig droeg ik er een bikini onder! Ze knoopten één van hun pareo's los en sloegen die om mijn heupen. Eén van de meisjes deed een aantal armbanden af en deed die om mijn polsen. Toen zette ze een stap achteruit, bekeek me kritisch en verklaarde toen dat ik klaar was voor de Vrouwe.

De bedoeling was dat ik langs de rots doorheen het water zou waden, tot ik aan een rotsspleet kwam waar ik in kon gaan zitten, als in de schoot van de moeder. Daar zou ik Aphrodite ontmoeten. Ik nestelde me in de rotsspleet, mijn voeten wiebelend in het warme zeewater. Naarmate ik me concentreerde op haar naam, begonnen de golven wilder over mijn benen te slaan. En jawel, ik zag een mooie jonge vrouw doorheen de zee naar de rotsspleet waden. Ze had lang blond haar dat rond haar hele lichaam kronkelde. Ze droeg, net als de meisjes op het strand, een bikini en een veelkleurige pareo in pasteltinten rond haar heupen. Het leek wel alsof er een stralend wit licht rondom haar hing.

Toen de godin bij me was, nam ze mijn hand in de hare. Ik was verrast, vooral toen ik Naja's stem hoorde zeggen dat we Aphrodite's hand mochten vastnemen. Mijn hand lag al in de hare. Ik voelde hoe ik rustig werd, ik voelde me geliefd. En toen begon het: ik zag hoe haar hand oud en ruw en grof werd, een aanfluiting van de elegante slanke vingers die zonet nog mijn hand vasthielden. Ik moest me echt concentreren om Aphrodite te blijven zien.

Toen vertrok de godin weer. Ik waadde opnieuw naar buiten, de warme zee in. Naja's stem vertelde ons dat we daar nog eventjes mochten blijven, om te genieten van het warme water, het gevoel van de zon op ons vel en het zachte zand onder onze voeten. Het voelde geweldig! Maar dat gevoel was van korte duur: iemand gooide zand in mijn ogen, en een heleboel zand in mijn ogen. Ik zag niks meer! Ik was ook zo verschoten dat mijn lijf instinctief achteruit was gedeinsd, niet alleen in de pathworking maar ook in het echt. Ik was ruw uit de pathworking in mijn eigen lijf gedumpt zodat ik niet meer kon genieten van Aphrodites zonnige eiland. Wie daarvoor verantwoordelijk was, wist ik niet, maar ik vond het niet leuk!

Nadat we weer naar beneden waren, aten we nog een snelle hap. Ik vertelde de meisjes over mijn godinnenproblemen. Dat zand kon wel eens een pesterij zijn van een jaloerse godin ... Ik vertelde over de quasi afwezigheid van Brigindhu. Volgens mij ben ik tegen heug en meug verwikkeld geraakt in een astraal sacochengevecht waar ik geen enkele controle over heb. Gewoon door erover te vertellen raakte ik al gestresseerd. Ik vind het echt wel griezelig.

Coven Cuisine: Koe Low Kai Bryd style

2011-09-14T19:59:00.000-07:00

Mijn vader is geboren in Saigon, voor het Ho Chi Minh City werd. Mijn grootvader werkte daar voor een Franse firma en de familie is pas naar België teruggekeerd toen de Fransen door de Vietnamezen uit hun stukje Indochine werden geschopt. Mijn opa kon sindsdien geen rijst meer zien, maar mijn vader is er dol op. Ergens diep vanbinnen verlangt hij nog steeds naar dat stukje aards paradijs uit zijn jeugd (en ik kan hem begrijpen sinds Bart en ik vorig jaar in Vietnam waren).

Mijn moeder hield van mijn vader en dus aten wij Franse gerechten à la poivrons farçis, hâchis parmentier, ratatouille en riz cantonais, terwijl spaghetti bolognèse zo ongeveer het meest exotische was dat je hier in België thuis kon krijgen. De lekkerste hapjes die ik ooit heb gegeten zijn de Wan Ti van mijn moeder! Het klinkt niet zo bijzonder, maar in die tijd was dat behoorlijk spectaculair.

Die liefde voor exotisch eten hebben we dus met de paplepel binnengekregen. Dat betekent dat we niet alleen regelmatig de brochure van de afhaalchinees raadplegen, maar ook zelf al eens een poging wagen in de keuken. En dat blijkt helemaal niet zo moeilijk, integendeel. Eén van de klassiekers is kip met zoetzure saus, Koe Low Kai in het kantonees, dat je in een handomdraai op tafel kan zetten en waar zelfs de kinderen zot van zijn.

Hoef ik nog gezegd dat die liefde voor exotisch eten met veel enthousiasme verder wordt doorgegeven?

Nodig voor 4 personen:

600 g kipfilet
7 soeplepels maizena
2 eieren
1 halve tas water
1 blikje ananas in eigen sap (220 g)
2 kleine ajuinen
rijstolie of bakmargarine
1 rode paprika
1 gele paprika
1 groene paprika
80 ml ketchup
250 ml gewone witte azijn
220 g rietsuiker

Snipper de ajuinen fijn en laat ze glazig worden in een grote kookpot (of in de wok) waarin je wat rijstolie hebt verhit.

Snij de bovenkant van de paprika's (je kan de zaadlijsten zo samen met de steel uit de paprika's trekken, zodat je veel minder moet prutsen om de witte zaadjes weg te krijgen), verwijder zaadlijsten en zaadjes en snij de paprika's in blokjes. Doe de paprikablokjes bij de ajuinen in de kookpot en laat een minuutje verder bakken op hoog vuur.

Voeg azijn, suiker en ketchup toe en zet het vuur wat lager. Voeg ook al het ananassap toe. Blijf roeren tot de suiker is opgelost.

Doe 1 soeplepel maizena in een glas, voeg een half glas water toe en roer door elkaar zodat er geen brokjes meer in zitten. Giet dat mengsel bij het paprikamengsel en roer goed door elkaar. Laat nog even doorsudderen tot het mengsel indikt. Zet het vuur dan lager. Voeg nu ook de ananasblokjes toe.

Snij de kipfilet in blokjes.

Doe 2 eieren in een plastiek diepvrieszakje en meng ze met de hand goed door elkaar zodat eiwitten en dooiers goed gemengd zijn. Doe de kipblokjes in de zak met ei en hussel alles goed door elkaar zodat de kip overal met ei is bedekt.

Doe 6 soeplepels maizena in een ander diepvrieszakje, doe de kipblokjes nu van het zakje met ei in het zakje met maizena en hussel alles weer goed door elkaar zodat de kipblokjes helemaal bedekt zijn met maizena. Opgelet, giet het overtollige ei niet mee in de zak met maizena.

Bak de kipblokjes in een pan tot ze mooi bruin zijn. Doe de gebakken kipblokjes bij het paprikamengsel. Roer alles goed door elkaar en laat nog even sudderen tot er belletjes naar boven borrelen.

Dien op met rijst. Mànmàn chī!

God is a DJ!

2011-09-08T16:37:00.000-07:00

Gisterenmiddag werd er aangebeld, net toen ik met de kleintjes aan tafel zat. Zuchtend stond ik op om nog maar eens te vertellen dat de notaris echt niet hier in dit huis woont, maar in het sjieke notariskantoor één huis verder. Sommige mensen kijken echt niet verder dan hun neus lang is.

Het waren Getuigen van Jehova. Zoals gewoonlijk waren ze met z'n tweeën en ik herkende de man meteen. Hij ziet er uit als een goedlachse opa en kan het heel goed uitleggen. Ik herinnerde me de vorige keer dat ze hier hadden aangebeld. Toen was het ook meneer geweest die het woord had gevoerd, verwijzend naar gebeurtenissen uit de recente geschiedenis om me te overtuigen te blijven luisteren. Veel mensen zouden al lang de deur hebben dicht gesmeten, maar twee dingen weerhouden me daar altijd van: elementaire beleefdheid en fascinatie. Barts oom is één van de hogere leden van de Getuigen van Jehova en we hebben dus al van een beetje naderbij kennis kunnen maken met deze bizarre godsdienst. Ik weet nog hoe heel de familie werd uitgenodigd voor de huwelijksviering van onze neef in de gebedsruimte van de Getuigen van Jehova in de Schijfstraat hier op het Kiel. Tot de verbazing van de familie, was zo goed als iedereen aanwezig op de plechtigheid, ook al vond die plaats om vier uur in de namiddag. Iedereen was gewoon heel erg nieuwsgierig :-).

Ik heb zelfs een beetje medelijden met Tante Em en Co. Ik herinner me de eerste keer dat ik met de familie van mijn liefste in contact kwam. Dat was op de begrafenis van zijn oma. Iedereen was er, behalve zijn oom en tante. Zij mochten volgens hun geloof niet naar de uitvaart gaan van hun eigen moeder. Hoe hypocriet maar o zo menselijk vond ik het toen ze binnensprongen op de koffietafel "omdat ze per toeval juist net passeerden". Wat een wrede God is dat die een zoon verplicht om tegen zichzelf te liegen om afscheid te kunnen nemen van zijn moeder!

Getuigen van Jehova geloven niet in de onsterfelijke ziel van de mens die voortleeft na zijn dood, maar in een letterlijke wederopstanding op aarde. Er zouden 144.000 "gezalfden" zijn die samen met Jezus in de hemel mogen leven, de rest moet het doen met de aarde. Uiteraard gaat het alleen over trouwe gelovigen, alle andere mensen die niet bij de Getuigen van Jehova horen aanbidden volgens hen direct of indirect Satan of de duivel. Die tijd van de grote apocalyps staat trouwens voor de deur. Ze geloven immers dat in 1914 "de tijd van het einde" begon (nadat ze de datum verschillende keren hadden moeten vooruitschuiven :-)). Dat is ook de reden van hun missiedrift. Hoe meer mensen er gered kunnen worden, hoe beter (en niet alleen voor hun zielenheil maar ook voor de portemonnee van de organisatie). Ik voel me alleszins niet aangesproken.

Getuigen van Jehova zijn een soort van überchristenen. Ze vieren geen kerkelijke feesten omdat die feesten van een heidense oorsprong zouden zijn. Geen kerstmis, pasen of Halloween dus voor de Getuigen van Jehova. Zelfs verjaardagen mogen niet gevierd worden, al dateert die verordening pas uit 1920. Maar je mag er vergif op nemen dat Tante Em net voor of na een verjaardag per toeval komt aanwaaien. Ik vind het geweldig dat ze de regels een beetje ombuigt en ik ben er vrij zeker van dat God het niet erg vindt! :-)

Trouwfeesten mogen wel, maar alleen om Jezus in de Bijbel zelf nogal uitdrukkelijk naar trouwfeesten ging. Die trouwfeesten zijn ongeveer hetzelfde als bij ons, alleen is de kerkdienst doorspekt met bijbelcitaten. Iedereen heeft een eigen bijbeltje en naarmate de voorganger bijbelteksten citeert, wordt dat bijbeltje vlijtig opengeslagen om mee te kunnen volgen. Ik vond het best griezelig om te zien hoe blindelings die meisjes en jongens hun bijbel konden openslaan en op één of twee pagina's na juist zaten, terwijl wij naarstig op zoek moesten gaan naar de nummernotering van de bijbelverzen in kwestie. Het feestje achteraf was best geinig, vooral toen we beseften dat de DJ van dienst een lijst had gekregen van nummers die hij zeker niet mocht draaien! De God van de Getuigen van Jehova is géén DJ! :-)

De man en de vrouw aan de deur waren griezelig aardig en perfect. Met godsdienstig gezwets konden ze mijn ziel niet winnen, dat wisten ze nog van de vorige keer, en dus gooiden ze het over een andere boeg. Het thema van de dag was intelligent design. Ik kreeg een boekje mee dat een antwoord wilde bieden op vijf belangrijke vragen over het ontstaan van het leven. Want volgens de Getuigen is het onmogelijk dat leven zomaar uit het niets is ontstaan en is de evolutie van de mens een fabeltje. Dat mensen van mensapen zouden afstammen klinkt voor hen als vloeken in de kerk. De wederopstanding van Darwin is zeer twijfelachtig. :-)

Vandaag stond er net een interessant stukje van wetenschapsjournalist Steven Stroeykens in De Standaard dat aansluit bij dat creationisme van de Getuigen van Jehova. Er zijn blijkbaar al een hele reeks "scheppingswetenschappers" die zich daarmee bezig houden. Waarom verbaast het mij niet dat die voornamelijk actief zijn in Amerika? Die "creation scientists" gebruiken wetenschappelijke methoden met als enige doel te bewijzen dat het scheppingsverhaal uit de bijbel de waarheid is. Zo hebben zij het over Baramin, een pseudo-hebreeuws woord dat staat voor "geschapen soort", een soort van oervorm die door God is geschapen en die dan verder is geëvolueerd. Ze zijn al wel zo ver dat ze niet anders kunnen dan toegeven dat evolutie soms gewoon een feit is. Volgens die theorie van de baramins kan een kat evolueren tot een leeuw, maar nooit tot een andere soort. En het is uitgesloten dat apen en mensen zouden kunnen afstammen van een gemeenschappelijke voorouder.

Het is ook veel geloofwaardiger te stellen dat Noach van elke baramin een koppeltje moest meenemen op zijn ark dan van elke mogelijke biologische soort! Baraminologen gebruiken dus statistische methoden om vast te stellen waar de grenzen tussen de baramin liggen. Nu is er een dino-expert die diezelfde statistische methoden eens heeft losgelaten op zijn vakgebied. Er zijn immens veel soorten dinosaurussen, maar volgens de baraminologen nam Noach er slechts 50 mee in zijn ark. Dat is nog altijd een heel containerschip vol, respect voor Noach! :-) Phil Senter rekende het zelf uit, gebruik makend van dezelfde methoden als de baraminologen, maar volgens die methoden zouden er slechts 8 dinosaurusbaramin geweest zijn. De velociraptor, de tyrannosaurus, de triceratops ... ze stammen allemaal af van dezelfde baramin. Volgens de scheppingswetenschap zouden die allemaal binnen een paar duizend jaar geëvolueerd moeten zijn uit eenzelfde baramin én alweer uitgestorven. Hmmm ... Vind je het erg als ik stem voor de dino-expert?

Hoera voor de Wolf!

2011-09-05T21:30:00.000-07:00

Heel Nederland staat in rep en roer en als het regent in Amsterdam, dan druppelt het in Antwerpen. Toen we Dries daarstraks naar de turnles brachten, hoorde ik het op de radio: er zijn weer wolven gespot in Nederland! Tot verbazing van voorbijrijdende automobilisten, probeerde een wolf daar ergens in Gelderland op klaarlichte dag de weg over te steken. Het dier werd gefotografeerd en ook al is het niet 100% zeker, toch gaat men er van uit dat het echt om een wolf gaat. Dat is nu eens prachtig nieuws tussen al dat gezwets over regeringsonderhandelingen door!

Opgewonden luisterde ik verder naar de uitleg van de Nederlandse wolvenspecialist. Al sinds de negentiende eeuw zijn wolven in onze contreien niet meer voorgekomen. Leopold I schoot in 1844 de laatste twee Belgische wolven, waarmee het dier in ons land was uitgeroeid ... Toen kon dat nog zomaar. Gelukkig zijn de dieren ondertussen beschermd. Het gaat dus al wat beter met de wolf in Europa. Sinds er komaf werd gemaakt met het IJzeren Gordijn zijn de wolven alleszins aan een opmars bezig terug richting het westen. Sinds het jaar 2000 leeft een groeiende populatie wolven in Duitsland en ook in de Alpen en in Zuidoost-Frankrijk komen steeds meer wolven voor. De eenzame wolf die in Nederland werd gezien is waarschijnlijk een jonge zwerver. Als wolven 1 à 2 jaar oud zijn, gaan ze op zoek naar een eigen territorium en een partner. Ze lopen zo'n 50 km per nacht en kunnen op die manier tot wel 1.000 km ver zwerven. Een wolf in Nederland is dan ook best aannemelijk en dat opent perspectieven voor de terugkeer van de wolf op onze bodem!

Er is geen enkele reden waarom wolven niet zouden kunnen voorkomen in België en Nederland. Ze horen bij onze inheemse fauna. Het leefgebied van de wolf is de laatste tweehonderd jaar wel drastisch verminderd. Er is gewoon minder en minder aaneensluitend natuurgebied. Dat is niet alleen voor de wolf een probleem. Gelukkig passen wolven zich gemakkelijk aan. Als het de vos en de marter kan lukken om te leren samenleven met de verstedelijkte mens, waarom dan ook niet de wolf? Het doet me denken aan het verhaal dat mijn vader ons placht te vertellen over die vos die in het hartje van de stad langs hen heen liep met een stokbrood dwars in zijn bek :-)

Als er daadwerkelijk opnieuw wolven opduiken in Vlaanderen, dan hoop ik maar dat we de dieren niet meteen weer uitroeien. Uitgehongerde wolven waren in 1815 nog een probleem in de buitenwijken van Brussel, maar de grote boze wolf hoort alleen maar thuis in sprookjes. In tegenstelling tot wat meestal wordt geloofd zijn wolven heel schuchtere dieren die enkel 's nachts hun ding doen. Je hoeft dus helemaal niet bang te zijn voor een wolf, als je hem maar de ruimte geeft. Je krijgt hem waarschijnlijk zelfs nooit te zien. In Duitsland, waar ze ondertussen weer meer voorkomen, zorgen ze nauwelijks voor overlast. Daar zwerven enkele tientallen jonge wolven rond zonder dat iemand daar veel van merkt. Zelfs de territoriale wolven zorgen voor weinig overlast. De boeren weten dat ze hun schapen en geiten achter een degelijk hek moeten zetten, en zo kunnen mens en wild dier perfect samenleven. Zo hoort het ook!

http://www.wolveninnederland.nl
http://www.wolf-center.eu

Dan mocht de beiaard spelen

2011-08-21T01:09:00.000-07:00

Wie het geluk heeft om in het oude gedeelte van het Kiel te wonen, zoals ik, vindt het waarschijnlijk heerlijk toeven in de tuin of op het balkon op zondagmiddag. Dat heeft veel te maken met de fraaie deuntjes van de beiaard die een zomerse namiddag meteen extra opfleuren. Dat konden we wel gebruiken in deze natte zomer!

Niemand schijnt het te weten, maar hier in de Sint-Catharina-kerk op het Kiel hangt inderdaad een echte beiaard. Daarvan zijn er drie in Antwerpen: de klokkentoren van de Onze-Lieve-Vrouwe-kathedraal, nog ergens een toren in Borgerhout en hier op 't Kiel. Onbekend is onbemind?

De beiaard van 't Kiel is nochthans al meer dan honderd jaar oud. Ze dateert van 1909 en werd in 1992 volledig gerestaureerd. Er kwam een nieuwe beiaard van 47 klokken en de oude klokken werden opgekocht door de kleinzoon van Felix Van Aerschodt, de man die de oorspronkelijke klokken had gegoten. Die heeft ze geïnstalleerd in de tuin en organiseert daar af en toe nog eens een beiaardconcert. Prachtig toch?

Leuk weetje is ook dat de klokken van de Sint-Catharina-kerk als enige niet werden opgeëist door de Duitsers tijdens de tweede wereldoorlog. Die hadden in 1943 verordend dat alle grote klokken van de firma Van Aerschodt dienden te worden overgedragen. Om om te smelten naar kanonnen, zeker? Op het Kiel had een slimmerik tijdelijke pedalen gehangen aan de drie grote klokken van de Sint-Catharina-kerk, en die met ijzerdraad aan de andere beiaardklokken vastgehangen. Daardoor leek het alsof die drie grote klokken integraal deel uitmaakten van de beiaard en dus onmisbaar waren voor concerten. Cultuurminnend, die Duitsers, ze lieten de klokken ongemoeid :-)

Elk jaar worden hier de beiaardfeesten en wekelijkse concerten georganiseerd maar de communicatie en organisatie lijkt soms ook wel van 1909 te stammen :-) De respons kan dus veel beter, maar dat laten we niet aan ons hart komen als we op zondagmiddag genieten van het zonnetje en de fraaie tonen van de Rubenscantate van Peter Benoit. Heerlijk relax!

Lords and ladies (covenbijeenkomst)

2011-08-18T04:38:00.000-07:00

We hadden eigenlijk een ritueel gepland voor Moira maar omdat die ziek was, werd er geïmproviseerd en dook Elenor nogmaals haar Boek der Schaduwen in - en wij met haar - voor een tweede sjamanistisch luikje rond de Axis Mundi. In tegenstelling tot de eerste keer dat we het over die as tussen de werelden hadden, zouden we vanavond niet naar de onderwereld reizen, maar naar de bovenwereld. Jawel.

De bovenwereld is de astrale wereld waar de goden en godinnen huizen. De meesten onder ons reizen regelmatig naar de onderwereld en komen daar in contact met hun gidsen, krachtdieren, goden en godinnen. Die goden en godinnen komen echter speciaal naar beneden om ons te zien. Je kan echter ook zelf naar de bovenwereld reizen, al doen weinigen onder ons dat.

Ik reis meestal naar beneden via een deurtje in een tuinmuur. Daarachter ligt een wenteltrap die naar beneden draait. Als je eenmaal beneden bent, blijkt die wenteltrap een toren met kantelen te zijn. Van daaruit vertrekt een pad, waarlangs je op verschillende plekken kan komen. Eentje daarvan is een smal beekje dat links het bos in leidt en waar je over kan stappen om bij een groot gat in de wortels van een boom te komen. Daar start nog een trap, die naar een prachtige tuin leidt. Loop je het pad echter verder, dan kom je bij een rivier met een stenen brug. Ga je die over, dan kan je naar het kampement van Brigindhu.

Bij de zoektocht naar onze Axis Mundi was het mij al opgevallen dat de wenteltrap achter het deurtje in de tuinmuur niet alleen naar beneden ging, maar ook naar boven. Dat was mij eerder nog nooit opgevallen. Ik had er alleszins nooit aandacht aan besteed. Dat zou ik vanavond dus wel gaan doen :-)

We zouden naar de bovenwereld reizen met een specifiek doel voor ogen: heling vragen voor diegenen onder ons die het kunnen gebruiken. Moira was ziek, Hamamelis had een verschrikkelijke migraine, Fjierra zit op haar tandvlees, enz. ... We kozen allemaal iemand uit het rijtje om daar boven hulp en genezing voor te vragen. Ik besloot hulp te vragen voor Hamamelis.

Ik zag mezelf zitten in mijn tuin. Nu is het nog steeds een groene wildernis met rommel, maar in mijn hoofd was de tuin al helemaal klaar. Ik zakte als het ware in mijn lijf en zag het deurtje in de muur, waar in het echt helemaal geen deurtje zit. Ik liet de energie van alles wat ik zag en hoorde en voelde in mij vloeien. De energie van de maan, van de wind in mijn haar, van het gras dat ik kon horen ruisen, van de beestjes die ik hoorde schuifelen in het struikgewas ... alles nam ik in mij op om zoveel mogelijk energie te hebben om te focussen.

Dan open ik het deurtje en loop de wenteltrap naar boven. Voor me fladderde een witte vlinder mee de trap naar boven. Boven leek geen deurtje te zijn, alleen een gat. Daar stond ik dan. Ik was helemaal groggy en traag in mijn hoofd, en ik herkende dat gevoel van de weinige keren dat ik zo verschrikkelijk dronken was, dat ik op de grens van een black out zat (jawel, ik ben ooit jonger geweest :-)). Op die momenten lijkt het wel alsof je geest zo goed als los is van je lichaam en je dat laatste enkel per ongeluk nog met je meetorst. Nochthans kon ik mijn lijf heel goed voelen, en daar was absoluut niks mis mee. Het duurde even voor ik weer bij mijn positieven was en aandacht kon opbrengen voor mijn omgeving. Heel raar.

Voor me zag ik een weids landschap, groen gras, als een aangelegd Engels park, met enorme keurig kortgemaaide grasperken en hier en daar een perfect geplaatste boom. In de verte zag ik een grote mansion liggen, stijl Chatsworth House. Over alles lag een soort van witte waas, alles was flou, alsof alles overbelicht was. Speciaal.

Elenor had ons gezegd dat we iemand zouden tegenkomen die onze gids zou zijn in deze wereld en dat we daarop moesten wachten. Het was niet de bedoeling dat we onuitgenodigd doorheen de wereld van de goden zouden gaan struinen. Er was niemand te zien. Ik hoopte eigenlijk om Brigindhu te zien. Na mijn laatste ervaringen had ik haar nog steeds niet gezien. Ik aarzelde. Wat moest ik nu? Toen zag ik een schaduw voor me in het gras en over mijn voeten vallen. Het was een man. Hij droeg een pak van bruine tweed en zwarte handschoenen. Zijn gezicht kon ik niet zien, zoals altijd leek het alsof ik twee gezichten tegelijk door elkaar heen zag flikkeren, maar ik kon wel de bolhoed zien op zijn hoofd. Het leek wel het archetype van de Engelse landheer. Wie was dit? Die zwarte lederen handschoenen boezemden me achterdocht in, kon ik deze heer wel vertrouwen? Toen zag ik de witte vlinder weer. Die streek neer op één van de handen in zwart leer en vouwde daar zachtjes zijn vleugeltjes open en dicht. Het beestje bleef kalm zitten en scheen zich daar goed te voelen. Ik besloot de man te vertrouwen.

Toen stond ik bij een laag boompje, of was het een soort van struik? Er stonden tal van grote witte kelkbloemen aan de struik. De man plukte één van die witte bloemen en gaf hem aan mij. Ik nam hem aan en hield hem voorzichtig vast bij de korte steel. Was die voor mij of was hij voor Hamamelis? Ik bekeek de bloem wat aandachtiger. Het leek wel een ammarylis, met fragiele witte bloembladeren en grote meeldraden, maar die groeien niet aan de bomen.

Toen zag ik de pols van de man. Tussen zijn tweed mouw en zijn zwarte leren handschoen, zag ik een gouden armband. Niet meteen wat ik zou verwachten van zo'n keurige nette Engelse landheer. Ik zag hoe hij met zijn andere hand een extra armband omdeed. Die was van glanzend, zwart leer, heel dun, en versierd met goud. Ik weet niet waarom, maar ik wist dat hij hem had gekregen als beloning voor zijn tijd met mij. Maar van wie? Van Brigindhu, omdat zij om de ene of de andere reden geen rechtstreeks contact met mij mag of kan hebben?

Daarna maakte de hand in de leren handschoen plaats voor een oude hand, gerimpeld, met bruine vlekjes, en versierd met een grote ring met een barnsteen, of een andere steen die daarop lijkt. Ik zag een close up van de bovenkant van een vrouwenhoofd, met oeroude donkere ogen die mij strak en koud aankeken vanuit een gerimpeld gezicht. Haar haar was gitzwart en ze droeg een smalle zilveren band om haar hoofd met op haar voorhoofd het symbool van de drievoudige maan. De onderkant van haar gezicht kon ik niet zien, alleen haar ogen. Toen gaf ze mij een zwart doorschijnend zakje. Ik herkende noten in het zakje, maar toen ik beter keek zag ik dat het kastanjes waren. Toen was ze weg. Daar stond ik dan, aarzelend, in de ene hand de witte bloem en in de andere een zakje kastanjes. En nu?

Ik stond weer in het kortgemaaide gras. In de verte zag ik de mansion, maar deze keer zag ik voor het landhuis een lange tafel met stoelen staan. Ze was prachtig gedekt met witte linnen tafellakens, fijn porselein en schitterende kristallen glazen. Ik werd er op de ene of de andere manier naartoe gezogen en vloog over het tafeloppervlak. De tafel was oneindig lang. Ik zoefde over het tafellinnen, tussen de kristallen wijnglazen en dat bleef maar duren. In de verte kon ik iemand aan het hoofdeinde zien zitten. Ik kon niet goed zien wie maar toen ik me concentreerde op die figuur die daar kalmpjes zat te eten, kon ik zien dat het een enorm everzwijn was. Bedienden brachten grote bossen kruiden en planten aan, die het beest smakelijk verorberde. Hij at heel netjes, met mes en vork, zoals het een edelman betaamt. Ik had de indruk dat hij heel goed wist dat ik daar was en dat hij mij al verwachtte...

Toen was de tafel en het landhuis en alles plots weg. Verwilderd keek ik rondom mij. Overal hing mist, alsof ze bijna tastbaar was, zo dik. Ik kon geen hand voor de ogen zien. Het was er koud en donker. Ik strompelde maar wat voor me uit, waar was die Engelsman nu? Voor mij liep plots een grote witte wolf. Die stopte even, draaide zich om en keek mij aan. Ik weet niet wat hij dacht, maar hij draaide zich weer om en verdween in de mist. Naast me zag ik een enorme krokodil opduiken die gewoon doorliep en weer oploste in de mist. WTF?! Was ik hier wel veilig? En hoe geraakte ik hier ooit uit weg?! Toen zag ik de witte vlinder opduiken uit de mist en voor me uitvliegen. En toen was de man er ook. Hij keek me aan en ging verder. Haastig volgde ik hem, zijn rug nauwelijks zichtbaar in de mist. De vlinder vloog nog steeds vlak voor me en ik concentreerde me op het diertje. Overal rondom ons zag ik dieren in de mist opduiken en weer verdwijnen, hun ogen soms gloeiend in die witte wereld. Ze keken me aan maar deden me niks.

En toen stonden we weer in het gras. Voor me zag ik een deurgat in een rots. Het leek wel zoiets als Newgrange, maar dan zonder de labyrinthsteen voor de ingang. In het deurgat hingen leren gordijnen. Ik dacht dat ik opnieuw aan de Axis Mundi stond en wilde net binnenstappen, toen er een hand verscheen die de gordijnen opensloeg. Geschrokken zette ik een stap achteruit. Was het nog niet gedaan? Ik had toch al waarvoor ik was gekomen? Voor me stond een oude vrouw. Ze liep een beetje krom en was helemaal in het zwart gekleed. Ze had lang grijs haar dat ze in twee staarten links en rechts van haar gezicht had verdeeld. De staarten waren in het midden en op het einde van elke staart vastgemaakt met leren bandjes. Ze zei niks.
Toen waren we binnen in de grot achter het gordijn. De grot had een laag plafond, helemaal zwart beslagen van het roet. Het was er donker, alleen het licht van het deurgat en van het vuur zorgden ervoor dat ik kon zien waar ik was. Het was er rommelig. In het midden van de grot stonden lange houten tafels vol met vanalles. Ik zag hoe de oude vrouw de witte bloem en de kastanjes in een grote vijzel deed en alles tot een dikke brij bijeen pulpte. Ze deed er nog kruiden bij die bekend roken, maar die ik toch niet kon thuisbrengen.
Ze rolde balletjes van het mengsel, legde die op een soort van barbecuerooster in het vuur. Ik begreep dat die balletjes voor Hamamelis waren. Haar migraine zat in die balletjes. Toen duwde ze ons hush hush naar buiten. Ongeduldig wapperde ze met haar handen, ze had gedaan wat ze had moeten doen en nu moesten we weg.

Ik stond opnieuw op mijn wenteltrap, en wilde naar beneden gaan toen ik me bedacht dat ik de man nog wilde bedanken. Ik keek om, naar de man die in het deurgat stond. De vlinder fladderde nog steeds om me heen. Vliegensvlug liet hij zijn hand uitschieten, greep de vlinder en kneep die fijn in zijn hand. Ik schrok. Had ik me vergist? Toen opende hij zijn hand weer en de vlinder vloog eruit. Alleen was het geen vlinder, maar een piepklein leeuwtje met vleugels, even groot als de vlinder was geweest. Het leeuwtje fladderde langs me heen naar beneden en verbluft keek ik het na. Toen stormde een gigantisch paard met vleugels langs me heen, achter het leeuwtje aan. Het beest was werkelijk enorm en hoe het doorheen die wenteltrap kon vliegen was me een raadsel, maar ik wist wat ik had gezien. Ik was perplex. Die pegasus kwam niet voor mij maar voor dat leeuwtje, dat wist ik zeker. Ik moest denken aan het verhaal van de gelaarsde kat, waarin die de slechte reus te slim af is door hem uit te dagen een muis te worden, waarna hij hem met één hap opat. Was ik getuige van een soort van wedloop tussen de goden? En was ik misschien de inzet? Ik moest er niet aan denken.

Toen zag ik mezelf weer zitten in mijn tuin. Opgelucht haalde ik adem. Ik was weer terug. Het was 20u10. Ik hoopte dat Hamamelis zich al een beetje beter voelde ...

Pastorale

2011-08-16T15:23:00.000-07:00

Ramses Shaffy was lid van de Hare Krishna's. Ik weet niet of dat er iets mee te maken heeft, maar hij wist met "Pastorale" een pracht van een paganistisch lied te brengen. Een pastorale is van oudsher een herderslied waarin heel de vreugde van het leven wordt bezongen. Je kan de extase bijna voelen!

Al van toen ik jonger was, wist dit lied me erg te raken. Elke keer als ik dat vuur hoor in zijn stem als hij de zon zingt en de liefde in de stem van Liesbeth List, dan moet ik terugdenken aan dat moment lang geleden, in de stralende zon van het zuiden van Frankrijk, toen ik voor het eerst besefte dat ik een piepklein graankorreltje was in die hele grote wereld en dat alles met elkaar verbonden is. Waarschijnlijk is het helemaal geen toeval dat Brigindu me wist te vinden, zij is een godin van de zon ...

Mijn hemel blauw met gouden harp
Mijn wolkentorens, ijskristallen
Kometen, manen en planeten, aah alles draait om mij
En door de witte wolkenpoort tot diep onder de golven
Boort mijn vuur, mijn liefde, zich in de aarde
En bij het water speelt een kind
En alle schelpen die het vindt gaan blinken als ik lach

'k Hou van je warmte op mijn gezicht
Ik hou van de koperen kleur van je licht
Ik geef je water in mijn hand
En schelpen uit het zoute zand
Ik heb je lief, zo lief

Ik scheur de rotsen met mijn stralen
Verhoog de meren in de dalen en
Onweersluchten doe ik vluchten, aah als de regen valt
Verberg je ogen in een hand
Voordat m'n glimlach ze verbrandt
M'n vuur, m'n liefde, mijn gouden ogen
't Is beter als je nog wat wacht
Want even later komt de nacht en schijnt de koele maan

De nacht is te koud, de maan te grijs
Toe neem me toch mee naar je hemelpaleis
Daar wil ik zijn alleen met jou
En stralen in het hemelblauw
Ik heb je lief, zo lief

Als ik de aarde ga verwarmen
Laat ik haar leven in m'n armen
Van sterren weefde ik het verre, aah het noorderlicht
Maar soms ben ik als kolkend lood
Ik ben het leven en de dood
In vuur, in liefde, in alle tijden
M'n kind ik troost je, kijk omhoog
Vandaag span ik mijn regenboog
Die is alleen voor jou

Nee nooit sta ik een seconde stil
'k Wil liever branden neem me mee
Geen mens kan mij dwingen wanneer ik niet wil
Wanneer je vanavond gaat slapen in zee
Geen leven dat ik niet begon
En vliegen langs jouw hemelbaan
Je kunt niet houden van de zon
Ik wil niet meer bij jou vandaan

Ik heb je lief, zo lief
Ik heb je lief, zo lief
Ik heb je lief, zo lief
Ik heb je lief, zo lief
Ik heb je lief, zo lief

Ongelukkig (droom)

2011-08-16T02:12:00.000-07:00

Daar sta ik dan, gepakt en gezakt. Ik sta op een binnenplein ergens ten lande, het is Saga rollenspelweekend en ik ben net toegekomen op de locatie samen met Bart. Overal lopen mensen, ik zie Jasper, dat is een hartelijk weerzien.

Jasper legt me uit wat de bedoeling is. Overal op de binnenplaats zie ik kleine kaartjes liggen met daarop een naam. Blijkbaar is het de bedoeling dat je je naam zoekt en daar je slaapzak uitrolt. Dat zijn de slaapplaatsen, gewoon buiten, zonder afdak of niks. En die tegels zijn ook niet geweldig, dat wordt hard slapen. Op sommige plaatsen ligt al een slaapzak. Eén kant van de binnenplaats is open, daar is geen gebouw, enkel een greppel met gras. Langs die zijde liggen ook kaartjes. Ik vraag me af hoe die mensen dat gaan doen om zo te slapen in die greppelen ik hoop dat mijn kaartje niet net daar ligt ...

Ik laat mijn bagage - mijn slaapzak en twee kartonnen dozen - staan aan een bankje en ga op zoek naar mijn naam. Ik loop alle kaartjes af, maar mijn naam vind ik niet. Ik word nerveus, het spel gaat straks beginnen en ik moet mijzelf toch eerst installeren! Ik wil mijn slaapzak gewoon ergens op een vrije plek leggen, maar dat mag blijkbaar niet. Ik twijfel even, maar besluit dan toch gewoon verder te zoeken.

Dan zit ik in een klaslokaal, ergens op een verdieping. Meisjes en jongens zitten achter computers, druk bezig. Ik vraag of ik de computer mag gebruiken om te zoeken waar ik moet zijn. Eén van de meisjes helpt me. Ik kijk rond, deze mensen hebben absoluut niks te maken met het rollenspel, ze zijn hier om les te volgen. Ik ben het meisje heel dankbaar dat ik haar computer mag gebruiken. Ik zoek en zoek, in een frenzy. Ik voel me geërgerd, nerveus, met een krop in de keel. Ken je dat gevoel als iets helemaal niet gaat zoals je had verwacht en je mee moet gaan tegen je gevoel in, tegen je zin, maar je kan niet anders? Dan voel je je gewoon ongelukkig. Zo voel ik me. Ik heb zin om naar huis te gaan ...

Dan komt een jongen de klas binnen. Hij heeft een Aziatisch gezicht. Hij was naar me op zoek.
Kom mee, zegt hij. Ik ben opgelucht, maar dat duurt niet lang. Maar ik moet mij nog omkleden!, roep ik vertwijfeld. Daar is geen tijd meer voor, zegt hij, de anderen hebben al vertraging... De mensen van de computerklas zijn klaar met hun les, staan recht en beginnen papieren in hun boekentassen te proppen. Ik dank het meisje, draai me om en volg de Aziatische jongen naar beneden.

Wacht, mijn spullen! Buiten zie ik bij het bankje mijn schoenen staan, die had ik blijkbaar uitgedaan :-) Ik zie dat mijn bagage ook nog steeds bij het bankje staat. Ik pak de kartonnen doos en vraag de jongen of hij me eventjes wil helpen, ik kan niet alles tegelijk dragen. Hij maakt geen aanstalten om me te helpen. Ik geef hem mijn slaapzak, die weegt niks en misschien dat hij dat wel wil doen? Hij neemt de slaapzak van me aan, ik pak in elke hand een kartonnen doos en zo goed en zo kwaad als het gaat strompel ik gefrustreerd en ongelukkig achter hem aan. Dit wordt niks.

Onder de hoede van Haar moederlijke hand (doopviering)

2011-08-15T01:09:00.001-07:00

Gisteren waren we uitgenodigd op het doopfeest van het zoontje van vrienden van ons, in de Sint-Catharina kerk hier op 't Kiel. Zo'n klein babietje, dat doet je toch iets. Ik heb zelf twee schatten van kinderen en op de ene of de andere manier vergeet je hoe klein ze ooit waren. Kaat was een prematuurtje en paste nauwelijks in mijn hand. En als je ze dan nu ziet rondspringen, dan denk je eigenlijk nooit terug aan van hoe ver ze eigenlijk gekomen is. Toch betrap ik mezelf er soms op dat ik naar mijn kleintjes aan het kijken ben met een gevoel van ontzag. Dat gevoel van verwondering om dat nieuwe leven, dat zomaar uit het niets is ontstaan, dat gaat hopelijk nooit weg.

Het is fascinerend, zo'n kleintje, alsof de wereld elke keer een beetje opnieuw begint. Het geeft je ook een goed gevoel, net alsof je zelf een beetje opnieuw geboren wordt, want je herkent jezelf in je kinderen en je weet dat je door hen en in hen een deeltje bent van een lange ketting van leven die verder gaat, lang nadat je zelf al niet meer op deze wereld bent.

Zo'n kleintje wordt dus met veel vreugde en dankbaarheid verwelkomd en daar horen sinds mensenheugenis rituelen bij, om een nieuw kind te verwelkomen in de gemeenschap. Voor de christenen is dat ritueel de doop. De kerken mogen dan leeglopen, voor overgangsrituelen zoals trouwfeesten, begrafenissen en doopfeesten komen de mensen toch nog altijd naar de kerk. Voor veel mensen is de doop nog altijd het symbool van het wonder dat zo'n kind oproept, een viering van het geheim van het leven, dankbaarheid en verwondering. Een doopviering is ook een symbool van engagement: we beloven dat we er altijd voor dat kleine mensje zullen zijn en dat we voor hem of haar zullen zorgen. Zo'n nieuw mensje moet nog alles ontdekken - een heel avontuur! - maar hij of zij kan steeds op ons rekenen op zijn weg doorheen het leven.

Dat is wat het doopfeest voor mij persoonlijk betekent. Je laat je kleintje zien aan alles wat niet fysiek is, zodat ze allemaal weten wie dit kind nu precies is en dat het bij jou hoort. En je roept de bescherming af van het goddelijke, of je dat nu via een doopviering in de kerk of via een wiccaning doet, en van de omgeving van je kind. Je vraagt om de kracht en de liefde die je nodig zal hebben om je kind te begeleiden naar zijn of haar volwassen leven. Zo kan je op je twee oren slapen: er zal altijd iemand zijn om zijn of haar hand vast te houden als het nodig is ...

Het woord dopen komt van het Griekse woord "baptizo", niet te verwarren met "bapto". Het beste voorbeeld komt van de Griekse dichter en dokter Nikander van Colofon, die leefde rond 200 voor Christus. Hij schreef een recept uit voor het maken van pickles - jawel :-) - en hij gebruikt daarin zowel bapto als baptizo. Om pickles te maken moeten de groenten volgens hem eerst in kokend water gedipt worden - bapto - en vervolgens in een azijnoplossing gedropt - baptizo. Het gaat alletwee om het dippen van groenten in een vloeistof, maar bij bapto gaat het om iets tijdelijks, bij baptizo verandert er iets permanent. Dat is ook wat het doopsel is: ook al kan je je tegenwoordig laten schrappen uit de doopregisters van de katholieke kerk, je kan jezelf niet helemaal laten ontdopen. Dat is eigenlijk net hetzelfde als een inwijding of toewijding: eens je ouders je kenbaar hebben gemaakt aan de niet-fysieke wereld, kan je de klok niet meer terugdraaien. The deed is done.

Elke katholieke doopviering heeft zijn min of meer vaste opbouw: welkomstwoord, doopbelofte van de ouders en peetouders, handoplegging, een lezing uit het evangelie, de geloofsbelijdenis, de naamgeving, het toedienen van het Doopsel zelf, de zalving, de doopkaars, een stukje rond het doopkleed, het Onze Vader, slotgebed, toewijding aan Maria, Effatagebed, zending en zegen. Gelukkig mogen ouders tegenwoordig zelf invulling geven aan een heleboel van die onderdelen, en er zelfs een deel van weglaten. Of wat dacht je van de moederlijke hand van God in de doopviering van Arno! :-)

Wie met "heidense" ogen doorheen de teksten van zo'n klassieke doopviering struint, zal die ogen trouwens waarschijnlijk soms wijd opentrekken. Een heel aantal van de basisteksten van een katholieke doopviering zouden niet misstaan in een wiccaning. Dat komt omdat katholieke rituelen vaak teruggaan op veel oudere rituelen.

Als heks heb ik er dan ook geen problemen mee om deel te nemen aan een doopviering. Ik heb mijn twee kinderen ook laten dopen. Hen voorstellen aan de niet fysieke wereld was voor mij veel belangrijker dan de hele katholieke kerk en de wicca scene bij elkaar, en het maakte mij geen barst uit of dat nu gebeurde in een kerk of in een bos.

Water
Water is in de natuur het symbool voor zuiverheid, nieuw leven en groeikracht, maar ook van dood en vernietiging. Het is één van de vier elementen waar wij als heksen mee werken, maar ook de bijbel staat er vol van. Denken we maar aan het water van de zondvloed die de aarde schoon spoelde, het water van de Rode Zee waar de joden onder leiding van Mozes doorheen trokken op weg naar het beloofde land maar dat de Egyptenaren wegspoelde, het water dat Mozes uit de rots sloeg tijdens die barre tocht door de woestijn, het water van de Jordaan waarin Jezus zelf gedoopt werd, …

Uit onderzoek blijkt dat het water in de katholieke doopviering uitdrukkelijk staat voor de zee. De zee staat hier voor de chaos, de dood, het graf. In de zee afdalen en er weer uit opstijgen betekent dan ook afdalen in het water van de dood om, door de dood heen, naar een nieuw leven te gaan. Dat gaat terug op veel oudere mythen die spreken over de zon die 's avonds ondergaat in de zee als in een graf en er 's morgens stralend uit oprijst om een nieuwe baan te beschrijven. Iemand dopen betekent dan ook een doortocht door de dood heen naar een nieuw leven. Dat klinkt ons heksen zeer bekend in de oren :-)

Effata-gebed
Ik had nog nooit van “Effata” gehoord. Het betekent letterlijk “Ga open”. Jezus opende met dit woord de oren van een doofstomme zodat die weer kon horen en spreken (zie de Bijbel, Marcus 7,31-37). Het Effata-gebed is eigenlijk een zegening van de zintuigen. Via dat gebed wordt voor het nieuwe kindje gewenst dat het al haar of zijn zintuigen mag ontwikkelen om heel de wereld te ontdekken en zinnelijk en zinvol te leven. Het is een ode aan de lijfelijkheid! Misschien ben ik helemaal verkeerd, maar voor mij klinkt het alsof je ten volle fysiek moet leven om überhaupt zinvol te leven. Als dat niet hekserig klinkt! :-)

Toewijding aan Maria
Eén van die andere dingen die volgens mij teruggaan op veel oudere rituelen is de toewijding van de nieuwe baby aan Maria. In sommige parochies is dit vanzelfsprekend, in andere hebben ze er zo goed als nog nooit van gehoord. Aangezien Maria de beschermvrouwe van Antwerpen is, gebeurt het hier in de stad bijna standaard.

Bij dit stukje van de doopviering wordt specifiek de bescherming van de goddelijke moeder afgeroepen en worden kaarsen gebrand als offer om het gebed te bekrachtigen. De eerste keer dat ik dit meemaakte, moest ik bijna lachen. De herkenbaarheid! Bij de doopviering van Arno stak ik dus samen met mijn kinderen kaarsjes aan voor de Vrouwe, en we deden een wens voor de kleine jongen. Kaat wenste plechtig dat hij een vredig leven zou hebben, Dries dat hij veel speelgoed zou krijgen :-). Kinderen, zijn ze niet prachtig?

---

Doopviering Arno

Muziek - Vangelis / To the unknown man
(tijdens het binnenkomen)

Welkomstwoordje

Priester:
Welkom aan jullie, mama en papa, meter en peter, grote zus, grootouders en vrienden van Arno! Wij zijn blij dat jullie naar onze kerk gekomen zijn om mee te feesten en te vieren voor het wonder van een kind. Omdat we in een kerk samen komen, beginnen we deze doopviering met een kruisteken, een teken dat we maken om te vertellen dat we een kleine gemeenschap vormen, samen met Christus.

Allen:
In de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest.

Mama:
Een mens is niet zomaar een dingetje, iets bloots.
Diep in da dingetje verbergt zich iets groots.
Er woont een wonder in, iets ongelooflijk machtigs.
Een kind is meer dan alleen maar iets engelachtigs.
Ik weet niet wat het is, dat niet, maar ik maak me sterk:
Zo'n mensenkind is niet alleen maar mensenwerk.

Priester:
Omdat we soms de tijd vergeten en niet blijven stilstaan bij het wonder van het leven, willen we nu tot God bidden.

Allen:
God, we danken je voor Arno. Hij vervult ons hart met vreugde, met verwondering en dankbaarheid. Hij spoort ons aan om te werken aan een betere wereld: jouw wereld, God, die ook de onze is en waar Arno in vreugde kan opgroeien.

Naamopgave

Priester:
Iedereen draagt een naam, elke naam is het verhaal van een mens, van een kind, van een familie. Over heel de wereld zijn er duizenden en duizenden namen, duizenden en duizenden verhalen, maar vandaag springt er één naam uit: een klein leven dat hier in ons midden is. We kennen natuurlijk al de naam van jullie kindje, maar toch vraag ik heel plechtig: welke naam hebben jullie gekozen?

Ouders:
Arno

Priester:
Arno, vanaf vandaag kent iedereen je onder deze naam, vanaf vandaag gaat je levensverhaal verder. Vanaf vandaag staat je naam in de palm van Gods hand geschreven.

Bereidheid

Priester:
Mama en papa, jullie houden heel veel van Arno. Meter en Peter, ik ben zeker dat jullie een speciaal plaatsje voor jullie petekindje in jullie hart hebben gevonden. Mag ik jullie vragen: zijn jullie bereid om Arno te laten opgroeien in de warme liefde van jullie gezin en van de familie? Zijn jullie bereid om dat te doen in de gedachte van Christus?

Ouders, meter en peter:
Ja, wij willen zorgen dat Arno kan opgroeien in een warm thuis, met Gods liefde opgebouwd.

Gezamenlijk gebed, allen:
God, wij danken U dat we mogen leven en dat we Arno in ons midden hebben. We danken U voor de vreugde die hij ons geeft, we danken voor de verwondering en de dankbaarheid die uit zijn ogen straalt. Arno geeft ons de kracht om nog meer en beter te werken aan een wereld waar iedereen een eigen plaats in warmte en geluk kan vinden. Amen.

Zin en betekenis van het doopsel

Aanwezige kinderen worden naar voor gevraagd.
Bie leest voor: "Krummel, een heel gewone rups" van Max Lucado

We tekenen Arno met een kruisje

Priester:
Als we kindjes dopen, dan is het om hen in onze gemeenschap op te nemen. Eén van de grote kenmerken van onze gemeenschap is het kruisteken: een teken dat ons laat herinneren wat Jezus voor ons gedaan heeft.
Het is ook een teken dat Arno nu in die grote vriendenkring van Jezus opgenomen wordt. Daarom geef ik Arno een kruisje, zoals vroeger ouders en grootouders deden voor het slapengaan. Ik vertel erbij: "God zegent en bewaart je", want dat is de grote zin van het kruisteken.

Iedereen mag Arno een kruisje of een kusje geven.

Handoplegging:

Priester:
Soms sta je voor moeilijke momenten, soms ben je ook verdrietig. Dan voelt het goed dat er iemand is die je wil helpen, die je bij de hand neemt, een schouderklopje geeft of gewoonweg de hand op je schouder legt. Zo doet ook Jezus wanneer we het moeilijk hebben, we voelen dan dikwijls dat iemand met ons meegaat. Mag ik iedereen uitnodigen om de handen uit te strekken als een dak boven het hoofd van Arno en samen te bidden.

Allen:
God, laat Arno opgroeien in een warme, liefdevolle wereld. Houd je beschermende hand over Arno. Laat hem ervaren dat jij je beschermende hand nooit terugtrekt. Geef dat wij Arno proberen voor te gaan in alles wat goed is. Laat hem opgroeien, zoveel mogelijk op de goede weg, onder de hoede van jouw vaderlijke en moederlijke hand. Amen.

Evangelielezing en homilie

Door de priester.

Muziek - Ennio Morricone / Gabriel's Oboe.

Voorbeden

Priester:
God is er steeds wanneer we iets willen vragen. Hij luistert altijd, daarom mogen we nu vragen.
We bidden voor de ouders van Arno, dat zij een warme thuis geven aan Arno en dat ze hun liefde doorgeven aan dit kindje. Laat ons daarvoor samen bidden.

Allen:
Wij bidden U, verhoor ons, Heer.

Priester:
Wij bidden ook voor de ganse familie, dat ze Arno altijd graag zien en dat ze hem een belangrijke plaats in hun hart geven. Laat ons bidden.

Allen:
Wij bidden U, verhoor ons, Heer.

Priester:
We bidden ook voor Arno dat hij opgroeit tot een vrolijk kind dat een stukje van zichzelf kan weggeven in vriendschap naar anderen. Laat ons bidden.

Allen:
Wij bidden U, verhoor ons, Heer.

Priester:
God onze Vader, wees nabij om Arno te laten opgroeien in een wereld vol warmte, vreugde en geluk. Amen.

Geloofsbelijdenis

Priester:
Wanneer we in de kerk samen komen, dan is Christus in ons midden. Wij geloven dat God en Christus ons beschermen. Dat geloof willen wij nu uitspreken.

Allen:
Ik geloof in God, die wil dat we allemaal gelukkig zijn en die we Vader mogen noemen.
Ik geloof in Jezus Christus, die een goed hart had voor de mensen en altijd het goede voor ogen had.
Ik geloof in de Geest, die ons kracht geeft om te blijven volhouden.
Ik geloof in alle mensen die de moed niet opgegeven hebben en die geloven in een wondermooie toekomst.

Doopbelofte

Priester:
Beste Arno en iedereen die hier samen is, stilaan komen we aan het doopsel. Maar eerst wil ik toch nog vragen: lieve ouders van Arno, zijn jullie bereid om Arno op te voeden in het geloof van Christus?

Ouders:
Wij willen proberen om een goede mama en papa te zijn voor Arno. We willen je laten genieten van het mooie in deze wereld, de schoonheid van de natuur, de warmte van de mensen. Wij willen samen met jou aan je levensverhaal schrijven en zo de lege bladzijden van jouw boek vullen. Dat beloven wij.

Priester:
Maar niet alleen de ouders, maar ook de meter en peter krijgen een taak mee. Zijn jullie bereid deze taak op te nemen?

Meter:
Ik vind het fijn om meter te zijn! Het mag een ietsje meer zijn dan alleen maar cadeautjes geven of nieuwjaarsbrieven horen voorlezen. Arno, je mag ook bij mij komen wanneer je een geheimpje wil vertellen, en wees gerust: ik vertel het dan niet verder.

Peter:
Welkom Arno, beste man. 't Leven in het klein, zo is het nu voor jou, bij mij is dat al even geleden. Mijn vriend, jouw pa, en je mama zijn helemaal trots, met jou en je flinke zus, 't is fijn om jouw peter te zijn. Geen vrees, als jij later een bal naar mij passeert, zal ik nog de conditie hebben om hem terug te spelen, maar gooi alsjeblieft geen dobbelsteen naar m'n kop. We gaan leuke dingen doen, jongen, word niet te snel groot en blijf jezelf.

Priester:
Wij allemaal worden ook opgeroepen om er samen iets van te maken. Zijn jullie, beste familie en vrienden, bereid om te helpen daar waar nodig is?

Allen:
Wij willen allemaal bouwen aan een mooie vreugdevolle wereld waar Arno kan in opgroeien, wij zijn bereid hem te helpen zijn weg te zoeken in de grote wereld, wij willen er zijn wanneer Arno het moeilijk heeft.

Dopen met water

Priester:
Water is een teken van leven, het frist op, het lest je dorst, het wast het vuil weg, het maakt je weer fit. Water doet groeien, water doet leven. Zonder water kan niemand iets, zijn we echt verloren. Daarom dopen we ook met water om het nieuwe leven dat Arno vandaag krijgt te laten voelen.
Heer, zegen het water waarmee we Arno zullen dopen. Geef het levenwekkende kracht, geef het groeikansen voor iedereen.

Doopsel

Priester:
Arno, ik doop je in de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. Amen.

Zalving met Chrisma

Priester:
Olie wordt veel gebruikt: niet alleen in de keuken, maar ook sportmensen worden gemasseerd met olie om alles vlot te laten werken. Olie beschermt ook want we gebruiken olie om ons te beschermen tegen de felle zon. Maar olie dringt overal door: een olieplekje of olievlekje krijg je niet zomaar weg. Daarom zalven we Arno ook met chrisma, een welriekende olie, die ons vertelt dat Arno opgenomen wordt in de gemeenschap van de kerk.
Arno, moge deze zalf je doordringen en je kenmerken als christenmens.

Effeta-gebed

Priester:
In het effeta-gebed bidden we dat je kracht en sterkte vindt en open bloeit, dat je al je zintuigen gebruikt om van anderen en jezelf gelukkige mensen te maken. Het verwijst naar het verhaal van de doofstomme die door Jezus genezen werd: hij kon terug luisteren naar en vertellen over de Blijde Boodschap.

Arno, ik zegen je oogjes opdat ze altijd de diepte van je ziel zouden uitstralen.

Ik zegen je oortjes, dat je mag horen, het zingen van de dingen, dat je leert luisteren naar het verhaal van mensen.

Ik zegen je mondje, dat je mag lachen en woorden spreken van bemoediging, dat je je mond durft openen om dingen te noemen bij hun naam.

Ik zegen je handjes, dat ze leren geven en delen. Dat ze sterk en teder mogen zijn.

Ik zegen je voetjes, dat je vijuit mag gaan en staan in deze wereld, dat je met vallen en opstaan mag doorgaan, je eigen weg.

Doopkaars

Priester:
Soms is het goed dat er een lichtje blijft branden, want sommige mensen hebben een beetje schrik in het donker. Wanneer we vandaag de doopkaars aansteken, vertellen we feitelijk: kijk, je hoeft niet bang te zijn, Ik ben er, mama en papa zijn er om je te helpen. Mag ik aan de zus vragen om de doopkaars aan de Paaskaars aan te steken? De Paaskaars is het teken dat Christus als verrezene onder ons is.
Bidden we dan samen dit eenvoudige gebed:

Allen:
God, we vragen je ons te helpen om het Licht van Jezus brandend te houden in ons gezin. Moge dit Licht vuur en warmte brengen in het leven van Arno.

Onze Vader

Priester:
Arno heeft een sterke papa. Hij is er zeker en vast wanneer Arno hem nodig heeft. Maar wij hebben allemaal een Vader die we nog nooit gezien hebben, maar die goed voor ons zorgt. Bidden we tot Hem met de woorden die Jezus, Zijn Zoon, ons gegeven heeft.

Allen:
Onze Vader, die in de hemelen zijt, geheiligd zij Uw naam, Uw rijk kome, Uw wil geschiede op aarde als in de hemel. Geef ons heden ons dagelijks brood en vergeef ons onze schulden. Zoals wij vergeven aan onze schuldenaren. En leid ons niet in bekoring, maar verlos ons van het kwade. Amen.

Toewijding aan Maria

Priester:
Arno heeft ook een lieve mama. Zij is er ook wanneer Arno even huilt of iets nodig heeft. Maar wij hebben allemaal een hemelse Moeder die voor ons zorgt. Mag ik jullie uitnodigen om mee naar achter te gaan, naar het beeld van Maria, om daar het gebed ter ere van haar te bidden.

Allen:
Wees gegroet, Maria, vol van genade, de Heer is met U. Gezegend zijt Gij boven alle vrouwen, en gezegend is de vrucht van Uw lichaam, Jezus. Heilige Maria, Moeder Gods, bid voor ons, arme zondaars, nu en in het uur van onze dood. Amen.

Muziek - Charles Gounod / Ave Maria

Zegen en zending

Papa:
Mensenkind, je bent vandaag gedoopt,
een beetje water, iets van God al op je hoofd,
drie druppels slechts van straks de volle zee.
Mensenkind, als je groot geworden de zee zult zien,
het lief en leed van mensen golvend om je heen,
dan zul je, hoop ik, denken:
dat lijkt als drie druppels water op God, met wie ik ben gedoopt.
Mensenkind, kom mee en wees niet bang voor het water,
de last van mensen op je schouder,
de zorg voor anderen in je hoofd.
Want dit water is jouw element,
de mensen zijn jouw leven, de armen jouw God.
Met drie druppels water
is onze God vandaag met jou begonnen.
Hij stroomt wel nader op je af.
En met een zee van mensen groeit Hij om je heen.
Misschien ben jij de druppel die de zee zal dragen.

Priester:
Beste ouders, peter en meter, familie en vrienden, omring Arno met jullie liefde en wees gelukkig met elkaar. Moge vreugde, vrede en geluk in jullie huis wonen. Hiertoe zegene jullie de almachtige God, de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. Amen.

Muziek - Joaquin Rodrigo / Concierto de Aranjuez (Allegro con spirito)

Ondertekenen van het doopregister

---

Hulp nodig bij het samenstellen van een doopviering: Isidorusweb - Inspirerend Katholiek.

Going elemental - Part III (AmmaDevi)

2011-08-14T05:19:00.000-07:00

Als heksen een ritueel uitvoeren, wordt er altijd eerst een cirkel getrokken en worden behalve de fysiek aanwezige personen nog een heleboel andere wezens uitgenodigd. Die durven wel eens variëren naargelang de gelegenheid, maar de elementen zijn altijd van de partij.

Als de cirkel wordt getrokken, wordt soms verwezen naar een "plaats tussen de werelden". We gaan dan naar een plek tussen onze wereld, de wereld van de mensen, en de werelden van de goden en andere hogere wezens. De wereld van de elementen bevindt zich tussen de fysieke en de astrale dimensie, en daar gaan we dus naartoe. De elementale wereld wordt bewaakt door de wachters. Als we een cirkel trekken, worden de wachters aangeroepen om de cirkel te beschermen en om getuige te zijn van het ritueel.

Heksen hebben een speciale band met de wachters. Als je kiest voor een toewijding of inwijding, dan word je in het toewijdingsritueel eerst naar de elementen gebracht. Je wordt aan hen voorgesteld met je nieuwe heksennaam, als iemand die wordt ingewijd, "één van ons". Eigenlijk wordt op die manier gevraagd aan de wachters om over de persoon in kwestie te waken en hem of haar te beschermen. De nieuwe heks maakt zich kenbaar aan de elementen en de wachters en krijgt daardoor extra bescherming bij elke magische daad die hij of zij vanaf nu gaat verrichten en die door de wachters als het ware wordt opgetekend (nog een reden waarom je nooit misbruik mag maken van je kennis).

De wachters van de elementen bewaken de poorten naar de astrale wereld, waar de magie wordt bewerkstelligd. Zij kunnen toestaan - of niet! - dat op hun niveau, de astrale wereld, magie wordt verricht. Om die toestemming te vragen, worden symbolen gebruikt, zoals het pentagram waarmee je hen oproept, "invoceert", de juiste kleuren, enz. ....

De elementen worden dus uitgenodigd in de persoon van hun "heren" - al kunnen daar best wel vrouwen tussen zitten - om de cirkel mee te beschermen. In de vier windrichtingen worden kaarsen in de juiste kleur geplaatst en vervolgens worden de elementen "opgeroepen". Wie dat volgens het boekje doet, trekt in de lucht het overeenkomende oproepende pentagram en eist met luide stem de aanwezigheid van de elementenheer of wachter in kwestie. Ik heb dat altijd een beetje oneerbiedig gevonden. Misschien dat de wachters inderdaad niet anders kunnen dan komen als ze worden opgeroepen, maar dan nog vind ik dat je zo'n machtige wezens beter met een beetje eerbied en respect bejegent ...

Veel heksen die al wat langer bezig zijn met hekserij, maken hier hun eigen versie van. Bij Arcadia bijvoorbeeld roepen wij de wachters helemaal niet meer aan met hun naam en trekken we zelfs niet persé fysiek een oproepend pentagram ...

Wat wel belangrijk is, is dat je genoeg energie opbouwt om de wachters op te roepen. Daarvoor sta je met je gezicht naar de windrichting in kwestie, trekt de nodige energie binnen - energie uit de kosmos via je kruinchakra, energie van de aarde via je wortelchakra - en laat die stromen naar het element in kwestie. Trek je een oproepend pentagram met je athame, zwaard, staf of gewoon je vingers, dan stuur je de energie naar je athame, zwaard, staf of je vingers. Je visualiseert - samen met de andere aanwezigen - de wachter in kwestie, met eventueel alle accessoires, landschappen, kleuren, enz. ... die bij de wachter in kwestie horen.

Lucht

Oosten, Lucht, Sylfen, Euros : Deze wachter kan een bleke jongeman zijn, met licht gekleurd haar, in een geel gewaad en met een zwaard. Hij loopt vrolijk rond in een lentelandschap.
De Oosterpoort, Lucht, het land Gorias : Een lentelandschap, je ziet ontluikende bloesems, knoppen aan de bomen, een frisse opkomende zon, eventueel een raaf die rond een bergtop cirkelt, een hazelaar, … Het kan echter ook een wolkenlandschap in hevige beroering zijn of een naderende storm. De wijsheid van Merlijn is in het landschap aanwezig.

Ik zie voor het element lucht meestal een gezicht in de wolken dat blaast, maar ik heb ook al een man met een kroon op een reuzenarend gezien.

Vuur

Zuiden, Vuur, Salamanders, Notus : Deze wachter kan een man van 20 à 30 jaar zijn, in rode kledij, eventueel met een harnas en een speer. Zijn haar is goud als de zomerzon. Hij bevindt zich in een zomerlandschap.
De Zuiderpoort, Vuur, het land Finnias : Een zomers landschap, je beeldt je een zonovergoten plaats in, waar alles in de natuur in bloei staat, rode bloemen. Het kan echter ook een woestijnlandschap zijn op het middaguur, zinderend van de hitte met een liggende leeuw op de voorgrond. Je kan ook een berk zien staan.

Ik zie meestal een abnormaal slanke man met pikzwart haar en pikzwarte ogen. Hij ziet er "alien" uit, met een dun gezicht en een spitse kin. Hij draagt een gouden harnas en een gouden helm die helemaal naar achter buigt. Hij lacht nooit en heeft een verbeten trek op zijn gezicht. Soms zie ik echter ook een soort van Peter Pan-figuur met haar dat eruitziet als likkende vlammen. Zijn haren staan ook als vlammen recht naar omhoog. Hij lacht altijd, en is ook altijd bereid tot een kwajongesstreek.

Westen

Westen, Water, Undines, Zephyros : Kan als een man van middelbare leeftijd worden gezien, in een blauw gewaad met een kelk in de hand. Zijn haar is roodbruin, de kleur van de herfst. Zijn omgeving is een herfstlandschap.
De Westerpoort, Water, het land Murias : Een herfstlandschap waar de koude al heel even komt kijken, de regen of een andere vorm van water, de zon die ondergaat op de achtergrond. Je kan ook een meer visualiseren dat beschenen wordt door een opkomende, zuiverende maan, maar een rivier, een wolkbreuk of een waterval zijn hier ook perfect op hun plaats. Als dier kan je hier een wolf zien en als boom staat hier de wilg.

Ik zie meestal een vrouw die in de zee staat. Achter haar rollen de golven woest omhoog, met witte paarden in de schuimkoppen, zoals Arwen ze oproept in de film The Lord of The Rings. Ze is heel rustig, beweegt zo goed als niet. Soms zie ik een vrouw - zonder schuimpaarden - met een jurk die de zee in sleept, en de jurk is de zee. Het is altijd een vrouw die ik zie.

Noorden

Noorden, Aarde, Gnomen, Boreas : Kan je zien als een oudere man met een bleek gelaat en donkergrijs haar met zwarte strepen en een baard. Hij draagt een groen gewaad en bezit een pentakel, een schild of een zwarte spiegel. Hij zit op een troon in een winterlandschap.
De Noorderpoort, Aarde, het land Fallias : Een winterlandschap, koude en kilte zijn hier de heerser, sneeuw en bergen overmeesteren de achtergrond, alles is donker (middernacht). Je kan een stier zien staan of een kale bevroren vlakte met daarbij een eenzame altaarsteen. Ook mogelijk is de vruchtbare groene aarde of en meidoorn. Je voelt de kracht van Morgaine.

Ik zie hier meestal een soort van levende rots. Het is een wezen dat lijkt op Thing uit de comic en film The Fantastic Four, met warme intelligente ogen. Zijn huid ziet eruit als gebarsten klei. Hij is reuzengroot, maar toch heel voorzichtig. Hij neemt me dikwijls in zijn hand. Op de ene of de andere manier zie ik die reus graag en dat lijkt wederzijds.

Het aanroepen van de wachters gebeurt dus nadat je de cirkel hebt getrokken, en dient om de vier poorten tussen de werelden te openen, waardoor de krachten van elke windrichting de cirkel kunnen binnenkomen. Dat aanroepen van de vier windrichtingen is iets dat op veel verschillende manieren kan gebeuren. Het aanroepen en op het einde bedanken en wegzenden van de wachters is persoonlijk. Iederen kan zijn eigen teksten en invocaties hiervoor maken, die voor hem of haar het beste werken (zoals met alles in de hekserij :-)).

Voorbeeld van invocaties of teksten voor het oproepen van de wachters (cfr. Arcadia, Samhain ritueel):

Blessings, Wachters van de Oostelijke poorten, ik roep u aan, krachten van het element Lucht. Bij de geur van de wierook, symbool voor het element Lucht, voelen we onze krachten groeien. Wij, kinderen van de Goden, vragen u aanwezig te zijn bij ons ritueel en de cirkel te beschermen.

Blessings, Wachters van de Zuidelijke poorten, ik roep u aan, krachten van het element Vuur. Bij het ontsteken van elke kaars, symbool van het element Vuur, herdenken we de vuren van onze voorvaderen, en herdenken hoe het vuur hen beschermde en verwarmde. Wij, kinderen van de Goden, vragen u aanwezig te zijn bij ons ritueel en de cirkel te beschermen

Blessings, Wachters van de Westelijke poorten, ik roep u aan, krachten van het element Water. Bij elke aanraking met gezuiverd water, symbool voor dit element, vragen wij dat onze lichamen en geest gezuiverd mogen worden van alle negativiteit, ziekte of droefheid. Wij, kinderen van de Goden vragen u aanwezig te zijn bij ons ritueel en de cirkel te beschermen.

Blessings, Wachters van de Noordelijke poorten, ik roep u aan, krachten van het element Aarde. Wij voelen de aarde onder ons, en vragen de Heersers van het Heelal onze Moeder Aarde, de thuis van ons allen, te helen en te genezen. Wij, kinderen van de Goden vragen u aanwezig te zijn bij ons ritueel en de cirkel te beschermen

Voorbeeld van teksten voor het bedanken en wegzenden van de Wachters):

Blessings, Wachters van de Noordelijke poorten, krachten van het element Aarde. Verlaat ons nu met de verbintenis om onze geliefde Aarde te vernieuwen en te herstellen. Wij danken u voor uw aanwezigheid en vragen u nu terug te gaan vanwaar gij komt. Blessings en vaarwel.

Blessings, Wachters van de Westelijke poorten, krachten van het element Water. Verlaat ons nu met lichte regens die de Aarde en ons voeden en zuiveren. Wij danken u voor uw aanwezigheid en vragen u nu terug te gaan vanwaar gij komt. Blessings en vaarwel.

Blessings, Wachters van de Zuidelijke poorten, krachten van het element Vuur. Verlaat ons met de warmte van diepe vriendschap en de vonk van ware liefde. Wij danken u voor uw aanwezigheid en vragen u nu terug te gaan vanwaar gij komt. Blessings en vaarwel.

Blessings, Wachters van de Oostelijke poorten, krachten van het element Lucht. Verlaat ons met uw liefdevolle aanraking, een lichte bries op ons gelaat. Wij danken u voor uw aanwezigheid en vragen u nu terug te gaan vanwaar gij komt. Blessings en vaarwel.

Duizend wensen in één vrijdagnacht

2011-08-11T03:28:00.000-07:00

Wie houdt van hemelverschijnselen, zit deze dagen waarschijnlijk elke nacht achter zijn sterrenkijker. Elk jaar doorkruist de Aarde immers in augustus de baan van de komeet Swift-Tuttle. Die komeet heeft behoorlijk wat gruis en puin achtergelaten in zijn baan om de zon, en dat veroorzaakt een mooie meteorenzwerm die we beter kennen als de Perseïdenzwerm. In de praktijk betekent dit dat we een prachtige sterrenregen te zien krijgen!

Men spreekt van zo'n sterrenregen als er veel vallende sterren te zien zijn. Dat zijn eigenlijk meteoren, kortstondige lichtsporen aan de nachtelijke hemel die ontstaan wanneer stofdeeltjes op een hoogte van ongeveer 100 kilometer met hoge snelheid in de atmosfeer van de Aarde terechtkomen. De Aarde doorkruist elk jaar enkele belangrijke banen van kometen die puin en gruis in hun kielzog meenemen. Daardoor krijgen we jaarlijks terugkerende meteorenzwermen te zien, waaronder de Perseïden.

Een regen van vallende sterren

De naam Perseïden is afgeleid van het sterrenbeeld Perseus. De schijnbare oorsprong van deze meteorenzwerm is immers in dit sterrenbeeld te vinden. In het vroege Europa werden ze ook de Tranen van Laurentius genoemd. De naamdag van deze heilige valt op 10 augustus, de datum waarop hij in het jaar 258 op een gloeiend rooster doodgemarteld zou zijn.

In theorie verschijnen de eerste Perseïden al vanaf half juli aan de sterrenhemel maar het jaarlijkse hoogtepunt van deze meteorenzwerm vindt altijd plaats in de nacht van 12 op 13 augustus. Als het weer even meezit, kan je enkele tientallen meteoren of 'vallende sterren' per uur te zien. Dit jaar zijn de omstandigheden echter niet zo goed omdat het dan net ook volle Maan is. De zwakkere Perseïden zullen dus waarschijnlijk niet zichtbaar zijn, maar als het weer meewerkt, moet het toch nog mogelijk zijn om verschillende 'vallende sterren' te zien. Hou die wensen al maar klaar ...

(bron: http://www.spacepage.be/hier-komen-de-perseiden)

Blijde boodschap (AmmaDevi)

2011-08-10T09:02:00.000-07:00

Maandag gaf Vesa de les over de goden en godinnen opnieuw, voor de meisjes die er de vorige keer niet bij waren. Ik was aan het twijfelen of ik zou komen, maar omdat Vesa's zoontje bij ons logeerde en ik koeien te laat was (de lessen gaan weer stipt om 19u30 van start), bleef ik uiteindelijk gewoon thuis.

Bij die laatste les had ik meegedaan aan een pathworking om "de godin" te ontmoeten. Ik verwachtte uiteraard Brigindu, maar het resultaat was een ontmoeting met een andere godin, die me met hartkloppingen achterliet. Ik was er helemaal niet goed van, heel erg geschrokken ook...

Una ging wel naar de les. Zij is nog niet zo lang bezig, maar heeft al van in het begin "last" van een mevrouw met een helm, die uiteindelijk wel eens Diana zou kunnen zijn. Bij de pathworking die zo raar was verlopen, had de godin haar gevraagd om met haar mee te vliegen, naar boven, maar dat had ze niet goed gedurfd. Ze was dus speciaal naar de les gekomen omdat ze zichzelf had voorgenomen om deze keer wel gevolg te geven aan de vraag van haar godin en mee naar omhoog weg te vliegen.

Hoe verder de les vorderde, hoe nerveuzer ze blijkbaar werd. Twee weken geleden, tijdens die eerste les goden en godinnen, had de pathworking geen onverdeeld prettige indruk gelaten. En mijn reactie op de pathworking zat daar voor een deel tussen. Daar was Una zeer van onder de indruk geweest. Ik had er inderdaad last van gehad, zelfs nog tijdens de hele week erna, en dat moet iedereen duidelijk hebben gezien.

In plaats van de mevrouw met de helm, zag ze echter iemand helemaal anders: Brigindu. Ze zat in een soort van bubbel in een wei of veld, net aan de rand van een diep bos. De bubbel begon heel erg te draaien met de klok mee en ze werd gek van het gewiebel. Toen zag ze plots een vrouw met bruin haar, in een leren rok met een corset en laarzen uit het bos komen. Ze zat op een wit paard. Una was helemaal de kluts kwijt. Tot nu toe had ze enkel Gaia en haar eigen godin ( van wie ze nog steeds niet helemaal zeker is of het wel Diana is) helder gezien, en dit was duidelijk iemand anders. Toen herinnerde ze zich hoe ik Brigindu had beschreven. Of het haar onderbewuste was dat die beschrijving terug opriep, dat wist ze niet. Ze besloot naar de godin te roepen dat ik er deze keer niet bij was. Dat deed ze in haar hoofd, met haar "woordeloze stem" zoals ze het zelf noemt, want stemmen klinken niet echt bij haar, het werkt eerder een beetje zoals telepatie, maar toch ook weer anders. Tiens, waar kennen we dat weer van? :-). Brigindu knikte en keerde haar paard weer het bos in terwijl de draaiende bol wegvloog.

Later, na de pathworking, was ze er nogal van onder de indruk. Ze had het gevoel dat ik verwacht werd, en dus besliste ze om me alles te vertellen, zodat ik zelf kon zien wat ik ermee zou doen. Ik was opgelucht. Ik probeer eigenlijk al een week om contact te maken met Brigindu, om naar de tuin te gaan waar ik haar voor de eerste keer heb gezien, maar ik schijn altijd weer te worden afgeleid. Heel bizar. Tijdens het trance prophecy ritueel van Lammas had ik ook absoluut niet het gevoel dat ze er was, terwijl ik meestal haar paard hoor snuiven en de hengsels hoor rinkelen in mijn hoofd. Van zodra ze er de kans toe krijgt, is ze er. Deze keer dus niet ...

Is er iemand die me van haar weg houdt?

Coven Cuisine: Bryds appelbodding

2011-08-09T06:50:00.000-07:00

Broodpudding is nog zo'n mythisch Vlaams gerecht dat je bij elke zichzelf respecterende bakker kan kopen. Het is dan ook ideaal om restjes weg te werken. Mijn liefste komt uit een bakkersfamilie en vertelt dat zelfs taarten een tweede leven kregen in de broodpudding.

Elke keer als wij dus op zondagnamiddag nog broodjes over hebben, of een stuk Frans brood, dan gaat dat niet in de GFT-bak maar in een zak in de kast. Daar bewaar ik broodresten tot ik er genoeg heb om nog eens een grote bodding te bakken. Ook restjes peperkoek, speculaas of andere zoete koekjes vinden hun weg naar de zak.

Mijn moeder bakt hem natuur, sommigen doen er chocolade of cacao bij, maar ik vind hem het lekkerst met appelen, rum en rozijnen. Aangezien appelen voor mij symbool staan voor de anderwereld, vind ik hem prima voor de cake & wine. Mijn kinderen vinden hem ook lekker, als dessert of als vieruurtje. Gelijk hoe, waar of wanneer je hem eet, hij voelt altijd als een soort van thuiskomen ...

Nodig voor een grote bodding die net op een grote snijplank past:

3 l halfvolle verse melk
Veel oud brood: pistolets, croissants, wit brood, bruin brood, Frans brood - zorg voor een goede mengeling
een handvol rozijnen (ik gebruik de lichtbruine eerder dan de zwarte)
1 glas bruine rum
kaneel
4 zakjes vanillesuiker
400g rietsuiker + 4 eetlepels rietsuiker
4 appelen
6 eieren

Warm de oven voor op 180°.

Zet een grote kookpot op het vuur en doe daar 3 liter melk in, samen met de vanillesuiker en de suiker.

Kruimel het oud brood in de melk. Frans brood en pistolets kan je gemakkelijk met een mes in frut snijden, gewone boterhammen kan je met de hand verkruimelen. Roer goed zodat alles onder de melk zit. Laat eventjes weken, maar zorg ervoor dat de broodpap die je krijgt niet aanbrandt in de kookpot. Blijf roeren.

Voeg eventueel nog extra melk toe. Je moet zelf een beetje aanvoelen wanneer je genoeg melk hebt toegevoegd. De bedoeling is dat je een dikke broodbrij krijgt. Als het brood een beetje wak is geworden, zet er dan de staafmixer in en mix alles tot een dikke brij.

Zet het vuur nu heel zachtjes. Voeg 1 glas bruine rum, de rozijnen en een snuif kaneel toe en blijf roeren. Blijf opletten dat je broodbrij niet aan de bodem van de pot blijft plakken en aanbrandt!

Neem een grote ovenschaal en leg er een vel bakpapier in of een herbruikbaar silicone bakvel. Smeer het in met olie of bakmargarine. Meng in een kommetje 4 eetlepels rietsuiker met 2 koffielepels kaneel. Strooi de kaneelsuiker in de ovenschaal en verdeel hem gelijkmatig over de schaal.

Schil 4 appels, verwijder de klokhuizen en snij ze in maantjes. Leg de maantjes naast elkaar op de kaneelsuiker in de ovenschotel, tot de hele bodem is bedekt met appel. Als je houdt van kaneel kan je hier nog wat extra kaneel over strooien.

Haal de broodbrij van het vuur en meng er 6 eieren doorheen. Verdeel de broodbrij daarna gelijkmatig over de appelen.

Zet de bodding gedurende 1 uur in het midden van de oven. Prik met een brochetteprikker in de bodding om te zien of hij goed gaar is vanbinnen. Als de prikker er uitkomt zonder deeg, dan mag je hem uit de oven halen.

Laat de bodding een kwartiertje rusten in de ovenschotel. Maak daarna met een spatel de randjes los en stort hem op een grote snijplank. Hij moet nog vochtig zijn en een beetje wiebelen :-), dan is hij het lekkerst!

Maak het bakpapier of het silicone vel los van de appels. Strooi nog wat extra suiker over de appels, zodat die er lekker in kan smelten. Laat afkoelen.

Lekker!

Lammas (AmmaDevi)

2011-08-09T04:37:00.001-07:00

Afgelopen weekend vierden we Lammas, het eerste oogstfeest, in Vesa's tuin in Ekeren. Het was een drukke maar heel hartelijke bedoening, want er waren niet minder dan drie verschillende groepen uitgenodigd: de lesgroep AmmaDevi, de Arcadia coven en de Ni d'Jenatche coven.

Het is de bedoeling dat we met AmmaDevi alle jaarfeesten vieren, zodat de heksen-in-spe meteen het hele jaarwiel hebben doorlopen als ze een jaar hebben afgerond. Om een echt Alexandrijns ritueel te kunnen tonen aan onze kuikentjes, met alle toeters en bellen, hebben we gevraagd aan Peter en Yolanda van coven Ni d'Jenatche of zij niet zo'n ritueel voor ons konden doen. Bij Arcadia vieren we de jaarfeesten immers niet meer zoals dat het geval was toen de Wicca nog maar net was uitgevonden. We hebben er onze eigen rituelen van gemaakt. Peter en Yolanda zijn Alexandrijns opgeleid. Zij hadden daar geen enkel probleem mee, als zij met hun coven ook één van onze rituelen mochten bijwonen.

Aangezien wij in onze coven regelmatig met trance prophecy werken, zou het dus een trance prophecy ritueel worden, zo'n beetje onze oogst van het afgelopen jaar :-) Want daar gaat Lammas of Lughnassadh over. Het is de start van de oogst, het eerste oogstfeest. Oorspronkelijk was het de bedoeling dat zowel Freya, Aphrodite als Bridget getranced zouden worden, maar omdat een aantal van onze heksen er niet bij kon zijn, werd beslist dat alleen Elenor zou trancen. Zij zou de godin Freya neerhalen. Achteraf gezien was dat een goede zaak, daardoor bleef alles heel gefocust.

Het was ook de eerste keer dat de nieuwe Arcadia teksten zouden worden gebruikt, dus het werd ook een beetje een test. Het is de bedoeling dat we die vanbuiten leren, maar ik vrees dat ik het zonder spiekbrief nooit goed ga krijgen. En sommige stukken vind ik gewoon veel te bombastisch, veel te veel blabla. Voor iemand die blabla als handelsmerk heeft, klinkt dat raar, maar naar mijn gevoel zijn korte rituelen zonder teveel tekst veel krachtiger dan rituelen met lange lappen tekst. Het lijkt wel alsof de energie van het ritueel wordt aangelengd en zwakker wordt naarmate er meer woorden aan te pas komen ... Ik was benieuwd hoe het zou worden!

Ik keek echt uit naar het ritueel. Ik had speciaal een jurkje aangetrokken, niet bepaald mijn dagelijkse uniform, en centimeters hoge hakken. Niet echt praktisch voor in de tuin, maar wel sexy! :-)

In de voormiddag had ik nog een grote appelbodding gebakken, met veel rum, rozijnen en kaneel. Heerlijk! Het was de bedoeling dat we een offer voor de godin zouden meebrengen. Daar moest ik niet lang over nadenken: ik zou gaan bakken. De paar keren dat ik Freya in visualisaties heb gezien, stond ze steeds aan haar kookpotten. Dat leek me dus wel toepasselijk. En aangezien Lammas staat voor de oogst en er traditioneel brood werd gebakken van het eerste graan en dat dan aan de godin werd geofferd, zou ik een broodpudding of bodding maken. Dat benadert brood wel zo'n beetje. En uiteraard moesten er appelen in, mijn link naar de anderwereld.

De dag ervoor was het laat geworden. We waren bij vrienden gaan eten en daar zoals verwacht veel te lang blijven plakken. Toen mijn liefste hoorde over mijn boude plannen om nog te gaan bakken 's ochtends, trok hij sceptisch zijn wenkbrauwen op. Ik voelde me absoluut uitgedaagd :-) Om 13u haalde ik de bodding uit de oven, hij moest zich nog zetten in de schaal en daarna nog afkoelen. Daar had ik geen tijd meer voor, maar mijn liefste zou me toch gaan afzetten bij Vesa in Ekeren, dus het gigantische ding kon nog afkoelen in de koffer. Vesa moest lachen toen ze me daar zag staan, met een schort over mijn jurkje, belachelijk hoge hakken en die enorme plank met bodding. Ik kan me er zelf ook iets bij voorstellen! :-)

Nadat we de cirkel hadden getrokken, iedereen hadden uitgenodigd die er moest bij zijn - ik was uiteraard mijn teksten vergeten - en wat informatie over Lammas hadden meegegeven, was het tijd voor de trance prophecy. Elenor had zich al voorbereid. Ik stond naast haar. Daar was ik bewust gaan staan, want ik wilde de kring gemakkelijk in het oog kunnen houden, zodat ik kon zien of iedereen we in orde was en niet plat ging van de energie. Anthea opende Eleneors chakra's en ik voelde de energie komen. We begonnen te chanten om Freya naar hier te halen: "Flags, Flax, Fodder en Frigg", telkens opnieuw en opnieuw, tot Freya er was.
Ik bleef de hele tijd energie sturen naar Elenor, ik weet nog hoe het voelde toen ik dat voor de eerste keer voor haar deed. Mijn hele linkerarm stond strak en mijn hand werd stijf van de energie die eruit leek te spuiten, van boven uit mijn kruinchakra en vanuit mijn wortelschakra.

Toen Freya er was, voelde ik hoe mijn binnenste overspoeld werd door emotie. Ik weet niet hoe het komt, maar ik kreeg tranen in mijn ogen en ik moest me inhouden om niet gewoon te gaan huilen. Inge was de eerste die haar offer kwam brengen en een zegening kwam vragen. Ze had cakejes gebakken en dat kan ze geweldig goed. Ik zag hoe Katinka's mond trilde en hoe ze haar best moest doen om net als ik niet te beginnen huilen. Ik wist niet wat zeggen, ik ben niet zo goed met woorden als het op voelen aankomt, en dat zei ik ook. "Ik weet nooit wat ik moet zeggen als ik u tegenkom, ik kan alleen maar koken" en toen brak mijn stem. Het klinkt onnozel, maar ik wist dat als ik nu nog iets zei, ik gewoon aan haar voeten zou neervallen en de ogen uit mijn lijf zou schreeuwen. Freya lachte en nam mijn handen in de hare. "Maar Bryd, gij hebt zo'n sterke gaven!" Ik werd weer mijzelf, zoveel troost en warmte ging er van haar uit ...

Ik hield de cirkel in de gaten. Iedereen leek normaal, maar behalve de meisjes van de lesgroep, waren het dan ook allemaal ervaren heksen. Alleen Veerle scheen eventjes mee te gaan in de energiestroom, maar scheen na een paar minuutjes toch terug te zijn. Ik besloot om bij de cake & wine achteraf de doos pralines die Yolanda had meegebracht als bedankje voor onze coven open te maken. Er is geen beter manier om tot jezelf te komen dan chocolade!

De cake & wine was prachtig. Vesa had tonnen pasta gemaakt en die lieten we ons echt wel smaken. Danny en Bart waren terug met de jongens, die waren ontsnapt naar de cinema tijdens het ritueel :-) We hadden het over komende feestjes, domme blondjes (yours truly niet inbegrepen :-)) en Halloween. En Peter en Yolanda vertelden over hun hobbelige pas naar coven Ni d'Jenatche en de Isis-cultus die ze binnen hun coven eren. En uiteraard dronken we veel wijn :-)

---
LAMMAS RITUEEL

Pré-ritueel

Rolverdeling:

zieneres: doet de TP (Elenor)
ceremoniemeester/HPs: dirigeert het ritueel, het publiek en het team (Vesa)
2 toezichters: één houdt toezicht op de energiestroom van de zieneres - Anthea, de andere houdt toezicht op het welzijn van het publiek (Bryd)
batterij: zorgt voor opwekken van energie voor de rite d.m.v. drum en moet het publiek motiveren om mee te dansen en los te komen zodat een lichte toestand van trance kan ontstaan (Mireille en Louktas)
koor: zorgt voor de chants die de Godin roepen (Mireille, Louktas en Bryd)
publiek: moet begrijpen wat er gebeurt en wat er van hen verwacht wordt

Zuivering en wijding

Vooraleer de aanwezigen de cirkel betreden, wordt de cirkel en de aura van de deelnemers gereinigd met een saliesmudge door HPs.

Allen:
Zoals de Vuurvogel oprijst uit de as van het vuur, zo worden wij nu gezuiverd.
Grote Moeder, Godin van onze harten, zegen ons en zuiver ons.
Hemelvader, laat uw stralen ons wijden en maak ons klaar voor dit intens ritueel.
Open onze geest voor uw dimensies.
Laat onze lippen enkel nog de waarheid spreken.
Laat onze harten de weg van de Goden volgen, nu en altijd
Schenk onze handen de gave van het magisch werk
Laat onze voeten de heilige paden bewandelen, in uw gezelschap en in het gezelschap van gelijken.
Blessed Be.

Trekken van de cirkel

Aan de deelnemers wordt gevraagd elkaar de handen te geven en de cirkel te vormen. De deelnemers worden begeleid in het openen van hun wortel- en kruinchakra en het geleiden van de energiestroom doorheen hun hartchakra naar hun linker hand, waar de energie wordt doorgegeven en de cirkel zich kan vormen. Het is uiterst belangrijk dat benoemd wordt dat binnen in deze cirkel enkel de entiteiten of energieën welkom zijn die we zelf uitnodigen en dat andere onuitgenodigde energievormen geen toegang hebben tot het ritueel.

HPs:
Zusters en broeders,
Luister naar de stem van je hart en van je ziel
Laat liefde je openen voor wat je zoekt en hoopt te vinden.
Geef je over aan de kracht die binnenin je leeft,
Want deze kracht leeft in je sinds je eerste dag op deze planeet
Je unieke kracht als vrouw onder vrouwen, als man onder mannen.
Stel je open,
Voel de kracht
Laat deze energie doorheen je hart stromen en voel hoe ze ons nu verbindt

Van vrouw tot vrouw, van man tot man
Van hand tot hand trekken wij vandaag onze cirkel
Verbonden door onze innerlijke kracht
In de liefdevolle aanwezigheid van de Grote Moeder

Blessed be

Verwelkoming van de elementen

Priesteres neemt kaars in kleur van element en gaat naar de juiste windrichting om het element te verwelkomen.

Mireille (Louktas doet kaars aan en brengt kaars naar de juiste windrichting):

We groeten en verwelkomen de stuwende kracht van de winden,
de wachters van het Oosten, kracht van de dageraad en de Lente.

Louktas (Mireille doet kaars aan en brengt kaars naar de juiste windrichting):

We groeten en verwelkomen de stuwende kracht van de Zon,
de wachters van het Zuiden, kracht van de middag en de Zomer.

Mireille (Louktas doet kaars aan en brengt kaars naar de juiste windrichting):

We groeten en verwelkomen de stuwende kracht van de Zee,
de wachters van het Westen, kracht van de avond en de Herfst.

Louktas (Mireille doet kaars aan en brengt kaars naar de juiste windrichting):

We groeten en verwelkomen de stuwende kracht van de aarde,
de wachters van het Noorden, kracht van de nacht en de Winter.

Bryd:

We groeten en verwelkomen de krachten van de zon boven ons en van de Aarde onder ons.
We groeten en verwelkomen de krachten van onze voorouders, van hen die voor ons zijn gekomen en van hen die na ons zullen komen.
We groeten en verwelkomen de krachten en de geesten van het land waarop wij vandaag samen te gast zijn.

Blessed be

Trance Prophecy

De HPs geeft uitleg over Lammas.

Lammas is het eerste oogstfeest. Het graan werd als eerste geoogst en het brood dat gebakken werd van dit eerste graan is een symbool voor de overvloed die we krijgen door de opoffering van de God. De God offert zichzelf op voor de vruchtbaarheid van het land.

We zijn dan ook dankbaar voor dit eerste brood, voor deze oogst en voor de overvloed die we krijgen door de opoffering van de God. Tijdens het Lammas-feest staan we stil bij wat we bereikt hebben en Zijn dankbaar voor wat we hebben. Het is een tijd om anderen te laten delen in de overvloed en datgene te oogsten wat we eerder hebben gezaaid, zowel positief als negatief. Lammas biedt ons de gelegenheid om na te denken over wat beter had gekund en wat goed is gegaan en voortgezet kan worden.

Lammas werd onder andere gevierd door het uitstallen van ambachten. Mensen toonden hun kunde, hun oogst van dat jaar.

Daarom zullen wij vandaag voor jullie onze oogst van dit jaar laten zien. We zullen Godinnen laten doorkomen tijdens de Trance Prophecy, omdat dat is wat wij geoogst hebben dit jaar. Jullie krijgen hierbij de kans om aan de Godin te offeren, zodat zij deze offers nog kunnen doorgeven aan de God indien nodig bij hun afscheid, of raad te vragen wat je kan doen met jouw oogst van dit jaar.

De zieneres wordt binnengebracht in de cirkel.

HPs:
Zeg welkom aan de Godin, die vanavond afscheid neemt van haar gemaal en hem dankt voor zijn offer.

De zieneres wordt verwelkomd door de HPs, die haar een brood en een kannetje met wijn overhandigt. De zieneres breekt symbolisch het brood (symbool voor het offer). De zieneres giet er wijn over (symbolische bloed). Ze zegt dank voor het offer van de God. Daarna wordt de zieneres naar haar troon begeleid, waar zij plaatsneemt en zich voorbereidt op de TP. De zieneres wordt gesluierd en de toezichter begint op dat moment met het helpen openen van de chakra’s, terwijl de HPs verder uitleg geeft aan het publiek over de TP die er staat te gebeuren.

HPs:
We willen jullie vandaag uitnodigen om eens stil te staan bij wat jullie oogst is voor dit jaar. Jullie krijgen straks de mogelijkheid om dank te zeggen aan de Godin, om haar offers te brengen of vragen te stellen.

De batterij (Mireille en Louktas) start met drummen en helpt het publiek zo om los te komen en in een lichte staat van trance te komen. Wanneer er voldoende energie is opgewekt, stopt het drummen en begint het koor te chanten om de Godin te roepen voor de TP.

Flags, Flax Fodder en Frig

De chant stopt wanneer de toezichter teken geeft dat de TP is gelukt. Vanaf dat moment begeleidt de HPs de mensen uit het publiek één voor één naar de zieneres waar zij hun vraag kunnen stellen, dank kunnen zeggen of een offer kunnen brengen. De TP stopt wanneer de zieneres te moe wordt of er geen vragen meer zijn.

Grote Rite & zegening van het brood

HPs:
Met het oogsten van het graan en de eerste vruchten, zien we hoe de levensadem van de God stilaan verzwakt. De dagen worden reeds zichtbaar korter en de God begint aan zijn reis naar de onderwereld. We wensen hem vaarwel.

De zieneres worden uitgenodigd om de Grote Rite uit te voeren. Een grote kelk met wijn staat klaar.

HPs:
Er bestaat geen mannelijk zonder vrouwelijk

Zieneres:
Geen wit zonder zwart

HPs:
Geen zon zonder maan

Zieneres:
En een God heeft behoefte aan een Godin

HPs:
Zoals het licht staat ten opzichte van het duister

Zieneres:
Zo ook het leven tegenover de dood

HPs:
Want alles heeft zijn evenwicht

Zieneres:
En zonder natuurlijke balans is er chaos

HPs:
Met dit gebaar verenig ik de twee polen

Zieneres:
Ze zijn altijd samen en nooit alleen.

De kelk wordt daarna de cirkel rond gegeven. Daarna zegenen de zieneres en de HPS het brood.

HPs:
Gij die heerst over de mysteriën van het leven, zegen dit brood zodat het ons vruchtbaarheid, overvloed, kracht, gezondheid, vreugde en vrede mag brengen, en ons laat delen in de volmaakte liefde.

Het brood wordt daarna de cirkel rond gegeven.

Bedanken van de elementen

Priesteres gaat naar het juiste element en blaast kaars uit en zet ze terug op het altaar.

Bryd:

We danken de krachten en de geesten van het land waarop we vandaag samen te gast waren.
We danken de krachten van onze voorouders, van hen die voor ons zijn gekomen en van hen die na ons zullen komen.
We danken de krachten van de zon boven ons en van de Aarde onder ons.

Louktas (Mireille doet kaars uit en brengt kaars naar altaar)

We danken de stuwende kracht van de aarde,
de wachters van het Noorden, kracht van de nacht en de Winter.

Mireille (Louktas doet kaars uit en brengt kaars naar altaar)

We danken de stuwende kracht van de Zee,
de wachters van het Westen, kracht van de avond en de Herfst.

Louktas (Mireille doet kaars uit en brengt kaars naar altaar)

We danken de stuwende kracht van de Zon,
de wachters van het Zuiden, kracht van de middag en de Zomer.

Mireille (Louktas doet kaars uit en brengt kaars naar altaar)

We danken de stuwende kracht van de winden,
de wachters van het Oosten, kracht van de dageraad en de Lente.

Blessed be

Openen van de Cirkel

Aan de deelnemers wordt gevraagd elkaar de handen te geven en de cirkel te vormen. Ze worden begeleid in het terug opnemen van de energie van de cirkel en deze doorheen hun wortelchakra terug te laten stromen naar de aarde.

Allen:
Van hand tot hand open ik deze cirkel

HPs:
Van vrouw tot vrouw, van man tot man,
Van hand tot hand openen wij onze cirkel
Elk van ons, krachtig en sterk, gaan we straks terug onze eigen weg
Maar door onze innerlijke kracht zijn we blijvend verbonden
Moge de Godin, tot we elkaar weerzien, je zachtjes vasthouden in het holle van haar hand en je in liefde omhullen

Blessed be

Cake & wine

De opdracht van de godin (Charge of the Goddess)

2011-08-09T02:43:00.000-07:00

Luister nu naar de woorden van de Grote Moeder, die van oudsher door de mensen ook gekend is als Artemis, Astarte, Athene, Dione, Melusine, Aphrodite, Cerridwen, Dana, Arianrhod, Isis, Bride, en onder vele andere namen.

Wanneer je iets nodig hebt, één keer in de maand, en beter bij volle maan, kom dan bijeen op een geheime plek om mij te eren, de koningin van alle hekserij.

Daar zal je samenkomen, en aan jullie die alle toverij willen leren, maar het diepste geheim nog niet kennen, aan jullie zal ik de dingen leren die nog onbekend zijn.

En je zal vrij zijn van slavernij, en als teken dat je werkelijk vrij bent, zal je naakt zijn in je rituelen, en je zal dansen, zingen, feesten, muziek maken en de liefde bedrijven, ter ere van mij.

Want van mij komt de extase van de geest, en van mij komt de vreugde op aarde, want mijn Wet is Liefde voor alle wezens.

Houd je hoogste ideaal zuiver; streef er altijd naar, laat niks je tegenhouden of op een zijspoor brengen.

Want van mij komt het geheim dat de deur opent naar het land van de jeugd, end van mij komt de kelk met levenswijn, en de ketel van Cerridwen, die de heilige graal van onsterfelijkheid is.

Ik ben de goedgunstige Godin, die de gave van vreugde geeft aan de harten van de mensen. Op aarde geef ik de kennis van de eeuwige ziel; en voorbij de dood geef ik vrede en vrijheid, en hereniging met hen die eerder zijn gegaan. Ik eis ook geen offergaven want voorwaar, ik ben de moeder van al wat leeft, en mijn liefde wordt geschonken over de aarde.

Hoor de woorden van de Godin van de strerren, zij die in het stof is van wiens voeten de legioenen van de hemel zijn, wiens lichaam het universum omspant; Ik ben de schoonheid van de groene aarde en de witte maan tenmidden van de sterren, en het mysterie van de wateren, en het verlangen in de harten van de mensen.
Ik roep tot uw ziel, sta op en kom tot mij.

Want ik ben de ziel van de natuur, die het leven aan het universum geeft, uit mij komen alle dingen voort, en naar mij moeten alle dingen terugkeren; en voor mijn gezicht, geliefd door goden en mensen, zal je diepste goddelijke zelf omhuld worden in de extase van het oneindige.

Laat mijn verering zich plaatsvinden in het hart dat zich verheugt, want alle daden van liefde en genot zijn mijn rituelen. Laat er daarom schoonheid en kracht, macht en medeleven, eer en nederigheid, vrolijkheid en eerbied in je zijn.

En jij die denkt mij te zoeken, weet dat je zoeken en je verlangen je niet zullen helpen, als je het mysterie niet kent: dat wanneer je dat wat je zoekt niet in jezelf vindt, je het nooit buiten jezelf zal vinden.

Want voorwaar, ik ben bij je geweest vanaf het begin, en ik ben dat wat bereikt wordt aan het einde van het verlangen.

Going elemental - Part II (AmmaDevi)

2011-08-05T04:34:00.001-07:00

De elementen worden eigenlijk op twee manieren weergegeven: via het pentagram, of via het kompas.

Het kompas staat eigenlijk voor vier windstreken: Noorden, Zuiden, Westen en Oosten. Waar dat precies vandaan komt weet ik niet. Er is sprake van vier Griekse windgoden, maar je leest ook over de vier grote winden of "airts" in het keltische Brittannië. Zelfs de christenen en de joden spreken blijkbaar over de "vier principes van de wind". Het gaat alleszins om vier sferen, die samenvallen met de seizoenen. Als je die tekent op het kompas, krijg je vanzelf het jaarwiel.

5.000 jaar geleden hebben de Soemeriërs voor het eerst de link gelegd tussen Wachters en de seizoenen. De Soemeriërs waren goed bezig op astronomisch vlak. Voor elk seizoen hadden ze een Wachter die overeen kwam met een ster: Aldebaran, Fomalhaut, Antares en Regulus. Dat zijn de vier zogenaamde Koninklijke Sterren, waarvan wordt gezegd dat ze waken over de andere sterren. Die sterren staan precies op 90 graden van elkaar. Elk van deze sterren kondigt een equinox aan en samen vormen ze dus inderdaad het jaarwiel. Het opkomen van Aldebaran, stond bijvoorbeeld voor de lente-evening en markeerde het nieuwe jaar bij de Babyloniërs. Aldebaran komt dus in het jaarwiel overeen met het oosten, Antares (herfstequinox) met het westen, Fomalhaut (midwinter) met het noorden en Regulus (midzomer) met het zuiden.

Er zijn theorieën die stellen dat de gekende torens van Babylon - de Ziggurats of "kosmische bergen" - eigenlijk werden opgericht om de Wachters te kunnen aanroepen en met hen te communiceren. Ze werden gebouwd met zeven terrassen die overeenkwamen met de zeven planeten die toen gekend waren en werden uiteraard ook gebruikt als astronomische observatoria. Daar komt het idee van de Wachttorens dus vandaan ...

De Italiaanse Stregheria - een vorm van hekserij die veel oorspronkelijker zou zijn dan de hekserij van Gardner - noemen de Wachters nog altijd bij hun sterrennaam. Ze gebruiken een hele hierarchie van wezens die de windstreken bewaken. Voor hen zijn Aldebaran, Antares, Fomalhaut en Regulus de "Grigoris" of Koningen die de echte wachters in het oog houden als ze worden opgeroepen. Die wachters heten Alpeno voor het oosten, Settrano voor het zuiden, Meana voor het westen en Taga voor het noorden, en zouden overeenkomen met wat wij zien als wachters.

Sommige hekserijtradities gebruiken de koningen ook, maar geven ze een andere naam. Ze gebruiken hiervoor engelennamen: Aldebaran wordt Michaël, Antares wordt Uriël, Fomalhaut wordt Gabriël en Regulus wordt Rafaël. Dat mag dan raar klinken, maar buiten de (Hogere of Rituele) Magie en de hekserij is het concept van de Wachters het meest gekend en gebruikt binnen de Joods-Christelijke traditie (zoals in de Kabbalah), als de vier aarstengelen die de wereld beschermen. De link is dus niet zo vergezocht!

Andere tradities beschouwen hen als lagere Goden die aarde en hemel zouden overschouwen, of als zeer oude Goden - de Ouden - die op de uitkijk stonden bij de Poorten naar de Andere Werelden. In de moderne hekserij worden ze de ‘Heren van de Wachttorens’ genoemd.

Veel heksen zien de Wachters echter ook als de Heren of Heersers van de Elementen (al kan zo'n Heer best een vrouw zijn :-)), die de vier elementen van creatie beheersen: Boreas heerst over het element Aarde, Euros heerst over he element Lucht, Notus heerst over het element Vuur en Zephyrus heerst over het element Water. Elk van die elementen heeft zijn eigen elementalen waar de Heer de baas over is: gnomen of aardgeesten, undines of watergeesten, sylfen of luchtgeesten en salamanders of vuurgeesten.

Elementalen zijn fijnstoffelijke wezens die verbonden zijn met het etherisch energieveld van het element waarbij het hoort:

De elementalen van het element Aarde zijn de gnomen. Gnoma staat in het Grieks voor kennis. Gnomen zijn dus ‘Zij die de kennis dragen’, de aardmannetjes, kabouters, leprechauns en kobolden..
De elementalen van het element Water zijn de undines. Unda is Latijn en betekent golf. Undines zijn de wezens van de golven, of de waterwezens, zeemeerminnen en sirenes.
De elementalen van het element Lucht zijn de sylfen. Het Griekse woord Sylphe betekende vlinder of een wezen met doorzichtige vleugeltjes (elfjes!), dus de luchtgeesten. Ook engelen en elfen worden gezien als luchtwezens
De elementalen van het element Vuur zijn de vuursalamanders. De betekenis van Salambe is een vuurplaats, maar het wezen zelf wordt eerder gezien als een klein draakje of een salamander. Het zijn vuurgeesten.

Normaal gezien kan je elementalen niet zien, maar er zijn mensen die dat toch kunnen. Die hebben daar een speciale gave voor! Ik zie ze alleszins niet, behalve in mijn hoofd. Ik woon ook in de stad en daar zijn ze ook minder gemakkelijk waar te nemen. Als je slaperig bent en dus al wat gemakkelijker in een soort van tussen waken en slapen in toestand geraakt, kan je ze ook gemakkelijker zien. En tijdens rituelen zijn ze ook aanwezig.

Als je gaat werken met magie en rituelen, is het van wezenlijk belang dat je vertrouwd raakt met de elementen en de wezens die erbij horen. Als je gelooft in credomantie - een wezen krijgt meer kracht naarmate er meer mensen in hem geloven - dan ben je beter voorzichtig met de elementen. De Heren van de elementen zijn machtige wezens. Ze worden immers altijd uitgenodigd om deel te nemen aan onze rituelen om ons te beschermen en bij te staan. Alle communiatie met de elementalen gaat ook via de Heren van de elementen. Zij zijn hogere wezens, waarmee we kunnen communiceren. Elementalen zijn lagere wezens en veel ouder dan het christendom. Ze kunnen ook gevaarlijk zijn voor ons omdat ze bijvoorbeeld het concept gevaar niet kennen. Het is niet omdat een undine ons vol liefde onder water trekt om met ons te spelen, dat dat gezond voor ons is!

Eventjes alles op een rijtje:

Noorden - midwinter - Fomalhaut - Gabriël - Boreas - Aarde - gnomen
Oosten - lente-equinox- Aldebaran - Michaël - Euros - Lucht - sylfen
Zuiden - midzomer - Regulus - Rafaël - Notus - Vuur - salamanders
Westen - herfstequinox - Antares - Uriël - Zephyros - Water - undines

In Babylonische tijden werden de Wachters aangeroepen op de Ziggurats door het symbool van de Wachter in kwestie met een rituele staaf of toorts in de lucht te schrijven en de geheime namen van de Wachter op te noemen. Daarin herkennen we het oproepen van de Wachters in een traditioneel hekserijritueel. Daarbij wordt een pentagram in de lucht getekend.

Zo zijn we aanbeland bij de tweede manier waarop de elementen worden weergegeven. Op het pentagram liggen de elementen in volgorde van toenemende dichtheid. Als je het pentagram trekt, kom je bij ether, vuur, lucht, water en aarde - in die volgorde - te vertrekken van boven uit het element ether. Links beneden staat aarde, links boven staat lucht, rechts boven staat water, rechts beneden staat vuur. Helemaal bovenaan staat ether.

Om de elementen op te roepen, trekken we dus een pentagram dat vertrekt vanuit dat element, met één trekje extra om het pentagram als het ware zeker dicht te tekenen. Om ze weer te laten gaan, doen we het omgekeerde. Zo krijg je voor elke windrichting en elk element een ander pentagram. Sommige heksen trekken gewoon éénzelfde pentagram voor elk van de elementen.

Una, quae es omnia

2011-07-29T09:06:00.000-07:00

Ken je dat gevoel, alsof je iets heel moeilijks moet gaan doen dat onoverkomelijk lijkt en waar je zo tegenop ziet dat je hartslag al begint te racen als je er nog maar aan denkt? Alsof er iets boven je hoofd gebeurt en je er niks aan kan veranderen? Dat gevoel hangt al de hele week als een steen op mijn maag. Ik heb moeite met slikken en sta al een week op het punt om te gaan hyperventileren.

Sinds de pathworking die we hebben gedaan in de les goden & godinnen van AmmaDevi, denk ik dat ik verwikkeld zit in een struggle for power tussen twee godinnen. Mijn maatje daar boven is Brigindhu, als ik het zo oneerbiedig mag zeggen.Bij haar voel ik me op mijn gemak. Ze zegt niet veel, is dikwijls een beetje bruusk, maar ze heeft het beste met me voor.

Tijdens de pathworking, werd een Romeins tinnen soldaatje omgegooid. Ik kan verkeerd zijn, maar volgens mij staat dat soldaatje voor Brigindhu en werd het door een andere godin omvergegooid. Niet zozeer voor mij, maar om Brigindhu te jennen, om haar te laten zien dat zij niet zo machtig is als ze wel zou willen zijn.

Brigindhu is een oude godin. Ze is een keltische godin, maar dan wel een continentale. Dat betekent dat zij er was lang voordat Bridget er was en pas op de achtergrond is geraakt naarmate Gallië onder de voet werd gelopen door de Romeinen, die haar vereenzelvigden met de Romeinse godin Minerva. In Ierland en Groot-Brittannië werd Brigindhu Bridget, een nieuwe versie van de godin die nog steeds veel aanhangers heeft en dus ook nog steeds heel machtig is. Brigindhu is dat niet. Misschien is het daarom dat ze van mij geen wereldschokkende dingen verwacht. Ik herinner me nog het antwoord dat ze aan Eirinn gaf toen die haar vroeg of het mij zou helpen als ik een altaar voor haar zou maken. Neen, zei ze, ik moet geen altaar hebben, ik zit in haar hart. Dat is uiteindelijk waar het om draait, al de rest is ego.

Nu is er hier een andere godin die Brigindhu uitdaagt. Ik denk dat het om een heel machtige godin moet gaan. Brigindhu voelde verslagen aan toen ik haar zag net na de pathworking. Dat is de laatste keer dat ik haar heb gezien ... Ik ben helemaal niet op mijn gemak. Het lijkt wel alsof twee grommende wolven rondom mij cirkelen, de ogen strak op elkaar gericht, en ik sta in het midden, de prooi ... Er staat iets te gebeuren, al weet ik niet wat. En al helemaal niet waarom.

Om te weten wie die tweede godin is, moet ik terug naar het begin van mijn zoektocht. Ik heb iets met Onze Lieve Vrouw. Voor mij is zij gewoon een avatar van de grote moeder, net zoals Brigindhu dat eigenlijk is. Naarmate dat de maatschappij veranderde, veranderden onze goden mee, zonder evenwel hun eigenschappen te verliezen. Ze kregen alleen een nieuwe naam en een nieuwe vorm. Toen ik op zoek was naar "mijn godin", ging iedereen er van uit dat ik het zou hebben over Maria. Het werd Brigindhu. Voor mij was ze de oerversie van de godin hier in onze contreien. Ik heb nog nooit een band gevoeld met een godin die niet van hier was. Het is leuk hen te ontmoeten beneden, ze zijn stuk voor stuk ontzagwekkend, maar ik ben zelden emotioneel betrokken. Deze godin had me echter van mijn sokken geblazen, net als Brigindhu. Ik ging er dus van uit dat ze ook van hier moest zijn.

Ze moest na Brigindhu gekomen zijn en ze was nog steeds machtig, dus dat betekende dat ze één van de groten moest zijn die veel aanhangers heeft. Brigindhu is een Gallische. Het zijn de Romeinen geweest die de Gallische religie uiteindelijk de das hebben omgedaan door de Gallische goden te verpersoonlijken met hun eigen goden zodat de oudere Gallische religie uiteindelijk op het continent verloren ging. Was het Minerva die ik had gezien? Minerva is één van de belangrijkste godinnen in het Romeinse panteon. Ze werd vereenzelvigd met de Griekse Pallas Athena, en kon dus zowel oorlogszuchtig als vredelievend zijn, al was het vooral de vredelievendheid die op de voorgrond trad. Minerva is de personificatie van de goddelijke macht van het verstand, van de vindingrijkheid van de menselijke geest. Op de ene of de andere manier scheen dat niet te kloppen met het beeld van de trotse godin dat ik had gezien...

Maar Minerva kwam niet alleen. Net als vele andere godinnen, ging zij op in een nog machtigere godin die van 200 voor Christus tot 400 na Christus heel populair werd in Rome: Isis. Oorspronkelijk brachten de Romeinen haar mee vanuit Egypte en samen met de Romeinen kwam de godin ook naar onze streken. In Gallië werd Isis vooral vereerd aan de golf van Biskaje, in de Rhônedelta en langs de Atlantische kust, maar haar cultus was wijdverspreid. Zij hoorde eigenlijk net zozeer als de andere goden tot het pantheon van de Romeinen en had daardoor veel gezag in het rijk. Ook bij ons.

De Isiscultus is het typevoorbeeld van een henotheïstische religie: Isis was machtiger dan alle andere goden en godinnen en nam in de loop der tijd steeds meer van de eigenschappen van hen over. Die goden en godinnen bestonden wel, maar waren slechts verschijningsvormen van Isis. De Romeinen noemden haar "una, quae es omnia": één godin die tegelijkertijd alle andere godinnen in zich opnam. Alle andere godinnen waren dus slechts verschijningsvormen van Isis en werden met haar vereenzelvigd: Cybele, Astarte, Demeter, Afrodite/Venus, Artemis/Diana, Athena/Minerva, Juno, Hecate, Bellona, Selene, Kore enz. .... Alle namen waaronder Isis werd vereerd werd waren echter slechts plaatsvervangers voor haar ware naam. Vooral vanaf de tweede eeuw na Christus nam die concentratie van goddelijke macht toe, omdat de Romeinen toen nogal expansief bezig waren met de verovering van Europa. Veel veroverde gebieden verloren hun eigen identiteit en Isis bood zich aan als de perfecte verbindende godin en nam de eigenschappen van de in dat land vereerde goden over.

Er zijn wetenschappers die denken dat de Isiscultus in het Romeinse rijk een invloed heeft gehad op de ontwikkeling van de cultus van Onze Lieve Vrouw in de katholieke kerk. Grote aantallen gelovigen die de godin Isis aanhingen waren bereid zich te bekeren voor zover een op Isis gelijkende vrouwelijke figuur beschikbaar was waar zij hun vroeger geloof konden op focussen. De gelijkenissen tussen de zittende Isis die haar zoon Horus zoogt en de talloze Madonna's vallen alleszins op. Er is zelfs een parallel te trekken tussen de maagdelijkheid van Isis en die van Maria. Van Isis werd ook verteld dat de conceptie niet lichamelijk was en dat ze dus maagd was toen Horus werd geboren... En zo zijn we terug bij Onze Lieve Vrouw.

Ik denk dus dat de heerszuchtige vrouw die ik in de pathworking heb gezien best wel eens Isis zou kunnen zijn. Het zou alleszins kloppen qua uiterlijke kenmerken, zowel hoe zij er zelf uit zag als de menigte die zowel uit donkerharige als blonde mensen bestond. Het houdt echter ook steek met wat ik zag toen ze er niet meer was: van zodra ik wenste dat het gedaan was, was ze weg en ze had de zee en alle vruchtbaarheid van de plek meegenomen. In de pathworking was ze dus duidelijk gelinkt met het water van de zee en met de vruchtbaarheid van het water. Isis is een vruchtbaarheidsgodin, oorspronkelijk was ze de beschermvrouwe van de Nijldelta. Ze werd uiteindelijk ook de godin van de zee en met uitbreiding van de zeevaarders en de vissers. Bovendien is ook de timing correct: we zitten midden in de zogenaamde "hondsdagen". In die periode van ongeveer 20 juli tot 20 augustus komt de ster Sirius samen met de zon op. Dat betekent dat hij niet zichtbaar is 's nachts terwijl hij anders een heel heldere ster is. De periode van de hondsdagen is het hoogtepunt van de zomer, Brigindhu's seizoen bij uitstek. Maar het is ook de periode waarin vlees sneller bederft en waarin er veel meer vliegen en muggen zijn. Voor de Egyptenaren was het de periode waarop het water van de Nijl het laagst stond. Zij konden dus bijna niet wachten tot ze Sirius terug zagen opduiken aan de horizon, aangezien de jaarlijks terugkerende overstroming van de Nijl elk jaar zo'n vijftien dagen na de terugkeer van Sirius gebeurde. De hondsdagen en de ster Sirius zijn dus ook gelinkt aan Isis.

Isis is almachtig, alle eigenschappen van alle andere goden en godinnen apart zijn in haar gebundeld. Ze had macht over alle elementen van het leven. Haar macht strekte zich zelfs uit tot de kosmos: ze kon de hemel bewegen en beheerste de zee, de winden en de elementen.Ze was een middelares tussen goed en kwaad, en begeleidde de menselijke zielen door de hemel. Isis was de leermeesteres van het volk, en had hen onder andere de landbouw, het gebruik van linnen en het schrift geleerd, en wetten gegeven. Ze bracht genezing en was een meesteres van de magie. Haar macht werd bezongen en geëerd, zoals hier in een tekst uit de eerste eeuw voor Christus. Het lijkt wel een alternatieve Charge of the Godess:

Ik ben Isis, de tiran van al het land.
Ik heb wetten ingesteld voor de mensen, die niemand kan veranderen.
Ik heb de landbouw voor de mensen uitgevonden.
Ik heb de hemel en aarde van elkaar gescheiden.
Ik heb de paden van de sterren aangewezen.
Ik heb de baan van de zon en maan ingesteld.
Ik heb het vissen en zeevaren uitgevonden.
Ik heb man en vrouw samengebracht.
Ik heb de mensen initiaties geleerd.
Ik heb hen geleerd de beelden van de goden te vereren.
Ik heb de regering van tirannen beëindigd.
Ik heb talen voor Grieken en barbaren bepaald.
Ik straf hen die onrechtvaardig handelen.
Ik ben meesteres van de rivieren, winden en zeeën.
Ik ben in de stralen van de zon.
Ik bevrijd hen die geketend zijn.
Ik heb het Lot overwonnen. Het Lot luistert naar mij.

Dat klinkt nogal trots en eigenzinnig, en dat komt meer overeen met het beeld dat ik heb gezien dan de vredelievende helende Isis waar Ellen mee werkt. Ik denk dus dat het Isis is die zich met Brigindhu aan het meten is. Waarom, dat begrijp ik niet. Ik weet wel dat ik de inzet ben, en ik weet niet of ik iets kan veranderen aan de uitkomst van de strijd.

Charge of the Goddess

2011-07-27T14:19:00.000-07:00

De Charge of the Goddess is één van de belangrijkste teksten in de hekserij. Eigenlijk is het een tekst die verwijst naar een set instructies die de godin meegeeft aan de mensen die in haar geloven en die haar pad volgen. Er zijn blijkbaar verschillende versies van de tekst, maar de gekendste is de (oer)versie die Gerald Gardner, de uitvinder van de moderne hekserij, er van schreef en die werd aangepast door zijn hogepriesteres Doreen Valiente in het midden van de jaren vijftig. Volgens Gardner was de tekst gebaseerd op oude Romeinse teksten. Nochthans verwijst hij in zijn eigen allereerste versie expliciet naar Sparta, in het oude Griekenland, waar het altaar van de godin zou hebben gestaan.

Wat ik hier zelf leuk aan vind, is dat de vrouwen in Sparta een heel andere status hadden dan in de rest van Griekenland. Vrouwen kregen daar een status in de maatschappij, macht en respect. Dat was nergens in de antieke wereld zo verregaand, zelfs niet bij de Kelten. Vrouwen beheerden hun eigen eiegndommen en ook die van hun mannelijke familieleden die weg waren naar de oorlog. En Sparta was gekend omwille van zijn militaire discipline, oorlog was alomtegenwoordig. 35% van alle land en eigendommen in Sparta, was eigendom van een vrouw. Vrouwen hoefden ook niet persé te trouwen als ze een grote erfenis kregen. In tegenstelling tot de rest van Griekenland, trouwden vrouwen haast nooit voor ze twintig waren. Ze kleedden zich ook niet bescheiden en "fatsoenlijk" zoals de Atheense vrouwen. Ze droegen korte jurken en deden wat ze wilden. Zowel meisjes als jongens trainden naakt en namen deel aan gymnastiekwedstrijden. Spartaanse vrouwen waren nogal vrijgevochten!

De oudste versie van een Charge of the Goddess komt uit Metamorphoses, beter bekend onder de naam De Gouden Ezel, van de Latijnse schrijver Lucius Apuleius Madaurensis. Het is de enige Latijnse roman die in zijn geheel de tijd heeft doorstaan. Het boek gaat over een man die niets anders wenst dan te weten hoe je magie moet doen. Hij verandert zichzelf per ongeluk in een ezel in plaats van een vogel en na een heleboel avonturen wordt hij uiteindelijk gered door de godin Isis. Het idee van een Charge of The Goddess heeft Gardner volgens Ceisiwr Serith waarschijnlijk bij Apuleius gehaald, al heeft hij er zijn eigen tekst van gemaakt.

De Charge of the Goddess zoals wij die kennen, verwijst in de eerste paragraaf wel indirect naar Isis. Er worden een heleboel namen van godinnen in vernoemd, uit de Griekse, de Romeinse en de keltische mythologie, als een soort van bevestiging dat al deze godinnen eigenlijk één grote moedergodin vertegenwoordigen. In het oude Rome werd dit ook geloofd. De oorspronkelijk Egyptische godin Isis was daar omarmd als de "godin met de duizend namen", en slorpte zowel de eigenschappen als de namen van andere godinnen zonder problemen op. Ze was uiteindelijk één van de belangrijkste godinnen in Rome en kwam met de Romeinen ook mee naar onze streken.

De tweede paragraaf parafraseert de woorden van Aradia uit het boek "Aradia, or the Gospel of the Witches" dat Charles Godfrey Leland in 1899 schreef. De derde paragraaf komt vooral van Doreen Valiente zelf, met duidelijke verwijzing naar eerder werk van Aleister Crowley.

Hoe je het ook draait of keert, het is een prachtige tekst waar elke heks zich in kan vinden. Heksen hebben geen heilige boeken, maar deze tekst benadert het dichtst een "officiële" heilige tekst.

Charge of the Goddess
door Doreen Valiente

Listen to the words of the Great Mother, who was of old also called Artemis; Astarte; Diana; Melusine; Aphrodite; Cerridwen; Dana; Arianrhod; Isis; Bride; and by many other names.

Whenever ye have need of anything, once in a month, and better it be when the Moon be full, then ye shall assemble in some secret place and adore the spirit of me, who am Queen of all Witcheries.

There shall ye assemble, ye who are fain to learn all sorcery, yet have not yet won its deepest secrets: to these will I teach things that are yet unknown.

And ye shall be free from slavery; and as a sign that ye are really free, ye shall be naked in your rites; and ye shall dance, sing, feast, make music and love, all in my praise.

For mine is the ecstasy of the spirit and mine also is joy on earth; for my Law is Love unto all Beings.

Keep pure your highest ideal; strive ever toward it; let naught stop you or turn you aside.

For mine is the secret door which opens upon the Land of Youth; and mine is the Cup of the Wine of Life, and the Cauldron of Cerridwen, which is the Holy Grail of Immortality.

I am the Gracious Goddess, who gives the gift of joy unto the heart. Upon earth, I give the knowledge of the spirit eternal; and beyond death, I give peace, and freedom, and reunion with those who have gone before. Nor do I demand sacrifice, for behold I am the Mother of All Living, and my love is poured out upon the earth.

Hear ye the words of the Star Goddess, she in the dust of whose feet are the hosts of heaven; whose body encircleth the Universe; I, who am the beauty of the green earth, and the white Moon among the stars, and the mystery of the waters, and the heart’s desire, call unto thy soul. Arise and come unto me.

For I am the Soul of Nature, who giveth life to the universe; from me all things proceed, and unto me must all things return; and before my face, beloved of gods and mortals, thine inmost divine self shall be unfolded in the rapture of infinite joy.

Let my worship be within the heart that rejoiceth, for behold: all acts of love and pleasure are my rituals. And therefore let there be beauty and strength, power and compassion, honour and humility, mirth and reverence within you.

And thou who thinkest to seek for me, know thy seeking and yearning shall avail thee not, unless thou know this mystery: that if that which thou seekest thou findest not within thee, thou wilt never find it without thee.

For behold, I have been with thee from the beginning; and I am that which is attained at the end of desire.

Shock & awe (AmmaDevi)

2011-07-25T14:56:00.001-07:00

Ik stond in een cirkel van vuur. Het was nacht en ik kon de sterren zien. De vlammen laaiden hoog op rondom mij, maar ik was niet bang. Doorheen de vlammen kon ik het paard zien. Ik zag zijn zachte snoet ongeduldig aan de leidsels trekken, en de figuur die kalm in het zadel zat. Dat was Brigandhu, daar was ik zeker van. Ik was verbaasd dat ze hier al was, we moesten eigenlijk nog deftig vertrekken in onze pathworking om de godin te ontmoeten, maar ik zo ken ik haar wel, een beetje ongeduldig maar niet opdringerig.

Toen vlogen we naar omhoog, als in een bubbel, in de richting van de sterren. Het was een heldere hemel, het leek wel alsof hij ontploft was, zoveel sterren zag ik. We vlogen doorheen de wolken en dan weer zachtjes naar omlaag, naar een strand. De zee was rustig, de goven spoelden zachtjes op het strand en lieten daar golfjes achter in het natte zand. Er was niets te horen, behalve het geluid van het water. Het was nacht maar toch was het heel helder, er was licht genoeg. Dat kwam van de maan. Die had ik al gezien toen ik de eerste keer naar de hemel keek, een grote volle maan. Ze was niet zo overweldigend als toen ik Brigandhu voor de eerste keer had gezien, maar het was toch een volle maan.

Ik zag in het zand een figuurtje staan. In een flits kreeg ik een close up te zien van een tinnen soldaatje. Een tinnen soldaatje? Huh? Ik liep er naartoe en bukte me: het was inderdaad een klein tinnen soldaatje, een romeins soldaatje, denk ik, maar ik ben niet zeker. En terwijl ik er naar keek, viel het om. Niet aarzelend ofzo, ik zag het als in een close up platgaan, het viel naar links op zijn zij, alsof iemand er een duwtje aan had gegeven.Wat was dat nu weer?

Toen liep ze langs me heen. Het was een hele mooie vrouw. Ze liep zo vlak langs me dat ik enkel mijn hoofd hoefde te draaien om haar langs te zien lopen, zoals mannen soms hun hoofd draaien als je langs hen heen loopt en ze enkel je borsten hebben gezien :-) Ik zag enkel haar gezicht, dat was op dezelfde hoogte als het mijne. Ze keek me niet aan, maar liep als vertraagd langs me heen, een heerlijke glimlach op haar gezicht. Ze was niet blank. Ik denk dat ze een soort van mulattin was, maar met een hele lichte huid. Rondom haar hing licht, het scheen van haar huid af te stralen en hing als een soort van lichtaura rondom haar. Met open mond draaide ik mijn hoofd om haar te blijven zien. Ze had ongelooflijk lang zwart haar, allemaal in kleine krulletjes. Ik zag het bewegen over haar rug. Ze droeg een sierlijke witte jurk.

Toen hing ik plots in de hoogte. Onder me zag ik een vrouw staan, met zwart haar, van hetzelfde type als de vrouw die ik net had gezien maar met halflang haar. Ze boog haar hoofd. Er kwam een tweede vrouw naast haar staan, en zij boog ook. En een derde vrouw, blond deze keer, en met z'n drieën bogen ze voor me. Toen realiseerde ik me dat ze niet voor mij bogen, maar voor hààr, de vrouw die ik had gezien. Ze liet me als het ware door haar ogen kijken, en ik vroeg me af of de mensen onder me niet naar een groot beeld waren toegekomen ergens in een tempel. Aan de rand van mijn blikveld schemerden gebouwen. Toen kwamen er steeds meer en meer mensen bij, met korte rukkerige bewegingen, alsof alles versneld was gefilmd, tot het hele plein voor me gevuld was met mensen. Dit moest zoiets zijn als wat de Paus ziet als hij op Pasen uit zijn venster kijkt naar het Sint-Pietersplein, dacht ik. Het was een massa mensen, zo ver als ik kon zien stonden ze, en ze bogen allemaal als een knipmes voor haar en scandeerden haar naam. Ik kon de naam niet verstaan, maar ik voelde de macht die van haar uitging ...

Ik moest achteraf denken aan die scène uit de film Lord of the Rings, waarin Galadriel door Frodo de Ring van Macht krijgt aangeboden en waarin ze die niet anneemt. De manier waarop haar stem verandert en de woorden die ze zegt ... "In place of a dark lord you would have a queen, not dark but beautiful, and terrible as the dawn! Treacherous as the sea! Stronger than the foundations of the earth! All shall love me and despair!" Dat vat zowat samen hoe het aanvoelde om door haar ogen naar de massa beneden te kijken.

Het voelde allerminst politiek correct en ik voelde me niet op mijn gemak. Ik wilde er weg. Van zodra ik de woorden vorm voelde krijgen in mijn hoofd, was ze weg. Alles was weg. Ik stond terug op het strand, alleen was er geen strand meer, alleen maar zand, dorre woestijn en wind. Het was donker, het was alsof alles wat deze plek ooit een vredige plek had gemaakt, was verdwenen samen met de vrouw. Ik was helemaal in de war.

Ik hoorde Vesa's stem die ons zei dat we terug naar omhoog gingen in onze bubbel om terug te vliegen naar de plek waar we waren gestart. Ik stond meteen terug in de cirkel van vuur, de vlucht was bijzonder kort. Ik was nog altijd van mijn melk door de beelden die ik had gezien, maar was gerustgesteld toen ik door de vlammen opnieuw het paard zag. Ze was er nog. Maar toch alles was anders. Ze hield afstand, dat ben ik van haar helemaal niet gewoon. Er hing een groot gevoel van berusting rondom haar, een soort van tristesse, die me nog meer shockeerde dan wat ik zopas had meegemaakt. Ik panikeerde net niet, wat was hier verdomme aan de hand?!

Una donna libera (toewijding)

2011-07-23T14:55:00.000-07:00

Vrijdag was het een grote dag: Lin had een toewijding gevraagd en die zou ze vanavond krijgen. Ik spoedde me naar Ekeren, waar het toewijdingsritueel zou plaats vinden in Vesa's tuin. Ik had op voorhand aan Vesa gevraagd of we iets speciaals moesten meebrengen, maar dat was niet nodig. Tenzij we een cadeautje wilden meebrengen voor Lin. Daar moest ik eens over nadenken, en toen wist ik het.

Lin heeft altijd iets gehad met elfen. Bart en ik hadden haar in Frankrijk zopas nog een dik boek cadeau gedaan voor haar verjaardag over alles wat te maken heeft met elfen, feeën, lutins, farfadets en ander schoons dat het kleine volkje te bieden heeft. En dus ging ik aan de slag om elfenkusjes te bakken voor de cake & wine. Ik wilde ook een fles van die heerlijke zoete zachte Normandische appelcider meenemen die we uit Frankrijk hadden meegebracht. Appels staan voor de toegang tot de Anderwereld, de wereld van de elfen, maar ook voor het mysterie van de godin. Als je een appel doormidden snijdt, zie je een pentagram. Eva beet van de appel der kennis. En appels hebben mij zelf geleid naar het pad en uiteindelijk naar mijn eigen toewijding. De appel staat symbool voor het eeuwige leven, de cyclus die steeds opnieuw aanvangt. Wie bijt van de appel, aanvaardt het geschenk van wedergeboorte, maar ook de pijn en de opoffering die eraan vooraf dient te gaan. Is dat niet wat een toewijding uiteindelijk is? Ik wilde er dus ook graag appels bij hebben, al dan niet in vaste vorm :-).

Ik kwam samen met Lin aan in Ekeren. Ze mocht zich gaan omkleden, helemaal in het wit, als teken voor zuiverheid en een nieuw begin. In het tempeltje van Vesa, onder het dak, maakte ze zich klaar om contact te maken met de elementen. Ik herinner me nog mijn eigen toewijding, hoe dat contact met de elementen voor mij de echte toewijding was geweest. Ik vroeg me af of zij dat ook zo zou ervaren ...

Terwijl Lin verder kennis maakte met de elementen, bereidden wij het ritueel voor. Een bak met stenen, een bak met water en een bak met modder en asse. Een hoop veren. Die roze veren boa was echt de max, evenals het gegiechel :-) We zetten het altaar midden in de tuin. Zolang het weer het toeliet, zouden we er geheid van profiteren! Toen alles klaar was, trokken we de cirkel. Ik voelde de energie naar boven schieten uit de grond, mijn benen in en verder naar boven. Mijn benen werden zwaar en dik, ik kon ze even niet bewegen, alsof ze vastgegroeid waren in de aarde.

Toen de cirkel was getrokken, ging Elenor Lin halen. Over haar witte kleren, had ze een jutezak aan. Ik moest glimlachen. Lin, Elenor en ik hadden er zo massa's in elkaar genaaid voor Caege, het rollenspel waar we samen aan werken, als bedelaarspakjes. Voorzichtig leidde Elenor haar op haar blote voeten geblinddoekt de tuin in. The scene was set.

Nadat Fjierra haar had gevraagd of ze klaar was om deze stap te zetten en daar een ferm "ja" op was geantwoord, was het ogenblik van Lins wedergeboorte aangebroken. We gingen allemaal achter elkaar staan, met onze benen open, de rokken naar omhoog getild en broekspijpen opgerold. Lin worstelde zich doorheen onze benen. Elke keer als ze door onze benen was gekropen, sloten we weer achteraan aan. Ik herinner me nog hoe vermoeiend het was om jezelf door die smalle tunnel te wurmen, maar daar gaat het om. Je moet er moeite voor doen. En zo werd Una Libera geboren...

Zachtjes duwden we haar op een stoel, ze moest nog kennis maken met deze aarde. Eén been ging tussen de stenen, de andere in het water. We spatten haar nat - en elkaar ook, ik was zeiknat! :-) - en bliezen in haar gezicht. De pluimen zorgden voor een aardig briesje, zelfs de roze boa. Ik moest me inhouden om niet te gaan giecehelen als een gek, maar Fjierra's strenge blikken hielden ons allemaal bij de les. Elenor ging met een kaars langs haar gezicht zodat ze de warmte van het vuur zou voelen.

Liefdevol ontdeden we haar daarna van haar blinddoek en verwelkomden haar in onze cirkel. Ze was nu één van ons en we zouden zonder twijfel een tijdje samen op het pad lopen. Elenor had ons op voorhand gezegd dat we het haar moesten vergeven als ze zou gaan wenen, en ik begreep wat ze bedoelde. Er zat een dikke kluit in mijn keel, het was een emotioneel moment. We deelden brood en wijn als zusters en we kusten elkaar liefdevol op de mond als we de kelk en het brood aangereikt kregen. Ik kuste Una. Alles klopte.

Nadat we de cirkel terug hadden geopend, praatten we na bij een enorme hoeveelheid pudding en quiche en elfenkoekjes en cake en ... Vesa had zichzelf waarlijk overtroffen, had ze niet gezegd dat ze absoluut niet kon koken?!

Una vertelde dat Gerard veel nerveuzer was geweest dan zijzelf over vanavond. Gerard is haar echtgenoot en hij lijkt griezelig veel op mij. Ik ben precies vijftien dagen ouder dan hem en iedereen die ons kent, zegt dat we broer en zus zouden kunnen zijn. We hebben allebei een zwak voor elkaar en kunnen heel veel van elkaar verdragen. Volgens Bart accepteert Gerard van mij dingen waarvoor hij met een ander op de vuist zou gaan. Dat kan ik moeilijk geloven, want hij mag dan een echte macho man zijn, hij heeft een grote blanke pit vanbinnen.
Alleszins deinzen we er geen van beide voor terug om elkaar het bloed vanonder de nagels te plagen als het enigszins kan. Ik grijnsde dan ook breed toen Una dat vertelde, ik wist dat ik hem daarmee geweldig zou gaan plagen :-) Una grijnsde even breed terug. "Ik zal hem zeggen dat jij naar mijn borsten hebt gegraaid en me hebt gekust, dan gaat hij vanzelf door het plafond," zei ze. Ik lachte. Ik had inderdaad naar haar décolleté gegraaid, maar dat was om er de opgehoopte aarde uit te kloppen, zodat haar witte blousje achteraf niet geruineerd zou zijn. En ik had haar op haar mond gekust toen ik haar de kelk en het brood doorgaf. Ik grijnsde zoals de Cheshire kat uit Alice in Wonderland: die details hoefde Geard helemaal niet te weten :-)

Zaterdag stond ik op alsof ik was overreden door een truck. Ik had overal spierpijn. Ik herinnerde me het gevoel van de energie die mijn benen helemaal had opgestijfd en wist dat het daarvan kwam. Pffff, ik word oud. Ach, is de stereotiepe heks geen oud besje?

Coven Cuisine: Elfenkusjes

2011-07-23T09:34:00.000-07:00

Je steekt ze in je mond en ze smelten op je tong. Wat een heerlijk gevoel! Ik heb het natuurlijk over meringues. Het lijkt wel of er een engeltje pist op je tong, zoals ik in een Braziliaans kookboek ooit las :-) Dries noemt ze Elfenkusjes en dat is een perfecte naam voor deze lekkernij.

Elfenkusjes zijn bijzonder gemakkelijk te maken. Het enige dat je nodig hebt zijn eiwitten - véél eiwitten! - en suiker. Het zijn echte suikerbommetjes in je mond, maar soms mag dat al eens. Vanbuiten moeten ze krisperig zijn, vanbinnen nog een beetje zacht. Het is een fantastisch gevoel als je je tanden doorheen die zachte massa voelt zinken.

Elke keer als ik enkel eierdooiers nodig heb voor een recept, vries ik het eiwit in. Ik heb in mijn diepvriezer altijd een bakje staan waar ik dat eiwit bij kan kappen. Tot ik genoeg eiwitten bijeengespaard heb voor chocolademousse of elfenkusjes. Het maakt niet uit welk van de twee, het wordt gegarandeerd een gigantische hoeveelheid :-)

Nodig voor véél elfenkusjes:

8 eiwitten;
400 g ultrafijne griessuiker of poedersuiker.

Verwarm de oven voor op 125 graden.

Klop de eiwitten superstijf met de mixer en voeg op het einde beetje bij beetje de suiker toe, terwijl je blijft kloppen. Je krijgt nu een wit glad plakkerig deeg.

Spuit het deeg met een spuitzak in dikke worstjes of toefjes op een vel aluminiumfolie dat je in een bakplaat hebt gelegd.

Schuif de bakplaat onderaan in de oven en laat de meringues 1 uur bakken, tot ze krisperig zijn. Laat afkoelen en haal ze dan voorzichtig van de aluminiumfolie.

Je kan ze gewoon los eten, met een vulling aan elkaar geplakt, verwerkt in een taart of een dessert als Eton Mess. Het is allemaal even lekker. Smakelijk!

Coven Cuisine: Eton Mess

2011-07-21T09:26:00.000-07:00

Je mag over de Britse keuken zeggen wat je wil, maar hun desserten zijn waarlijk goddelijk lekker! Vooral in de zomer weten ze als geen ander gebruik te maken van de heerlijkheden die moeder natuur ons te bieden heeft. Zoals verse aardbeien! Ik vind het zo jammer dat ik niet in de zomer geboren ben, alleen maar omdat ik daardoor nooit verse aardbeientaart kan bestellen als verjaardagstaart. En laat dat nu net mijn lievelingstaart zijn zeker?

Ik herinner me nog een verjaardag - ik moet een jaar of zestien geweest zijn - waarbij mijn vader heel geheimzinnig deed over de taart die hij en mama hadden besteld. Het bleek een gigantische aardbeientaart, en dat midden in de winter! De rode vruchten glinsterden verleidelijk op een bed van gele vanillepudding, crème patissière op een kruimeldeegbodem. De aardbeien kwamen van Israel en hadden niet die sappige suikerzoete structuur als onze eigen inlandse, maar dat kon me helemaal niks schelen. Ik vond het ge-wel-dig!

Ook mijn kleintjes hebben een zwak voor de zoete rode vruchten. Als het even kan, hebben wij in de zomer dan ook aardbeien in huis. Als tussendoortje, of als dessert, heel simpel met een beetje poedersuiker of room, of in een iets geavanceerdere versie daarvan: Eton Mess. Dat is een traditioneel Brits zomerdessert dat aan Eton College werd geserveerd tijdens hun jaarlijkse cricket-treffen met Winchester College. Oorspronkelijk werd het gemaakt met aardbeien of bananen met slagroom, de meringues - of elfenkusjes, zoals Dries ze noemt - zijn een latere toevoeging maar horen ondertussen bij het recept als madeira bij madeirasaus :-)

Voor 4 personen

1 zakje vanillesuiker;
500 g aardbeien, ontdaan van hun groene kroontjes (of ander zomerfruit);
500 ml verse slagroom;
4 meringues

Snij de aardbeien in kleinere stukken en doe ze samen met de vanillesuiker in een kom. Meng door elkaar en laat de kom staan zodat het sap van de aardbeien en de vanillesuiker kunnen trekken.

Klop de slagroom stijf. Als je wil kan je er wat extra suiker onder mengen, maar ik vind dat niet nodig. De meringues zorgen voor zoetstof.

Verpulver de meringues. Zorg dat je ze niet helemaal tot poeder vermaalt, maar dat je ook nog iets grotere brokjes hebt. Die zorgen voor textuur in de Eton Mess. Je kan de meringues kant en klaar kopen maar je kan ze ook gemakkelijk zelf maken. Verwarm de oven voor op 125 graden. Klop 2 eiwitten superstijf en voeg beetje bij beetje 100 g ultrafijne griessuiker of poedersuiker toe, terwijl je blijft kloppen. Je krijgt nu een wit glad plakkerig deeg. Spuit het deeg met een spuitzak in dikke worstjes op een vel aluminiumfolie dat je in een bakplaat hebt gelegd. Schuif de bakplaat onderaan in de oven en laat de meringues 1 uur bakken, tot ze krisperig zijn. Laat afkoelen en haal ze dan voorzichtig van de aluminiumfolie.

Spatel de helft van de aardbeien met een lepel samen met de meringues doorheen de room. Vul mooie glazen met laagjes aardbeien-meringueroom afgewisseld met aardbeien, zodat je langs de buitenkant van je glas een mooi patroon kan zien. Eindig met aardbeien bovenaan met daarbovenop eventueel nog een toefje slagroom, een aardbei of een blaadje citroenmelisse. Lekker!

Van de wereld

2011-07-06T08:18:00.000-07:00

Al de hele week verbaasden we ons over de heldere sterrenhemel. Het hielp natuurlijk dat we in Pousseaux zaten, een klein dorpje in het midden van Frankrijk, waar det familie van een vriend van ons een klein kasteeltje van de ondergang had gered. Het dorp is maar een voorschoot groot, het hoogste huisnummer is 46, het nummer van het "Château des Belges" van Ed en zijn familie.

Er is hier in de wijde omtrek absoluut niks en dus ook geen overdaad aan licht 's nachts. Waanzinnig hoeveel sterren je kan zien op een heldere avond als er geen lichtvervuiling is. Dat moet je in het helverlichte Antwerpen niet eens proberen.

Lin was al de hele week aan het prutsen met de instellingen van haar camera en wilde graag die prachtige nachtelijke hemel fotograferen. En dus liepen we met ons vieren op een maanverlichte avond het dorp uit, de velden in, weg van het licht zodat we de sterrenhemel in al zijn pracht konden bewonderen.

Een kilometer of wat uit het dorp, hielden we stil. In de verte kon je Pousseaux zien liggen. De lichtjes zagen er knus uit, de rest van de wereld was fluweeldonker. Het was heerlijk stil. Je hoorde niets, enkel het ruisen van de wind doorheen het graan links en rechts van de weg. En af en toe het verre gebrom van een verloren auto.

Daar lagen we dan, op onze rug op straat. Ik voelde de warmte van het asfalt doorheen mijn dikke trui in mijn rug dringen. Overdag mocht het dan behoorlijk heet zijn, 's avonds koelde het flink af. Van links naar rechts kon je vanaf de horizon overal sterren zien staan, je kon de melkweg zien en ik herkende de Grote Beer en de W van Cassiopeia. Prachtig! Mijn zintuigen waren helemaal verscherpt. Behalve de sterren, het ruisen van de wind en het geklik van Lins camera was er niks. De jongens babbelden met gedempte stemmen, je werd vanzelf een beetje nederig bij de schoonheid van de nacht...

Midzomer (AmmaDevi)

2011-06-27T14:54:00.005-07:00

Het was pokkeheet vandaag en ik zweette als een rund toen ik bij Vesa aankwam. Sinds zij en Edward een koppel zijn, heeft ze de beschikking over een grote tuin en die kwam vandaag geweldig goed van pas!
Nadat we allemaal ge-ooh'd en ge-aaah'd hadden over Moira Junior en hij een rondje vrouwenschoten had afgewerkt, vleiden we ons neer op de picknickdekens die Vesa voor de gelegenheid in de tuin had gelegd.

We stelden ons eerst voor aan de zeven heilige windrichtingen, zoals de indianen doen: "Ik ben Birgit van Jan van Tilly en ik groet de zeven heilige windrichtingen.". Vesa wist er nog een heleboel andere dingen bij te vertellen om zichzelf voor te stellen, maar meer wist ik niet te zeggen. Ik vond het belangrijk om mijn echte naam te gebruiken in plaats van mijn heksennaam. Misschien is het zever maar er wordt gezegd dat er macht steekt in iemands naam. En door mijzelf mijn naam niet aan te meten, stond ik als het ware naakt voor hen. Ik vond het ook belangrijk om niet alleen mijn vrouwelijke voorouders te eren maar ook mijn vader, alhoewel die natuurlijk nog leeft. Het was niet helemaal logisch, maar het voelde juist :-)

We visualiseerden de wilde natuur rondom ons, zo ver als ons oog maar reikte. Ik zag de grote bladeren boven me uittorenen. Het leek wel alsof we zo groot als mieren waren en onder de madeliefjes ronddansten. Want dat deden we. Hand in hand kronkelde een lange lijn van mensen zich doorheen het dichte plantenlandschap. Ik wist dat we allemaal samen een cirkel vormden, al zag ik alleen het meisje voor me en voelde ik achter me alleen de hand van de persoon die achter me danste. Het meisje voor me droeg een lange barokke jurk, lichtgroen, en ze had lange blonde krullen. Het leek wel of ik in een Engels kostuumdrama was beland. Haar gezicht zag ik niet.
Toen werd het landschap minder vreemd, gecultiveerder ook, alsof de wildernis zich van zijn liefste kant wilde laten zien...

We trokken de cirkel met de mantra van Vesa: "Ik ben in het midden van de cirkel, de cirkel is rond mij, ik ben hier uit vrije wil, in liefde en in leven.", waarbij elkeen van ons hem één keer opzegde, en daarna alle personen die hem reeds hadden uitgesproken nog een keer, tot iedereen was geweest en we hem finaal nog drie kaar allemaal samen zegden.

Ik liet ondertussen de energie van boven en beneden in me stromen om hem door te geven en de cirkel te voeden. Meestal open ik voorzichtig mijn chakra's, van beneden naar boven visualiseer ik op elk van de zeven chakra's een bloem in de kleur van de bijpassende chakra die traag opengaat. Deze keer vlogen de chakra's allemaal tegelijk open, en de bloemen waren veel groter dan anders. Het leken wel verfbommen die uit elkaar spatten! Dat had ik nog nooit gezien!

Ook de elementalen die ik meestal zie als we de elementen uitnodigen waren niet dezelfde. Alle vier de wachters waren andere wezens dan gewoonlijk. Ik vroeg me af wat er gaande was ...

Voor vuur was er de alien-achtige vuurprins met zijn spitse gezicht waar geen lachje afkan en zijn gouden harnas. Van de goedlachse sexy jongen met het vuurtongenhaar geen spoor. Oei, er moest wel iets bijzonders staan te gebeuren vandaag. Het was natuurlijk wel Litha, een vuurfeest, maar toch ...

De waterdame was er wel, al was ik niet zeker of het wel dezelfde vrouw is als diegene die ik normaal placht te zien. Deze keer zag ik ook geen schuimpaarden achter haar de golven uitrazen. Ze stond tot aan haar middel in het water en de zee scheen van haar weg te trekken, alsof het eb was. Alleen bleef de zee als het ware achter haar aan slepen, als de lange sleep van een chique jurk, alsof haar jurk de zee zelf was. Speciaal!

Voor aarde zag ik gelukkig mijn lieve aardberg. Ik voelde zoals gewoonlijk de genegenheid van hem afstralen, en ik voelde me warm worden. Ik heb een boontje voor dit prachtige wezen! Toch had ik de indruk dat hij hier alleen maar was omdat hij zin had gehad om mij te zien, maar niet in zijn functie van wachter. Ik zag steeds flitsen van schubben voor me, bewegende schubben, als van een draak of een grote slang. Dat was het wezen dat hier vandaag was als wachter. Was het omdat we in Vesa's tuin aan het werken waren? Vesa's godin is Gaia in haar aspect van de grote slang!

En lucht was weer helemaal anders. In plaats van het blazende wezen in de wolken, zag ik een gigantische arend naar beneden duiken. Ik had vast last van te veel The Lord of The Rings! Op zijn rug zat Gandalfgewijs alleszins ook iemand, een man met een gouden kroon op zijn hoofd, die van de rug van de vogel sprong en naast het dier bleef staan. Interessant.

Daarna was het tijd voor magisch werk. Litha is het feest van de eerste oogst, van groeien. We moesten aan iets denken waar we energie in wilden steken. Ik kan wel wat magie gebruiken om zinvolle en interessante jobs te vinden, dus besliste ik daarrond te werken. Bedoeling was om een soort van virtueel amulet te maken en dat aan onze zonnevlechtchakra vast te haken.

Ik stond in een schitterend woestijnlandschap. Boven me stond de zon hoog aan de hemel, een schitterende helgele schijf. Het zand schitterde in het zonlicht en ik zag de lucht trillen boven de horizon. Toen zakte ik in het zand, het omsloot me als een warme handschoen en ik voelde me helemaal geborgen. Ik voelde de warmte van de zandkorreltjes op mijn huid en verbaasde me erover dat ik kon ademen. Ik was nergens bang voor.

Mijn lichaam gloeide blauw op in het donker. Niet rood, zoals Vesa's stem ons vertelde. Ik bedacht me dat ik ooit eens had geleerd dat het middelste blauwe stukje van een vlam ook het heetste stukje van een vlam is... Ik voelde de energie rondom me stromen. Ik balde hem samen in een grote blauwe bal die kleiner en kleiner en compacter en compacter werd. En toen hing hij daar, een kleine gladde blauwgrijze bal van energie waarvan ik wist dat ik hem moest ingedamd houden. Ik voelde hoe hij zin had om te exploderen en hoe ik het enige was dat hem tegenhield ... Toen slorpte ik hem op in mijn zonnevlecht, zoals Vesa zei. Ik duwde de bal naar binnen in mijn lijf en ik voelde hoe hij daar zat. Dat is net de plek waar ik energie naartoe laat stromen van boven en beneden alvorens het in een brede cirkel rondom mij uit te stralen, om bijvoorbeeld een cirkel te trekken. Dat is een soort van mini explosie. Ik voelde me niet helemaal op mijn gemak. Zolang die bal daar zat - en volgens Vesa zou hij daar blijven zitten tot de volgende volle maan om zich te voeden met onze levensenergie, om daarna zijn werk te doen, hopelijk jobs versieren :-) - zou ik moeten oppassen met mijn bommetjes!

Toen was het tijd om weer met onze voeten op de grond te komen. We aten van de heerlijke pastasalade die Elenor had meegebracht en van de gruwelijk lekkere café noir koekjes die Vesa had gevonden in de Aldi. Nostalgie! Urenlang zaten we te kletsen op het terras, de temperatuur was nog steeds zwoel en uiteraard hadden we het over sex :-) Prettig gestoord maar prachtig!

Moet er nog olie zijn?

2011-06-27T05:15:00.000-07:00

Afgelopen weekend zijn Jan en Kelly getrouwd. Jan is een knutselaar. Hij verbouwde zijn eigen huis en knutselt props voor de meest uiteenlopende LARPs. Toen we wisten dat het koppel voor Steampunk had gekozen als thema voor hun feest, kwam dat dan ook niet als een verrassing.
Steampunk is een fantasy genre dat speelt in een pseudo 19de eeuwse wereld waarin (nog) geen olie werd gevonden en waarin alles draait op stoom. Ook computers en andere moderne technologie die wij de dag van vandaag gebruiken en waarvan in de 19de eeuw geen sprake was. Het is een wereld van wetenschappers en technologie, maar dan wel allemaal zonder olie. Het is natuurlijk fantasy, zij het met pijnlijke weerhaakjes in onze echte wereld. Hoe zou de wereld er uit gezien hebben indien er nooit olie was gevonden?

Voor de winning van fossiele grondstoffen moest alles wijken. Er werden bossen gekapt, er werd op grote schaal vervuild en de mensen werden sociaal uitgebuit. Gelukkig zijn de meeste mensen zich nu wel bewust van de consequenties, maar doordat deze grondstoffen zo kostbaar zijn, zorgen ze in sommige regio's nog steeds voor een gigantische kloof tussen arm en rijk, politieke instabiliteit en oorlog ...

Onze huidige maatschappij is voor een zeer groot deel afhankelijk van olie, gas en kolen. We tanken er onze auto's mee vol en verwarmen er onze huizen mee, maar het goedje zit zelfs in ons voedsel! We zijn er allemaal in meerdere of mindere mate van afhankelijk. Olie is alomtegenwoordig, maar op een goede dag is het op. En het gaat almaar sneller! Daarom wordt met man en macht gezocht naar alternatieven, zodat we van een oil based economy naar een bio based economy gaan. In plaats van olie spelen groene grondstoffen hierbij een sleutelrol. De voordelen zijn legio: verlaging van de uitstoot van broeikasgassen, minder afhankelijkheid van fossiele grondstoffen én nieuwe economische kansen, en dat niet alleen in het rijke westen.

Zoals altijd moest het wel bijna te laat zijn voor iedereen op de kar springt: de overheid, de bedrijven, maar ook wij zelf. Ik probeer zelf bijvoorbeeld zo veel mogelijk de fiets te nemen voor lokale verplaatsingen. Onze verwarming gaat een graadje lager in de winter. Onze kleren worden gewassen op een lagere temperatuur en we gebruiken Ecover producten. Het zijn allemaal dingetjes die futiel lijken, maar dat is het niet. Als iedereen in de straat voor zijn eigen deur poetst, is de straat proper. Want vele kleintjes maken één groot.

Ondertussen genieten mijn liefste en ik van onze sexy steampunk outfits. Op de ene of de andere manier geeft die 19de eeuwse stijl iedereen net dat beetje extra. Misschien moeten we wel eens vaker de olie uit ons leven bannen ...

Op zoek naar Vrouw Holle

2011-06-26T14:55:00.000-07:00

In De Standaard van dit weekend stond een interessant artikel over het Germaanse religieuze erfgoed. Wij denken bij heidense heilige plekken meteen aan Stonehenge of Newgrange. Wie zich begeeft op andere paden dan de voorgestippelde katholieke, heeft immers een meer dan grote kans om uit te komen bij de Ierse mythologie. Dat is eigenlijk best raar omdat wij hier in Vlaanderen historisch niks hebben met de Ieren. Vlaanderen ligt op een tweespalt tussen de Gallo-Romeinse cultuur (de oudere Keltische vermengde zich op het continent zeer succesvol met de Romeinse) en de Germaanse. Noch van de Keltische, noch van de Germaanse religie is veel bewaard gebleven. Al wat we weten komt eigenlijk zo goed als uit Romeinse geschriften, aangezien geen van beide volkeren aan geschiedschrijving deed, en de Romeinen met hun Latijns schrift daarin uitblonken. De Germanen haalden in onze contreien uiteindelijk de overhand. Logischerwijze zou je dus verwachten dat alternatieve religies eerder zouden aansluiten bij dat lokale Germaanse tradities. Toch is dat niet het geval. Dat komt omdat alternatieve godsdiensten zoals Wicca eigenlijk pas uitgevonden zijn in de jaren veertig, ook al claimen ze veel oudere bronnen, en in die jaren hing rond het hele Germaanse idee een ranzig geurtje.

Dat komt door de aantrekkingskracht die de voorchristelijke symboliek in de 19de eeuw had op Duitse romantici, zoals de beroemde schilder Caspar David Friedrich met zijn woeste natuurschilderijen, of Jacob Grimm in zijn werk Deutsche Mythologie. De gebroeders Grimm verzamelden volksverhalen van geïsoleerd levende boeren. Volgens hen hadden Vrouw Holle, Wodan en andere Germaanse mythologische figuren het christendom overleefd via die mondelinge overlevering van verhalen. Holle of Holda is een Germaanse godin, maar we kennen haar allemaal als die lieve oma die het doet sneeuwen als ze haar kussens opschudt ...

Die Duitse romantiek beïnvloedde de nazi's, die in die oude heidense religie een manier zagen om het christendom te vervangen. Adolf Hitler hield van romantische schilderijen met heidense thema's. Heinrich Himmler was in de jaren dertig de beheerder van de Externsteine, een groep van veertig meter hoge rotsen in een vijver, die abrupt oprijzen uit het landschap en een voorchristelijke betekenis hebben.

Externsteine, Teutoburgerwoud, Detmold, Duitsland

Het Germaanse heidendom, Asatru, worstelt tot op de dag van vandaag met dat duistere randje. Asatru verenigingen als Werkgroep Traditie haasten zich om te verduidelijken dat ze absoluut niets te maken hebben met die verheerlijking van het Herrenvolk. Zij bezoeken gewoon plaatsen in de natuur met een voorchristelijke betekenis, zoals die Externsteine, om contact te leggen met de goden en geesten van hier.

De meeste Asatru aanhangers focussen zich sterk op de natuur van hun eigen Heimat, zoals de wouden en rotsen, die in de Germaanse mythologie een grote rol spelen. Zij geloven in de aanwezigheid van Germaanse goden en geesten in de lokale natuur. Als natuurliefhebber kun je in Duitsland bijvoorbeeld een glimp van vrouw Holle en haar gemaal Wodan opvangen in een van de kleine snippertjes eeuwenoud Germaans woud vol heilige eiken die in Duitsland nog te vinden zijn. Gewoon zitten en eerbiedig luisteren. Dan hoor je de vogels zingen, neem je de sfeer op van het woud. Dàn pas kan je vrouw Holle door de bomen zien ...

Een web van licht

2011-06-12T14:54:00.000-07:00

Elenor had ons gevraagd of we dit weekend mee wilden werken aan een meditatie om het web van energie rond de aarde te versterken. Dit weekend zat ik echter op Saga, een LARP evenement ten lande, maar dat was geen probleem. Twee andere meisjes op Saga zitten in de lesgroep AmmaDevi, en dus spraken we af om ons op het afgesproken tijdstip met z'n drieën even terug te trekken om de meditatie te doen.

De astrale, niet fysieke wereld, wordt vaak voorgesteld als een trillend web van licht en energie, dat alles en iedereen met elkaar verbindt. We leven als het ware binnen in dat web, de energie stroomt door ons heen en staat in contact met ons onderbewuste. Dat web is ook een vorm van bescherming van de aarde.

Om acht uur 's avonds trokken we dus met ons vieren naar buiten. Daar maakten we een cirkeltje, handen geven, duimen naar links en hopla. Met ons vieren spelen we een groepje van menselijke dienaren - Dorsarai - en elementenmagiërs die de vier klassieke elementen vertegenwoordigen. Grappig in deze context, want daar stonden we als elementen, hand in hand, ogen gesloten. Ik vraag me af hoe dat eruit moet gezien hebben voor de andere spelers. Die zullen wel gedacht hebben dat het een Dorsarai-ding was :-)

Bedoeling was dat we zouden afdalen in onszelf om dan het web van energie rond de aarde te visualiseren en het extra energie te geven. Toen ik mijn ogen sloot was het donker. Ik zag de aarde niet van boven uit, maar van onder het web. Ik zag het boven mij hangen, als pulserende draden van wit licht. Het hing vlak boven me, als een soort van rasterplafond. Het hing daar niet zomaar, maar werd omhoog gehouden door een soort van pilaren. Ik stond naast zo'n zuil. Ik zag ook een soort van reuze grasstengels rondom me, net alsof de natuur hier een stuk van de wereld terug had geclaimd. De hele wereld had zo'n rare kleur, een soort van grijsbruin, alsof ik de hele wereld door een vreemde kleurenfilter zag, alsof alles een afgewassen doorslagje was van de echte wereld. Heel bizar.

Ik opende mijn chakra's en trok de energie vanuit de hemel en vanuit de aarde naar mijn buik. Daar liet ik hem een dikke bal vormen, die ik vervolgens losliet. Ik zag de energie als een golf van rimpelingen van me weg stromen, naar het lichtraster. Ik had niet de indruk dat het lichtweb verzwakt was, het licht scheen helder, het was het enige dat helder was in deze bruinvale wereld. Misschien was die rare kleur het resultaat van een verzwakking van het web?

Toen ik alles wat ik had in het web had gepompt, kwam ik terug. De andere meisjes waren nog niet klaar, maar dat was niet erg. Ik heb meestal even tijd nodig om echt terug te komen. Ook al zijn mijn ogen al open, ik ben dan nog niet helemaal gegrond.

Veerle had daar ook last van. Ze stond te trillen als een rietje, ze kreeg de energie niet weg. We liepen samen naar onze kamer, misschien zou een hapje of een drankje haar helpen? Dat doet het wel bij mij. Nope ... Ik vroeg haar zich voor te stellen dat ze haar wortelchakra opende, als het afvoerputje van het bad, en dat ze de energie in dat putje zag lopen en zo weg, de aarde in. Geen resultaat. Ze ging buiten met haar handen en voeten in het gras zitten. Werkte ook niet. Uiteindelijk vroeg ik haar om haar handen in mijn handen te leggen. Ik sloot mijn ogen en opende mijn wortelchakra. Toen zoog ik het teveel aan energie als het ware via haar handen uit haar lijf en voelde hem door mijn lijf stromen en via mijn voeten de grond in. Opgelucht en verbaasd tegelijk toonde ze me haar handen. Het had gewerkt: ze trilden niet meer. Misschien dat haar kritische geest nu in energie zou geloven :-)

Ik ben een credomancer!

2011-06-05T13:12:00.000-07:00

Er is hier in Antwerpen in de Kasteelpleinstraat een nieuw boekenwinkeltje opengegaan, gespecialiseerd in fantasy en science fiction. Nautilus moet een soort van ontmoetingsruimte worden voor gelijkgestelde zielen, want je kan er ook tweedehands boeken ruilen, een koffietje drinken of komen roleplayen. En je kan er niet alleen boeken kopen maar ook steampunk juwelen, gargoyles, enz. ... Tijdens de laatste Droomkronieken roleplaysessies hadden er altijd al flyertjes voor de nieuwe boekenwinkel op de toog gelegen, en dus besloten mijn liefste en ik er eens binnen te wippen, op zoek naar steampunk prullaria. En boeken natuurlijk, mijn tweede biotoop. :-)

Mijn oog viel er meteen op The Native Star, het debuut van M.K. Hobson. Een eigengereide heks uit een boerengat ergens in Amerika doorkruist de States samen met een even eigengereide tovenaar uit de grote stad om de wereld te redden van de nakende ondergang. Het klinkt als een klassieke fantasyroman, maar dat is het gelukkig niet. De setting is allerminst de klassieke fantasysetting en gelukkig maar, want anders was dit er een van dertien in een dozijn. M.K. Hobson slaagt er tot mijn verbazing echter in om met totaal verschillende genres zoals western, steampunk, romantiek en urban fantasy een onwaarschijnlijke mix te maken die zeer plezierig wegleest. Als debuut kan dat tellen.

In de wereld van M.K. Hobson is iedereen op zoek naar een soort van kristallen die door de indianen Native Star worden genoemd. Ze blijken inderdaad stukken van een oeroud wezen dat in onze aarde leeft sinds het begin der tijden. De kristallen zelf leven dus en hebben een bewustzijn, en zijn wanhopig op zoek naar een manier om met ons te kunnen communiceren. Niemand gelooft dat natuurlijk, want sinds wanneer kunnen stenen praten ...

Het geloof dat alles in onze wereld bezield is en dat onze aarde een levend wezen is, is één van de basisbegrippen van de indiaanse mythologie en religie. Alles in onze wereld is een precair evenwicht. Als we raken aan iets, raken we aan alles. Dat is zo voor het Amerika van 1876 in het boek, maar ook voor onze wereld van nu. Het is pas als we luisteren naar de Aarde en haar respecteren, stoppen met haar te exploiteren zonder meer, dat alles terug in evenwicht komt.

In haar boek maakt M.K. Hobson een onderscheid tussen drie soorten magie: animantie, sangrimantie en credomantie. Uiteraard is dat pure fictie, maar ze haalt haar mosterd wel uit de echte praktijk.

Over sangrimantie of bloedmagie weet ik niks, het lijkt me ook nogal duister. Heksen geloven dat je oogst wat je zaait en dat je alles in drievoud terugkrijgt (al is dat waarschijnlijk een stukje credomantie :-)) en blijven dus in principe ver weg van alles wat ruikt naar "zwarte magie".

Animantie of spiritmagie werkt met de levensenergie inherent aan alle levende wezens. Dat klinkt heel erg sjamanistisch!

Credomantie is de magie van het geloof. Het is gebaseerd op wat mensen geloven, zowel onbewust als bewust, en dus ook verwachten dat er zal gebeuren. Dit is formele magie, hoge magie, maar ook de klassieke heksenmagie van rituelen en spells. Het is ook de basis voor thought forms. De magie zit dus niet in de woorden of het ritueel an sich, maar in de hoofden van de mensen, die door te geloven een verandering teweegbrengen: we geloven met z'n allen dat het gaat werken, en dus gaat het werken. Dat geldt voor alle vormen van ritueel, ook voor die van de katholieke kerk bijvoorbeeld. Hoe meer mensen geloven, hoe sterker de magie.

Vandaar dat ik ook geloof dat sommige godinnen hier bij ons sterker zijn dan andere, gewoon omdat hier altijd al in hen werd geloofd. Onze Lieve Vrouw bijvoorbeeld ...

Space, the final frontier (AmmaDevi)

2011-05-31T10:10:00.000-07:00

Vanavond was het bij Elenor te doen. Vesa is nogal aards, de andere planeten liet ze met veel plezier over aan Elenor :-) De planeten zijn één van de basisdingen van de hekserij. Heksen geloven dat de planeten ons beïnvloeden. Voor de maan en de zon lijkt dat logisch, maar de andere planeten hebben evenveel invloed. De astrologie is hierop gebaseerd. Alle planeten symboliseren bepaalde eigenschappen en kenmerken waar ze invloed op kunnen uitoefenen. Daarom kunnen we ze ook gebruiken in ons magisch werk.

Elenor begon de les met een soort van spelletje. Ze deelde kaartjes met de namen van de planeten uit en legde kaartjes met verschillende eigenschappen op tafel. We moesten de planetenkaartjes bij de eigenschappen leggen die ze voor ons inhielden. Voor de meeste planeten lukte dat aardig intuïtief, al was niet alles even duidelijk.

Sinds Pluto in 2006 werd gedegradeerd tot een dwergplaneet, zijn er nog 8 planeten over. Van links naar rechts: Mercurius - Venus - Aarde - Mars - Jupiter - Saturnus - Uranus - Neptunus. Achter Neptunus komt nog een minibolletje dat Pluto is. Naast die planeten zijn er uiteraard ook nog de zon en de maan. Om de volgorde van de planeten gemakkelijk te onthouden, zijn er een paar ezelsbrugjes: Maak Van Acht Meter Japanse Stof Uw Nieuwe Pyjam, of nog: Man Vraagt Aardig Meisje, Jaarlijks Salaris Uitbetaald Naargelang Prestatie. :-)

Elke planeet heeft zijn eigen symbool en soms zelfs meer dan één. Als we met planeten rekening houden in magisch werk, werken we meestal met de symbolen die overeenkomen met de planeet in kwestie. Die symbolen worden zowel door astronomen als door astrologen gebruikt. Meestal zijn de symbolen voor beide identiek, maar soms is er toch een verschil.

De meeste symbolen dateren nog uit de Middeleeuwen, toen de planeten werden gelinkt aan de alchemie, maar voor een aantal hemellichamen werden uiteraard pas symbolen bedacht toen ze werden ontdekt. Denken we maar aan Pluto bijvoorbeeld, dat pas in 1930 werd ontdekt.Volgens de alchemie waren er zeven verschillende metalen die werden beheerst door de overeenkomende hemellichamen. Het symbool voor het metaal en de overeenkomende planeet was vaak hetzelfde.

goud of aurum = Sol, de zon
zilver of argentum = Luna, de maan
ijzer of ferrum = Mars = dinsdag
koper of cuprum = Venus = vrijdag
kwik of hydrargyrum = Mercurius (het Engelse woord voor kwik is mercury)
tin of stannum = Jupiter
lood of plumbum = Saturnus

Uranus, Neptunus en Pluto waren toen nog lang niet ontdekt. Moderne alchemisten gebruiken de symbolen voor die nieuwe planeten als voorstelling van de "nieuwe" metalen uranium, neptunium en plutonium.

Nadat we doorheen de planeten waren gelopen, wilde Elenor ons van naderbij kennis laten maken met de planeten. Ze had een geleide visualisatie voorbereid waarbij de naar de planeten toe zouden gaan.

Ik stond midden in een bloemenweide, overal om me heen bloeiden gele en witte bloemetjes, en het rook er heerlijk. Verderop stond een grote boom. Hij had een heel hoge stam en ik zag zijn kruin scherp afgetekend tegen de helderblauwe lucht.

Ik klom in de boom. Hoe ik het deed weet ik niet, maar zelfs langs die lange rechte stam zonder takken bleek dat geen probleem. :-) Ik klom hoger en hoger. Onder me zag ik een gebouwtje. Het had van die kleine grijze dakpannetjes en een dakkapel met sierlijke boogvensters. Uit de ramen scheen een heel fel licht. Het leek wel een kapelletje.

Ik klom nog hoger, tot in de top van de boom. Daar liet ik los en zweefde naar de maan. De maan was heel licht en gevlekt. Ik moest denken aan het verhaal van het konijn in de maan en probeerde dat te zien, maar ik zag niks. Ik moest lachen. Maar toen zag ik wel dat de maan naar mij keek, ze had persoonlijkheid! Ik hoorde de stem van Elenor vertellen dat je hier misschien je ziel kon zien. Die zag ik niet, ik zag alleen het lachende gezicht van Janneke Maan. Toen draaide ik verder en zag ook haar achterkant. Dat was een schok: er was helemaal geen achterkant! De achterkant was leeg langs de binnenkant, helemaal hol, met elastieken aan de zijkanten en gaten als ogen. Het leek wel een reuzemasker. Was dat mijn masker?!

Ik zweefde van de maan weg, richting zon. Die was enorm groot, met vurige vlammen. Ik was op mij hoede maar toch werd ik niet verbrand. Ik zag een ander planeetje pikzwart afgelijnd tegen de zon. Ik hoorde het geraas van de vlammen. Die leken wel magnetisch. Ik keek gefascineerd toe.

Ik hoorde Elenor "Saturnus" zeggen. Was ik tot hier gezweefd? Ik zag geen planeet, alleen een gebalde mannenhand die me oppakte. Ik zag een armband rond zijn blote arm zitten. De armband was van een geel metaal gemaakt, een simpele strook met daarop bruine geometrische patronen. Het was een stoere, mannelijke armband. Ik had een gevoel van kracht, van "tot hier en niet verder", maar niet stout of kwaadaardig. Het voelde gewoon vanzelfsprekend.

Dus zweefde ik terug naar beneden, naar de boom en de grijze dakpannetjes van het kapelletje. Toen ik weer beneden was, keek ik rond voor de kapel, maar die was gewoon weg. Mijn geest was helemaal leeg, ik was volledig ontspannen, heel rustgevend.

---

Zon / Sol
Het symbool voor de Zon is een cirkel met een punt in het midden. De cirkel symboliseert de geest. Hij heeft geen begin en geen einde. Op oude prenten wordt dit uitgebeeld door een Ourobouros, een slang die in zijn eigen staart bijt. In het begin was er alleen maar de Geest, die geen tijd en ruimte kent. Pas later werd er een kern gevormd in het midden van de cirkel: dat is het punt waar de abstracte geest vorm krijgt en zich manifesteert.

De zon staat symbool voor de Geest, geestelijke wilskracht, zelfbeheersing, morele moed, besef van
innerlijke eigenwaarde, waardigheid besef, fierheid, trots, innerlijke stabiliteit, het vermogen om onder alle omstandigheden zichzelf te kunnen blijven.

Maan / Luna
Als de Zon het grote licht is, dan is de Maan het kleine licht. De Maan is de schakel tussen licht en donker, geest en stof. Een van de symbolen van de Maan is een sikkel. Dat is een halve cirkel, dus een gedeelte van de grote cirkel van de Zon. We zien de Maan ook enkel omdat de Zon op haar schijnt, ze is afhankelijk van het zonlicht en weerspiegelt als het ware de Zon.

Aangezien we de Maan kennen in verschillende zichtbare fazen - een wassende maan, een volle maan en een afnemende maan - heeft de Maan ook drie verschillende symbolen die letterlijk tonen hoe de Maan er uitziet: een sikkel met punten naar links voor een afnemende maan, een cirkel voor een volle maan en een sikkel met punten naar rechts voor een afnemende maan. Die drie symbolen zien we dikwijls ook terug in de hoofdtooi van priesteressen, als symbool voor de drievoudige godin.

Diadeem met maansymbolen

De Maan staat symbool voor de ziel, zielskracht, kracht van de persoonlijkheid, reactie op innerlijke of uiterlijke prikkels, herinnering vermogen, verbeeldingsvermogen, vermogen om iets te schijnen.

Aarde / Terra
Als we aan de aarde denken, dan denken we aan stoffelijkheid, materie. Aarde staat dan ook voor het lcihaam, de stof. Het symbool hiervoor is een kruis in een cirkel, waarbij de cirkel weer staat voor de Geest en het kruid voor de materie. Het kruis is dus opgesloten in de cirkel. Dit symboliseert de werkzaamheid van de Geest in de stof. Het staat ook voor de afhankelijkheid van het leven op Aarde van de Zon en de Maan, die alletwee door een cirkel kunnen worden voorgesteld.

Mercurius
Het symbool voor Mercurius is een samengesteld symbool. We zien er het hoofd en de gevleugelde helm van Mercurius in, de god van de handel en communicatie, boven zijn staf. Er zit ook zowel een vrouwelijk, een mannelijke en een aards element in, een drie-eenheid: Moeder, Vader en Kind. In de mythologie is Mercurius de boodschapper der Goden. Hij geeft alleen maar boodschappen door, wat een grote mate van aanpassing, soepelheid en veelzijdigheid aan het denken geeft. Mercurius symboliseert het logisch denken, het zakelijk verstand dat op zichzelf nuchter en scherp is.

Mercurius staat symbool voor de kracht en geaardheid van iemands verstand, het logisch denken, geestelijk en intellectueel aanpassingsvermogen.

Venus
Het symbool voor Venus wordt ook gebruikt als symbool voor vrouwelijkheid. Het stelt de gestyleerde handspiegel voor van de godin van de liefde. Venus staat voor harmonie en vrede, evenals voor gevoelens van liefde en gevoel voor schoonheid en juiste verhoudingen.

Venus staat symbool voor scheppingskracht in de Geest, scheppende kunstkracht, gevoel voor schoonheid en harmonie, drang naar vrede en rechtvaardigheid, kracht en geaardheid van iemands liefde, erotiek.

Mars
Het symbool voor Mars stelt het schild en de speer van de oorlogsgod voor. Dit symbool wordt ook gebruikt als symbool voor mannelijkheid. In de mythologie wordt Mars voorgesteld als de God van de Oorlog. Een oorlog vernietigt het oude, waardoor plaats ontstaat voor het nieuwe. Je kan het vergelijken met een ploeg die de grond omwoelt waarna er weer nieuwe gewassen kunnen worden gezaaid. Mars is de kracht die een omzetting in materie teweegbrengt.

Mars staat symbool voor scheppingskracht in de Stof, de kracht van iemands ijver en energie, seksuele kracht, begeerte, instinctieve wilskracht, drang tot zelfhandhaving, tot strijden, tot haten, techniek.

Jupiter
Het symbool voor Jupiter zou een hiëroglief voorstellen van de adelaar, de goddelijke vogel, of zou de initiaal van Zeus zijn, de Griekse tegenhanger van Jupiter, met een streepje erdoor getrokken om aan te duiden dat het om een afkorting gaat.In de mythologie is Jupiter de God van overvloed en geluk, waarbij echter alles op de materie gericht is. Alle wijsheid en groei van Jupiter is aards en heeft dus zijn grenzen. Goddelijke wijsheid wordt dus niet door Jupiter maar door de planeet Neptunus gesymboliseerd.

Jupiter staat symbool voor de kracht en drang tot geestelijke en stoffelijke groei tot expansie, tot uitzetting,
aanpassingsvermogen bij alle uiterlijke omstandigheden, levensgroei, levenswijsheid, natuurlijk inzicht. voorspoed in materiële zin, geluk in hogere zin, idealisme, religie en vertrouwen, geloof, optimisme.

Saturnus
Het symbool voor Saturnus zou de zeis of sikkel voorstellen van de god van het zaaien en van de tijd. In de mythologie is Saturnus de God van de Tijd. Vaak wordt hij afgebeeld met een zandloper in de ene hand en een zeis in de andere. Is de zeis naar beneden gericht, dan heeft de kunstenaar het symbool zeker begrepen, want het mes van de zeis kunnen we vergelijken met de maansikkel, de Ziel.
Bij Saturnus hebben de materiële wetten altijd de overhand. Daarom is Saturnus de tegenpool van de Zon, de Geest. Als de Geest het tijdloze, het onsterfelijke vertegenwoordigt, dan vertegenwoordigt Saturnus het tijdelijke, de dood.

Saturnus staat symbool voor de kracht en drang tot zelfbehoud - in wezen dus van het egoïsme, waaruit de aangeboren angsten voortvloeien voor allerlei dingen die het zelf zouden kunnen aantasten -, besef van uiterlijke eigenwaarde, uiterlijke plichten, geremdheid, eenzaamheid, ongeloof, pessimisme.

Uranus
Uranus is één van de planeten die pas later werden ontdekt. Sinds de planeet werd ontdekt, heeft hij al drie omwentelingen rond de zon gemaakt. Genoeg om iets meer van deze energie te begrijpen,maar niets vergeleken bij de duizenden jaren ervaring die we hebben met de planeten die al in de oudheid waren gekend.

Uranus heeft twee symbolen. Ze hebben alletwee met een cirkel aan de onderkant. Behalve het symbool in de tabel hierboven, kan je het ook symboliseren door het symbool van de zon, met daar pal bovenop een pijl naar boven. Dat is een combinatie van de zon met de speer van Mars.Uranus was in de Griekse mythologie de personificatie van de hemel, gedomineerd door het licht van de zon en de kracht van Mars.

Uranus staat symbool voor de kracht en drang om in een andere bewustzijnstoestand te geraken, het vermogen om zich te buiten te gaan, het collectief begrip, sociale instelling en daarmee het innerlijk beschavingspeil, intuïtief inzicht, bovenbewustzijn.

Neptunus
Het symbool voor Neptunus is heel simpel: de drietand van Neptunus, de god van de zee.

Neptunus is ook één van die planeten die nog niet was ontdekt in de oudheid en waarvoor bepaalde werkzaamheid gewoon wordt aangenomen. We moeten dus voorzichtig zijn als we met Neptunus werken, de planeet en haar werkzaamheid zijn nog niet volledig onderzocht.

Neptunus staat symbool voor de kracht en drang om het bestaande geheel los te laten, om afstand te kunnen doen, vermogen om zonder egoïsme te leven, opofferingsvermogen, inspiratie en mediamiek vermogen, fantasie, bedwelming, onderbewustzijn.

Pluto
Pluto heeft twee symbolen, eentje dat gebruikt wordt door astronomen en eentje dat door astrologen wordt gebruikt.

Het astronomische symbool is een combinatie van de letters P en L, een gestileerde "PL", die zowel staan voor de beginletters van de planeet Pluto als verwijzen naar Percival Lowell, de Amerikaanse astronoom die de laatste 8 jaar van zijn leven opdroeg aan de zoektocht naar Planeet X, een planeet (of een ander hemellichaam) voorbij Neptunus. De zoektocht duurde nog enkele jaren na zijn dood in 1916 voort tot Pluto in 1930 werd ontdekt.

Eigenlijk is Pluto geen echte planeet maar een dwergplaneet, net als Ceres (dat ooit al eens planeet was maar tot asteroïde werd gedegradeerd') en het mysterieuze object UB313 dat in 2003 werd gevonden en de bijnaam Xena kreeg, naar de populaire tv-serie. De Internationale Astronomische Unie heeft in 2006 immers beslist dat Pluto geen planeet meer is en dat ons zonnestelsel maar acht planeten telt. Dat is een gevolg van de nieuwe definitie voor een 'planeet'. De astronomen beschouwen nu een planeet als een object dat rond de Zon draait en dat zich door zijn eigen zwaartekracht samen heeft geperst tot een bolvormig ding.

Omdat Pluto pas in 1930 werd ontdekt, is in de oude literatuur niets over deze planeet te vinden. Er is nooit een gedegen onderzoek uitgevoerd om het wezen van Pluto te doorgronden. Daarom moeten we voorzichtig zijn als we bepaalde werkzaamheid aan Pluto toeschrijven. Hetzelfde geldt overigens ook voor Neptunus.

Pluto staat symbool voor de kracht en drang tot het overheersen en bedwingen van het innerlijke en zijn omgeving (mensen en toestanden), revolutionaire en omwentelende kracht.

Coven Cuisine: Balletjes in tomatensaus

2011-05-31T09:46:00.000-07:00

Tomaten zijn mijn favoriete groente. Het maakt niet uit hoe ze zijn klaargemaakt: rauw, gekookt, gebakken in de oven, in een saus, ... ik vind alles even geweldig. Mijn schatje zegt dat het volgens mij "geen maaltijd is als er geen tomaten bijzitten" :-)

Hij heeft wel een punt ... Nochthans eten wij heel gevarieerd. Sinds we geabonneerd zijn op een groentenpakket van Voedselteams eten we de meest uiteenlopende groenten. Die hebben niet allemaal evenveel succes: mijn kleintjes zijn kieskeurig, en niet alleen de kleintjes :-)

Als het even kan, gooi ik er toch een paar tomaten bij, of op, of tussen. Of doe ik het met tomaten alleen, zoals bij deze balletjes in tomatensaus. Het recept is van ver gebaseerd op een recept van topchef Peter Goossens en het moet gezegd: wow! Typisch Belgisch, gemakkelijk te maken en heeerlijk lekker.

Nodig voor 4 personen:

1 ajuin;
3 tenen knoflook;
5 tomaten (ik eet het liefst trostomaten);
2 kleine blikjes geconcentreerde tomatenpuree (2 x 70 g);
1 soeplepel bloem;
1 fles passata (700 g);
1 laurierblad;
kruiden (zet je schrap): peper, selderijzout, rozemarijn, marjolein, tijm, dragon, selderijblad, basilicum (als je geen verse kruiden hebt, gebruik dan gerust kruiden uit een potje).
800g gehaktballen (je kan ze zelf maken met gehakt, eieren en broodkruim of paneermeel, of je kan ze kant-en-klaar kopen bij de slager);
2 soeplepels rietsuiker;
100 ml Madeira;
eventueel wat water;
eventueel wat maizena;
margarine voor bakken en braden.

Maak de ajuin schoon en snipper hem. Doe hetzelfde met de tenen knoflook. Laat de ajuin en de knoflook bakken tot ze glazig geworden zijn.

Was de tomaten en snij ze in blokjes. Doe ze bij de ajuin in de pan, samen met de tomatenpuree, de kruiden, het laurierblad, de bloem en de Madeira. Als de massa te dik is, voeg dan een beetje water toe. Voeg de suiker toe en laat op een zacht vuurtje een half uur pruttelen met het deksel op de pan.

Haal het laurierblad uit de tomatensaus en mix alles fijn met de staafmixer. Roer de saus doorheen een zeef zodat alle brokjes eruit zijn.

Bak de gehaktballen in een pan zodat ze langs alle kanten een korstje hebben. Doe ze dan bij de tomatensaus en laat nog een half uur verder pruttelen, zonder deksel op de pan.

Als de saus niet dik genoeg is, bind ze dan met een beetje maizena (maiszetmeel) dat je oplost in een beetje water en dan bij de saus giet. Laat nog even inkoken en voilà.

Su-per-lekker met rijst!

Senses and sensibilities (covenbijeenkomst)

2011-05-10T07:55:00.000-07:00

Anthea en Mireille hadden vanavond een verrassing voor ons in petto, en dat mochten we letterlijk nemen. Nadat we ons eerst konden ontspannen in de tuin na een drukke werkdag – het geluid van zingende vogels zacht kabbelend water op de achtergrond, heerlijk! – werden we allemaal geblinddoekt en één voor één voetje voor voetje mee naar boven genomen, waar we op kussens op de grond mochten gaan zitten.

Het menselijk lichaam is toch een raar ding. We vinden het allemaal vanzelfsprekend dat we kunnen horen, zien en voelen, maar dat is het eigenlijk helemaal niet. Zoals ik het voel – what’s in a name :-) - zorgen je zintuigen net voor al die ervaringen die je plaats binnen de wereld bepalen. Het gevoel van de zon op je vel, van het gras onder je voeten, de smaak van chocolade, ... het zijn allemaal kleine dingetjes die je leven naar omhoog tillen, als je begrijpt wat ik bedoel.

Van zodra één van je zintuigen het laat afweten, probeert je lijf dat te compenseren. Al je andere zintuigen verscherpen vanzelf en daar was het Anthea en Mireille natuurlijk om te doen. Zij werken met de godin Aphrodite, de godin van de liefde. En wat is de liefde bedrijven anders dan een explosie van al je zntuigen :-) In het woord sensueel horen we het al vanzelf: senses, zintuigen ...

Anthea legde uit dat we enkel maar moesten voelen, proeven, ruiken, horen en dat we alle emoties die in ons voelden opkomen gewoon over ons heen moesten laten komen. Ik zette me schrap :-)

Onze reis langsheen onze zintuigen startte met een geurtje. Ik moest meteen denken aan de keuken van mijn oma in Waterloo. Ik zag haar aan de keukentafel staan, met die typische bruine schort, de haren in een dikke chignon, druk bezig. Ze lachte, en ik kreeg meteen een krop in mijn keel. Van haar kreeg ik mijn eerste dagcrème, ik ging samen met haar jeansbroeken kopen en zij was de persoon bij wie ik terecht kon toen ik aan het puberen was. Op 14 januari 1987 is ze overleden, nadat ze bij ons thuis van de trap was gevallen, en haar dood was een schokgolf doorheen mijn leven die nog steeds niet helemaal uitgerimpeld is ...

Het tweede geurtje rook naar de babyzalf die ik gebruikte voor de billetjes van mijn kleintjes, een heerlijk geurtje dat me meteen terugbracht naar de geboorte van Kaat of Dries. Ik werd er helemaal week van :-)

Daarna werden we vergast op superzachte stofjes die we tegen onze kaken mochten laten aaien. Geweldig vond ik dat. En het werd nog beter: Anthea en Mireille stopten ons lekker sappige stukjes fruit – aardbeien, ananas, meloen – en chocolade in de mond, appelmoes en rijstpap met kaneel, ... allemaal smaken die ons in een lome zomerse stemming brachten. Dit was echt genieten! De prettige muziekjes met kabbelende beekjes en vogelgeluiden deden de rest. Het was heerlijk ...Anthea vertelde ons dat dit een mysterieritueel voor Aphrodite was. Die godin staat uiteraard met stip op één als het gaat om genieten :-)

De sessie werd afgesloten met een handmassage. Eén hand werd gemasseerd met het eerste geurtje (mijn oma), de andere hand met het tweede geurtje (de billetjes van mijn kinderen). Ik werd me erg bewust van de oneindige energiestroom waar ik zelf deel van uitmaak, mijn maternale lijn: mijn oma, ikzelf en mijn dochter die na mij het verhaal verder zal brengen.

Ik lag in het gras, met overal rondom me hoge witte bloemen die zachtjes wiegden in het zomerbriesje. Het voelde zalig aan. Toen zag ik een hoog roodbruin gebouw oprijzen boven me, alsof mijn bloemenweitje naast het MAS lag :-) Of was het wel een gebouw? Ik keek wat beter. Dat was helemaal geen wolkenkrabber maar een houten structuur, als de stam van een boom, een metershoge houten totem. Helemaal bovenaan waren dingen gesculpteerd, maar ik kon niet goed zien wat ze precies voorstelden. Het leek wel indiaans, maar ik wist niet goed wat iets indiaans in ’s hemelsnaam hier zou komen doen ...

Anthea vertelde ons dat Mireille en zijzelf ons wilden laten ervaren wat het betekent om bewust te leven en hoe belangrijk dat is. Onze zintuigen zijn een geschenk van moeder aarde en hoe kunnen we haar beter eren dan bewust bezig te zijn met je lichaam en je zintuigen, haar geschenk aan ons ... Bewust omgaan met je zintuigen is het geheim tot een voller, intenser en gelukkiger leven. Als je je bewust bent van wat je doet, sta je steviger in je leven en ben je zoveel rijker. Tegenwoordig heet het mindfulness, maar het is een techniek die ook wordt toegepast in oudere sjamanistische tradities. Het is dus geen nieuwbakken modeverschijnsel. Mindfulness betekent dat je het hier en nu bewust beleeft, of het nu een positief moment is of een negatief, zonder te oordelen en zonder meteen te "doen". Je moet met je volle aandacht aanwezig zijn. In onze maatschappij zijn we heel actiegericht, en dus moeten we leren om te "zijn" in plaats van te "doen". Ervaringen zoals die van vanavond kunnen ons hierbij helpen. Het was dan ook een heel interessante avond die ik nog wel eens zou willen overdoen ...

Voordat we de cirkel opnieuw loslieten, vroeg Elenor ons om of we een energie op te wekken en door te sturen naar Isis, een priesteres die ze kent en die ziek is. We maakten een grote bal van energie die Elenor naar haar vriendin stuurde. Daarna was het tijd om terug naar beneden te gaan en te genieten van de rest van het fruit en de geweldig lekkere rijstpap met kaneel van Anthea. Die ging heel vlot naar binnen! Anthea moet me beslist haar recept eens doorgeven ...

---

RITUEEL VAN DE ZINTUIGEN

Pre-ritueel

Alle benodigdheden voor het ritueel worden klaargezet en het altaar wordt versierd. Het altaar wordt ingericht als een Aphrodite-altaar. De deelnemers worden eerst gezuiverd en daarna één voor één geblinddoekt naar de tempel gebracht. Ze blijven geblinddoekt tot na het mysterie-werk met de zintuigen.

Zuivering van de deelnemers

De Priesteres van Aphrodite zuivert de deelnemers één voor één door hen met bronwater uit een schelp te besprenkelen en achtereenvolgens het derde oog, het hart en de handpalmen aan te raken terwijl ze zegt:

Anthea:
Gezuiverd zijt gij die het mysterie zoekt (lichaam besprenkelen)
Dat je mag zien met je innerlijke oog, want dat is de plaats waar echte wijsheid schuilt (derde oog)
Dat je Haar liefde en schoonheid mag ervaren (hart)
Dat je Haar warmte en passie mag voelen en delen (handen)
Want Zij leeft ook binnenin jou
Wees welkom!

De blinddoek wordt aangedaan en de deelnemers worden naar hun plaats in de tempel begeleid.

Oprichten van de heilige ruimte

De priesteres van Aphrodite gaat met het bronwater uit de schelp de cirkel rond en sprenkelt dit rondom. Daarna vervoegt zij de overige deelnemers in de cirkel en geven zij elkaar de hand.

Anthea:
Van hand tot hand en van hart tot hart trekken wij vandaag deze cirkel. Daar waar wij samenkomen, vormt onze verbondenheid een heilige plaats, een heilige ruimte waarbinnen wij Aphrodite gaan ontmoeten en zullen ervaren wat zij ons vandaag wil leren. Laat ons even stilstaan bij wie we zijn en waarom we vandaag samen zijn. Blessed be.

Aanroepen van de elementen

Mireille:
We vragen de aanwezigheid en bescherming van de krachten en energieën uit het Oosten
Wezens van lucht en wijsheid
Kom tot ons en help ons te begrijpen wat zich zo dadelijk aan ons zal ontvouwen.

Anthea:
We vragen de aanwezigheid en bescherming van de krachten en energieën uit het Zuiden
Wezens van vuur en passie
Kom tot ons en help ons een nieuwe realiteit te scheppen op basis van wat wij hier vandaag ervaren.

Mireille:
We vragen de aanwezigheid en bescherming van de krachten en energieën uit het Westen
Wezens van water en emotie
Kom tot ons en help ons de zegeningen te voelen die deze heilige rite in zich draagt.

Anthea:
We vragen de aanwezigheid en bescherming van de krachten en energieën uit het Noorden
Wezens van aarde en groei
Kom tot ons en help ons te groeien en te handelen met liefde en respect voor elkaar.

Invocatie van Aphrodite

Anthea:
Aphrodite, hemelse Godin, wiens schoonheid al eeuwen bezongen wordt
Hoedster van de mysteriën van liefde, sensualiteit en seksualiteit
Wij eren jou en roepen jou aan

Mireille:
Godin van verleiding, aan wie niemand kan weerstaan
Wees onze gids en laat ons delen in jouw geheimen

De kaars voor Aphrodite wordt ontstoken.

Samen:
Aphrodite Paphia, hemelse godin van liefde en verlangen
Aphrodite Charis, godin van schoonheid en bevalligheid
Ik open mezelf voor jou
Kom bij mij, kom tot mij
Laat jouw woorden weerklinken in mijn stem
En laat mijn handen jouw werk doen
Wees welkom!

Het mysterie

De deelnemers zitten geblinddoekt in een kring verlicht met kaarsen. Het is de bedoeling dat zij volledig gebruik maken van hun overige zintuigen. Terwijl de deelnemers verschillende prikkels aangeboden krijgen, moeten zijn zich zo bewust mogelijk zijn van hun andere zintuigen en van het effect dat deze prikkels op hen hebben. Tijdens het aanbieden van de prikkels wordt niet gesproken. Na het mysterie-werk mogen de deelnemers hun blinddoek verwijderen en worden de ervaringen besproken en onderling uitgewisseld.

Reuk:
2 verschillende soorten Aphrodite-olie
Appelsienen
Bakje verse aardbeien (deelnemers mogen een aardbei opeten)

Smaak:
Verse ananas
Sappige rijpe meloen
Chocolade
Rijstpap met kaneel

Gehoor:
Bosgeluiden
Stukje instrumentale muziek (Harry Potter 3, track 7 - A window to the past)

Tastzin:
Zachte sjaal
Struisvogelveer
Zijde-achtige sjaal
Knuffelsteentjes
Warmte hartjes

Als laatste krijgen de deelnemers een handmassage van een 5-tal minuten met een neutrale olie en zachte muziek op de achtergrond.

Anthea:
Maar al te vaak nemen we de prikkels uit ons dagelijks leven als vanzelfsprekend en maken we geen tijd meer om hier eens bewust bij stil te staan. Snel je eten binnenschrokken zonder écht te proeven, snel naar de auto lopen om naar je werk te gaan en voorbijgaan aan de mooie zonsopgang in de zomer, snel in de douche zonder écht te genieten van het ontspannende effect van het warme water op je huid, zelfs seks vanuit een soort van routine zonder al je zintuigen te gebruiken en écht te voelen. Pas wanneer we van één van onze zintuigen beroofd worden beseffen we wat we aan onze andere zintuigen hebben en worden we verplicht om hier bij stil te staan. Daardoor worden we ons bewust van hoe vluchtig wij vaak in het leven staan.

Als heksen en priesteressen is het net heel belangrijk dat wij al onze zintuigen goed gebruiken. Want via die zintuigen staan wij niet alleen in verbinding met de wereld om ons heen, maar komen ook allerlei impressies en antwoorden tot ons en wordt ons 6e zintuig verscherpt.

Onze zintuigen zijn een geschenk van de natuur. Bewuster bezig zijn met je zintuigen en met je lichaam is een eerbetoon aan jezelf, aan Aphrodite en aan onze Moeder die ons dit geschenk gegeven heeft. Het is het geheim tot een voller, intenser en gelukkiger leven, op alle vlakken. Er zijn zoveel leuke prikkels in ons dagdagelijks leven die ons vreugde en genot bezorgen. Als we er aandacht aan besteden en ons daar bewust van zijn, maakt dat ons leven zoveel rijker.

Bedanken van Aphrodite

Mireille:
Aphrodite Paphia, hemelse godin van liefde en verlangen
Aphrodite Charis, godin van schoonheid en bevalligheid
Wij danken u voor uw aanwezigheid
En voor het mysterie dat wij vannacht mochten ervaren

Samen:
Vrouwe, het werk in uw naam is gedaan
Wij vragen u om ons lichaam zachtjes te verlaten
Meest schone Godin onder de Godinnen
Ga nu terug naar uw tempel bij de zee waar uw dienaars van oudsher wachten op uw terugkeer
Vaarwel!

Bedanken van de elementen

Anthea:
We danken de krachten en energieën uit het Noorden voor hun aanwezigheid en bescherming.
Wezens van aarde en groei, we wensen u vaarwel!

Mireille:
We danken de krachten en energieën uit het Westen voor hun aanwezigheid en bescherming
Wezens van water en emotie, we wensen u vaarwel!

Anthea:
We danken de krachten en energieën uit het Zuiden voor hun aanwezigheid en bescherming
Wezens van vuur en passie, we wensen u vaarwel!

Mireille:
We danken de krachten en energieën uit het Oosten voor hun aanwezigheid en bescherming
Wezens van lucht en wijsheid, we wensen u vaarwel!

Ontbinden van de heilige ruimte

Allen:
Van hand tot hand open ik deze cirkel…

Anthea:
Van hand tot hand en van hart tot hart werd deze cirkel geopend. In vriendschap en vertrouwen kwamen wij vannacht bijeen om het mysterie te ervaren en in vriendschap en vertrouwen gaan wij straks elk terug onze eigen weg. Ik hoop dat deze ervaring jullie iets heeft bijgebracht zodat je er in je dagelijks leven ook iets mee kan doen. Geniet van het feestmaal!

Libation

Cake & wine

Klaar voor het water

2011-05-04T15:19:00.000-07:00

Ik weet niet hoe ze het doet, maar Elenor weet altijd de perfecte muziek te vinden om haar rituelen mee te doorspekken. Tijdens de laatste Beltain-viering werd ik op de ene of de andere manier getroffen door dit nummer van Tracy Chapman.

Ik ben klaar om me te laten overspoelen door het water, zingt ze. Het lijkt wel alsof ze het over een doop heeft, over een nieuwe bladzijde in het boek. Als je weet dat water meestal gekoppeld wordt aan de godin, Onze-Lieve-Vrouw, de andere wereld, dan krijgt dit nog een extra dimensie.
Ik ben er klaar voor ...

I'm ready to let the rivers wash over me
I'm ready to let the rivers wash over me

Oooooh, Oooooh

I want to wake up
I want to know where I'm going
I want to go where the rivers are over-flowing

I'm ready to let the rivers wash over me
I'm ready to let the rivers wash over me
I'm ready
I'm ready
I'm ready
I'm ready
I'm ready to let the rivers wash over me
I'm ready (I'm ready)
I'm ready (I'm ready)
I'm ready (to let the rivers wash over me)
I'm ready (I'm ready)
I'm ready
I'm ready
I'm ready to let the rivers wash over me
I'm ready
I'm ready (wash over me)
I'm ready to le the rivers wash over me
I'm ready (I'm ready)
I'm ready (I'm ready)
I'm ready (to let the rivers wash over me)
I'm ready (I'm ready)

Save a place for me
Save a space for me
in your heart
in your heart
Save a place for me
Save a space for me
in your heart
in your heart

Cause if you wait
I will come for you
If you wait
I will come for you
If you wait
I will come for you
If you wait
If you wait
If you wait

If you wait
I will come for you
If you wait
I will come for you
If you wait
I will come for you
If you wait
If you wait
If you wait
Save a place for me
Save a space for me

Beltain (AmmaDevi)

2011-05-03T15:12:00.001-07:00

Gisteravond vierden we Beltain, het feest waarmee de zomer echt wordt ingezet. Beltain is de tegenhanger van Samhain, de twee feesten verdelen het jaar netjes in twee. Net als Samhain is ook Beltain een tijd waarop de grenzen tussen de werelden vervagen en geesten onze wereld vrijelijk kunnen komen bezoeken. Bij Samhain denken we dan o.a. aan de geesten van de overledenen, bij Beltain eerder aan de geesten van het land, zoals de elfen. Het verhaal gaat dat de koningin van de elfen op mei-avond doorheen onze wereld trekt op zoek naar een minnaar. Wie met haar meegaat, wordt nooit teruggezien ... Het is ook de nacht van de Wilde Jacht en volgens de oude gebruiken worden op de vooravond van 1 mei dan ook voor alle deur- en vensteropeningen lijsterbestakken gelegd als bescherming tegen alles wat die avond door onze wereld zou komen struinen. Het is alleszins een tijd waarin de energie heel sterk is en de magie in de lucht hangt.

We kwamen samen bij Elenor, die het ritueel zou begeleiden. Zij is een priesteres van Freya. De vooravond van 1 mei wordt ook wel Walpurgisnacht of Vanadisnacht genoemd, en Vanadis een andere naam van Freya, de vruchtbaarheidsgodin. Het is dan ook het vruchtbaarheidsfeest bij uitstek, al werd het door de katholieke kerk toegeschreven aan Maria. Daar heb ik niet zo'n probleem mee, Maria is voor mij gewoon een andere vorm van de godin. In vroeger tijden werd tijdens dit feest de meiboom geplant, een gebruik dat pas op het tweede plan raakte nadat 1 mei geclaimd werd door de socialisten. De meiboom stond voor het mannelijke, verankerd in de aarde, het vrouwelijke, met linten er omheen gebonden en alles was versierd met bloemen. Er werd rond de meiboom gedanst, afgewisseld jongens en meisjes met ieder een lint in hun handen. Ze dansten rond de boom en weefden de linten doorheen elkaar en rond de boom, zodat zich een patroon vormde en de linten steeds korter werden, tot ze als het ware lijf aan lijf stonden, iets wat in vroeger tijden niet bepaald christelijk was :-)

Nadat we onszelf hadden gezuiverd met een olie die Moira ooit had gemaakt voor een lenteritueel en die heeeerlijk rook, grondden we onszelf en trokken we de cirkel. We heetten iedereen welkom, waaronder uiteraard ook Freya en Frey. Ik hoorde het gerinkel van paardenteugels en zag een flits van een paardenhoofd. Het bit in zijn mond zat vast aan drie sierlijke lederen riempjes die over de bovenkant van zijn zachte neus zaten en vastgemaakt waren aan goudkleurige metalen ringen. Ik was hier niet alleen :-)

Daarna vertelde Elenor ons een moderne versie van het verhaal over de Wilde Jacht. Beltain gaat over de wedergeboorte van de jonge god in al zijn glorie en het vreugdevolle samenkomen met de godin, zodat de aarde bevrucht wordt voor een nieuwe draai aan het rad van het jaar. Kortom: het draait om sex.

Na het verhaal leidde Elenor ons in een visualisatie naar een Beltain-feest. Ik stond voor mijn eigen voordeur, met daarachter de rommelige gang van altijd. Ik had wat moeite om die rommel te doen verdwijnen, het zal wel de aard van het beestje zijn, zeker? :-) Maar toen ik de deur aan het einde van de gang opende, stond ik aan een grasveldje ergens boven op een berg. Er bloeiden bloemen, het leek wel de Sound of Music :-) Een aardewegje, meer een karrenspoor eigenlijk, leidde dwars doorheen het grasveld naar boven, over de heuveltop naar beneden, en dan weer omhoog naar een dorpje. Ik zag een kerktoren omringd met kleine huisjes, de kleur van de weg, met leitjes op het dak en luiken voor de vensters. Ik moest denken aan Fialaix, in de Ardêche. Zo'n vergeten boerengat, weg van de wereld, waar je gewoon jezelf kon zijn.

Links van de weg zag ik een aantal tafels. Het waren simpele schragen met daarop houten planken, en houten stoelen erbij. Vrouwen liepen af en aan en brachten schalen en potten met voedsel, brood, kaas... Ik zag hoe ze grapjes maakten en lachten, het voelde als één grote familie. Toen zagen ze mij en wenkten dat ik dichterbij moest komen. Ik was welkom op hun feest, ik voelde me als één van hen.

Toen verschoof het licht, het was donker. Iedereen zat rond de tafels, er werd gegeten en gedronken, als één grote familie. Eén van de vrouwen wierp haar handen in de lucht, trok de spelden uit haar haar en danste sensueel rond het vuur dat brandde aan de andere kant van de weg. Iedereen begon te joelen en te klappen. Het was een vrolijke bedoening, de vrouw lachte mee en keek verleidelijk de kring rond. Eén van de mannen haalde een tak uit het vuur. De vrouw sprong over de tak, onder luid gejuich van de mensen rond het vuur. Toen keek ze verleidelijk naar één van de mannen en trok hem in de cirkel, om met haar te dansen. De ene na de andere vrouw deed mee, stapte in de kring van licht, sprong over de brandende tak en rond het vuur. De Ik hoorde het geluid van een viool en ik voelde hoe mijn voeten meetikten op de maat van de muziek. Het leek wel sneller en sneller te gaan. Ik zag enkel nog details van de vrouwenlijven rondom mij, een blote schouder, een opgeheven arm. De vrouwen leken half naakt, ze hadden blauwe strepen op hun armen en gezichten. Iedereen leek wel mee te doen, ik ook. Het was één energieke, zweterige, vrolijke bedoening en ik lachte en lachte. Het voelde ongelooflijk bevrijdend.
Toen zag ik haar. Ze stond aan de rand van de cirkel en keek toe. Voor haar stak een mes of een zwaard in de grond. Ze droeg een soort van korte rok met lamellen, een soort van wapenrok denk ik. Dat droeg ze ook de eerste keer dat ik haar had gezien...

Dan was het tijd om terug te keren. Ik had het heel erg moeilijk. Het leek wel of ik verder en verder naar beneden ging, en ik moest worstelen tegen de stroom in...

Toen we allemaal terug waren, deden we de grote rite. Die doen we niet elk ritueel maar op een feest als dit, dat draait rond vruchtbaarheid, kon de symboliek van de grote rite niet ontbreken. Beltain IS de grote rite!

We sloten af met een cake & wine om U tegen te zeggen. Ik had zelf een gigantische appelbodding meegebracht, ik denk dat er evenveel voedsel op tafel stond als tijdens het feest waar Elenor ons had heengeleid. Al dat dansen had me gelukkig hongerig gemaakt en ik moest me inhouden om niet te gaan schransen :-)

---

Beltane

Ritueel gebeurt in de living van Elenor, want het waait te hard. Altaar is de salontafel met bloemen, kaarsen, kelk en athame, beeltenissen van Elenors krachtdieren, voorouders, Freya en Frey erop. CD-speler met muziek staat klaar.

Uitleg Beltane

Ik ga niet veel uitleg geven rond het feest van Beltane zelf. Ik stel voor dat jullie dat voor jezelf opzoeken, en de zaken die waardevol zijn voor jezelf, bijhouden en koesteren.
Wat voor mij belangrijk is, is dat Walpurgisnacht, of meiavond, het feest bij uitstek is voor Freya, mijn godin. We vieren de vruchtbaarheid, we vieren Freya als sensuele Vrouwe en Vrouwe van vruchtbaarheid in alle opzichten.

Gronding en zuivering

Eerst worden alle aanwezigen gezuiverd met olie van Moira.
Dan gaan we in de kring zitten en we gronden:

Zet jezelf gemakkelijk en voel hoe er vanuit je voeten wortels groeien naar beneden, diep in de vruchtbare aarde. De wortels gaan steeds dieper en dieper, tot je stevig verbonden bent met Moeder Aarde. Voel hoe de kracht van Moeder Aarde in jou omhoog komt. Voel hoe je energie krijgt vanuit Haar.
Voel hoe de energie van Moeder Aarde deze tuin zuivert en zegent, als een heilige plaats. Voel je verbonden met deze zuiverende en zegenende energie, want jij bent even goddelijk en heilig als de energie die je zuivert en zegent.
Wees dankbaar voor deze zuiverende en zegenende energie.

Trekken van de Cirkel en uitnodiging van entiteiten

Van hand tot hand, trek ik deze cirkel...

Van hand tot hand, en van hart tot hart, hebben wij deze cirkel getrokken. Laat ons even stilstaan bij wie we zijn, en waarom we vandaag hier zijn.
We danken de krachten van de zon boven ons en van de aarde onder ons. We danken ook de krachten van de wind uit het oosten, de warmte uit het zuiden, het water in het westen en het gesteente uit het noorden. We danken mijn goden Freya en Frey, die hartelijk welkom zijn. We danken de krachten van de geesten van het land waarop we te gast zijn, alsook de krachten van onze voorouders. Ook zij krijgen speciale aandacht op een avond waarop de sluiers tussen de werelden vervaagd zijn.

Muziek: I'm ready (Tracy Chapman)

Tijdens de muziek worden elementenkaarsen, god(innen)kaarsen en wierook aangestoken, netjes van oost naar noord.

Verhaal: magie op de meidag (vertaald naar John T. Mainer)

"Verdomd alle vrouwen" snauwde hij toen hij struikelde in de schemering van de eerste mei. Hij stopte bij de bosrand en huilde van jeugdige pijn tegen het luisterende bos, "De pot op met vrouwen, de pot op met de lente, en de pot op met Liefde"
Dit is het verhaal van de jonge Andy McLain, van eden afgelegd in de schemering, uitgaan met faeries, opoffering en de helende kracht van liefde.
Andy hield van Jenny met heel zijn hart en het meeste van zijn onderste helft. Jenny vond Andy wel een toffe, maar ze was ook dol op Kurt en zijn onderste helft. Op deze fijne Mayday ging Andy naar Jenny met een ring, maar ontdekte toen Jenny en Kurt samen op de zetel.
Hij opende de fles champagne die hij had meegebracht, goot die in een ring van paddestoelen aan de voet van een oude eik en mompelde: "dit was bedoeld om te toasten op onze liefde, maar nu is er geen enkele vrouw waarmee ik het nog zou delen". Terwijl hij huilde, gooide hij de diamanten ring in het bos, terwijl hij schreeuwde "neem die liefde, en de pot op met jou! Ik zeg de pot op met alles wat onmenselijk is".
Gevaarlijke woorden op een meidag 's avonds, en hij maakte het alleen maar erger door de manier waarop hij eindigde ...... "Goden, zou ik liever sterven dan weer lief te hebben. Laat de liefde gewoon het hart wegnemen dat ze toch al vertrappeld heeft!"
Er zijn vreemde dingen die op de loer liggen in de diepten van het bos. Er zijn dingen bewegen op de grens tussen dag en nacht, dingen die oud en onmenselijk zijn; altijd luisterend en altijd hongerig. Er zijn twee machten, waarvoor zelfs goden moeten buigen: de Liefde en het Lot. Dit verhaal gaat over allebei.
Andy stampte door het bos, schopte tegen paddestoelen en varens waar hij maar kon. Niet lettend op de zon die onderging aan de horizon, liep hij in de meinacht het donkere oerwoud in, in een andere tijd.
Op bepaalde dagen, als de wereld hangt tussen donker en nacht, tussen het zichtbare en onzichtbare, openen de heuvels en de paden naar Alfheim kunnen op die nachten weer bewandeld worden. In het donker van het Joelfeest gaan de ridders van de wilde jacht achter de doortrekkende wolven van de Alvader aan, maar in de wilde nacht van meidag, op Walpurgisnacht, is het Freya die de Elfinnen leidt, recht in een wilde jacht van de hartstocht, tussen droom en nachtmerrie.
Andy stopte en draaide zich om, eindelijk had hij door dat er iets mis was. Hij hoorde een geluid als van sirenes in de nabije omgeving. Niet helemaal sirenes, niet zoals hoorns, meer als de schelpen die hij had gehoord in Hawaii. Het geluid kwam opnieuw, dit keer met het geblaf van honden en zwakke lachende stemmen. Het klonk als de vossenjachten die je soms ziet in oude films, maar wat kwam dat in dit bos doen?
Ineens zag Andy een dozijn slanke, zilveren rossen met rijk bewerkte harnassen en belletjes aankomen in een licht. Dames met gewaden van spookachtige schoonheid en koude perfectie zaten op hun gemak met hooggespleten rokken in hoge zadels met lansen bij de rechter knie. Onmenselijk koude schoonheid staarde hem van alle kanten, koude witte gezichten en bloedeloze lippen met een glimlach die een kat wreedheid zou kunnen leren, en ogen die brandden van smeulende passie.
"Kijk" klonk een stem als een zilveren bel "Het nacht hert!"
Terwijl slanke witte honden hem omcirkelden, protesteerde Andy dat hij geen hert was, maar een man. Elke ontkenning maakte de glimlach van perfecte onmenselijke schoonheden breder. Tenslotte kwam een belangrijke figuur aangereden, omgeven door herten en dames met getrokken lansen, schrijlings gezeten op de hals van een gouden everzwijn, zo groot als een neushoorn. Mooier dan de bleke elfachtige schoonheden, brandde deze vrouw als vuur in de nacht. Een schijnende lichte huid, met een gouden ketting die fel brandde in de holte tussen haar half ontblote borsten, haar lach klonk als vogelgezang bij dageraad, en haar glimlach bracht een gloed van roodheid over Andy zijn kwade lichaam.
"Nu dan jongeman" spinde de gouden vrouw met een sensuele glimlach, "Je hebt een offer uitgegoten aan de Elfenring, en gooide een gouden gift in mijn heilige wateren en je hebt sterke eden gezworen voor ons."
"Je hebt mijn dames gedagvaard op mijn heilige nacht, je hebt het beloofd om mijn vrouwen te nemen, de lente te nemen, en de liefde te nemen."
Gelach klonk op uit de onmenselijke schoonheid om hem heen, en de honden gromden opnieuw.
"Mijn vrouwen rijden, het voorjaar is pasgeboren en hongerig deze avond, en ik ben de liefde. Als je hert wil spelen in deze wouden kleine man, zal je meer nodig hebben dan woede. Jij hebt Hoeven en Hoorns nodig!"
Haar stem klonk vreemd en de vrouwen begonnen te dansen en chanten "Hoof and Horn, hunt until morn" over en ze zongen en dansten totdat Andy viel, verward en brandend. Zijn handen en voeten werden samengevoegd tot gespleten hoeven, en een trots gewei groeide uit zijn voorhoofd. Met een schreeuw sprong Andy uit de cirkel en spurtte het pad af, wanhopig op de vlucht voor de speren van de vrouwen en de tanden van de honden.
Door het bos rende Andy, zijn spieren buigend en strekkend met moeiteloze kracht. Al de woede van de gefrustreerde liefde brandde in hem, en hij voelde zijn bloed pompen, groeiend in kracht en woede bij puls. Al snel kon zijn trots en macht zich niet meer meten aan de achtervolgende honden, en hij draaide op zijn as. Zijn gewei links en rechts zwaaiend, sloeg hij twee honden tegen de bomen en de derde aanvaller splitte hij met zijn hoef. Hij viel aan op de honden met de woede van zijn frustratie en vernedering, en won hierbij zijn mannelijkheid terug in woede en bloed. Eindelijk stond hij recht op de open plaats, de levende honden verstopten zich achter hun meesteressen.
"Het hert is gekomen!" Schreeuwde de gouden godin op haar glimmende zwijn.
"Kom naar mij! 'Riep ze, ze gooide haar mantel af en verscheen in naakte glorie voor hem.
Gek van woede en lust, sprong Andy. In een kat-achtige beweging danste het zwijn opzij, en de trotse geweien zaten vast in de boom, Andy's benen omhoog in de lucht met zijn blik onafgebroken op de naakte vrouw.
Een voor een de cirkelden dames rond hem en staken hem zachtjes met hun lansen als ze langskwamen. Brullend van woede, huilde Andy, weeral bedrogen en vernederd door vrouwen, en hij wachtte op de laatste steek die zijn pijn zou beëindigen.
Een voor een gleden de meisjes uit hun gewaden en van hun paarden. Met vaardige handen behandelden ze zijn wonden, ze streelden zijn sterke dijen en hijgende borst. Met brandende kussen en aanstekelijke strelingen transformeerden en ontstaken ze hem tot hij daar stond, een naakte man, bebloed, maar niet gewond, gekroond met een trotse hertenkroon.
Ze trokken hem naar de aarde, en de gouden godin bracht hem omlaag met een enkele kus. Ze fluisterde in zijn brandende oren met tonen van honingzoete vuur
"Liefde is dood en wedergeboorte, liefde is pijn en genezing, liefde is vergeten en vergeven, liefde is zowel mijn gave en als mijn aanbidding."
Met een schreeuw besteeg ze hem, en met een schreeuw antwoordde hij. Met lachende meisjes die hem zoenden en streelden, deed hij zijn plicht als stier, en begreep hoe een man kan genezen. Toen de nacht eindigde, en het ochtendrood weer licht wierp op de bomen, schreeuwde Andy tenslotte, en liet zijn woede gaan. Hij fluisterde zachtjes haar naam, en ze glimlachte.
Freya stond daar met haar elfenmeiden, en keek naar haar minnaar, haar prooi, en glimlachte.
"Het zal een lange jacht zijn, mijn hert, voordat je je partner zal vinden."
"Loop even hard voor haar weg als je van mij wegliep, en dan zal je haar misschien vinden. Vecht half zo hard om haar te krijgen haar als om van mij te vluchten en misschien win jij haar. Hou van haar net zo fel als van mij, en je zal dan haar behagen."
Het ochtendgloren vond Andy in de Elfenring. Hij keek neer op de champagnefles die hij daar op de grond gegooid had, en hij pakte ze op. Op zijn handen en knieën verwijderde hij de kurk en draad, en andere stukjes afval. Achteruitlopend, boog hij onhandig. Met een glimlach draaide hij zich om en liep de toekomst tegemoet, terwijl hij een liefdeslied floot.

Muziek: White waters (Epica)

Visualisatie: beleving van Beltane

Ga rustig zitten of liggen. Neem hiervoor alle tijd. Kies een houding die ontspannen voelt en die je geruime tijd vol kunt houden. Je mag je ogen sluiten.
Neem een tijdje om je gedachten tot rust te laten komen. Dingen van de dag, taken die nog gedaan moeten worden en problemen die je bezighouden kunnen voorbijkomen. Wijs ze niet af en veroordeel de gedachten niet, neem er voor nu liefdevol even afstand van. Ze zijn voor later. Je aanwezigheid hier en nu telt. Alles wat in je opkomt is werkelijk en belangrijk, maar kan nu wel even wachten. Langzaamaan worden je gedachten rustiger.
Je staat voor je voordeur. Beeld je de kleur van de deur in. Kijk naar beneden naar de deurknop.
Open de deur en treed binnen in een lange gang. Je merkt op dat de muren van de gang van een soort doorzichtig marmer zijn. Aan het eind van de gang brandt een helder wit licht. Je wandelt ernaartoe. Je weet dat je veilig bent, er kan je niets gebeuren. Je nadert het licht en hoort het zacht ruisen van de wind in de bomen. Je komt bij het einde van de gang en je stapt door het witte licht in een groene weide. Je ruikt de geur van lentebloemen, die je overal rondom je ziet bloeien. Je voelt het frisse gras kriebelen tussen je tenen. Neem even de tijd en geniet van de rust in de weide. Luister naar het ruisen van de wind in de bomen die je aan de rand van de weide ziet staan en het gescharrel van de vogels in de schaduw van de bomen.
De schaduwen worden al langer, de schemering van de avond komt nabij. De wind voelt fris op je huid.
In de verte hoor je het geroezemoes van een buitenfeest. Je wandelt verder langs de bomenrij, tot je verder op de weide kan zien dat er vuren ontstoken worden, tafels met eten worden gedekt. De voorbereidingen voor het Beltane feest zijn bijna klaar. De mensen lachen en nodigen je uit om mee te doen met hun viering. Voel je niet geremd, er kan je niets gebeuren.
Als het duister valt, en de weide enkel nog wordt verlicht door het licht van de vuren, beginnen de vrouwen te dansen op de tonen van de drums. Ze hebben bloemen in hun haar en hun naakte huid is mooi beschilderd. Ze zien er sensueel uit. Dans maar mee, ga mee in de kring staan en dans op het ritme van de drums.
Eerst springen ze een voor een over een lager vuur, naakt, voor zuivering. Als een vrouw erover gesprongen is, danst ze verder in een cirkel rond de vuren. Spring zelf ook over het vuur, laat alles wat je niet meer nodig hebt, achter in het vuur en voel de warmte, de energie die nieuwe dingen zal mogelijk maken. Als alle vrouwen over het vuur gesprongen zijn, worden de vuren opgestookt, tot ze hoog oplaaien.
De vrouwen dansen rond het vuur op het ritme van de drums, het ritme maakt dat ze eens sierlijk bewegen, dan weer meer ritmisch, deinend op de muziek.
Dans tot je je helemaal losgegooid hebt, dans voor de lente, dans voor de vruchtbaarheid, dans voor Moeder Aarde, dans voor de terugkeer van het licht, dans voor de zon, dans voor de natuur, dans voor het leven!
Als de drums stoppen, is het dansen voorbij. Je dankt de vrouwen om deze dans samen met hen te mogen doen, je neemt afscheid en wandelt terug langs de bomenrij, tot je aan het licht komt dat je naar de gang terug leidt. Stap zonder vrees door het licht, de gang zal erachter liggen en je terugbrengen naar het hier en nu. Wandel door de gang met de marmeren muren, tot je weer aan je eigen voordeur uitgekomen bent. Sluit de deur achter je, maar neem de herinnering aan je ervaringen mee.

Muziek: Natural Mystic (Luka Bloom)

Grote Rite

Op een vruchtbaarheidsritueel als Beltane kan de Grote Rite niet ontbreken:

Er bestaat geen mannelijk zonder vrouwelijk
Geen wit zonder zwart
Geen zon zonder maan
en een God heeft behoefte aan een Godin
Zoals het licht staat ten opzichte van het duister
Zo ook het leven tegenover de dood
Want alles heeft zijn evenwicht
En zonder natuurlijke balans is er chaos
Met dit gebaar verenig ik de twee polen
Ze zijn altijd samen en nooit alleen

De gewijde wijn wordt doorgegeven met de woorden:

Ik wens jou vruchtbaarheid dit jaar.

Bedanken van aanwezige entiteiten en openen van de cirkel

We danken aanwezige krachten van de zon boven ons en van de aarde onder ons. We danken ook de krachten van het gesteente uit het noorden, het water in het westen, de warmte uit het zuiden en de wind uit het oosten. We danken mijn goden Freya en Frey, die terug kunnen keren naar hun thuis wanneer het hun belieft. We danken de krachten van de geesten van het land waarop we te gast waren, alsook de krachten van onze voorouders.

Van hand tot hand, open ik deze cirkel...
Van hand tot hand, en van hart tot hart, hebben wij deze cirkel geopend, maar niet verbroken. In vreugde hebben we elkaar ontmoet, in vreugde gaan we ieder weer onze weg en in vreugde zullen we elkaar weer opnieuw ontmoeten.
Flags, Flax, Fodder and Frig: dat je altijd een huis mag hebben om in te wonen, kleren om te dragen, eten om je te voeden en iemand om van je te houden.

Cake & wine

Die was weer heel uitgebreid: iedereen had gezorgd voor iets lekkers: brood met tzaziki, heerlijke couscous en worstjes, olijfjes, groentenchips, chocoladefondue met banaan, aardbeien en kiwi, chocoladecake, muffins met slagroom en aardbeien, appelbodding en zelfgebakken koekjes. Dat allemaal gemengd met licht bruisend water, rode wijn of fruitsap en smullen geblazen!

Summ Summ summ, Bienchen summ herum

2011-04-30T15:10:00.000-07:00

Summ Summ summ, Bienchen summ herum. Dat was één van de kinderliedjes die mijn moeder vroeger zong. Toen ik klein was, zag je ze overal. Nu zie je ze niet meer zoveel. Ik heb het natuurlijk over de bijen. En dan heb ik het alleen nog maar over onze gedomesticeerde honingbijen, hun wilde neefjes zijn even belangrijk maar herkennen we dikwijls niet eens als bij. Het gaat dan om hommels en solitaire bijen die niet in groep leven, zoals de grote bladsnijder, de pluimvoetbij, de slobkousbij, de tronkenbij, de metselbij, enz. ... In onze contreien zijn er behalve de honingbij meer dan 350 soorten solitaire bijen. Hopelijk blijft dat zo.

2010 was het jaar van de biodiversiteit. Daar kunnen we allemaal op onze manier iets aan doen, zelfs in de stad. De stad Antwerpen draagt biodiversiteit hoog in het vaandel en zet daarom elk jaar een soort extra in de kijker. Dit jaar is dat de bij. Bijen zijn superbelangrijk, ook in de stad. Herinner je je Bee Movie? In die tekenfilm weigeren de bijen nog langer de bloemen en planten te bestuiven en zie je hoe alles dor en doods wordt. Het is maar een tekenfilm, maar er schuilt toch veel waarheid in. Bijen zorgen voor de bestuiving van niet minder dan 67% van alle planten! Als er geen bijen meer waren, zou een groot deel van de planten waarschijnlijk uitsterven en zouden we te kampen krijgen met een voedseltekort. 40% van alles wat wereldwijd wordt geoogst aan vruchten en zaden is afhankelijk van de bestuiving door bijen. In sommige streken in China gebeurt de bestuiving van gewassen door arbeiders met een penseeltje, maar ik zie onze vakbonden hier in België daar niet bepaald mee akkoord gaan. Volgens Einstein had de mens nog maar vier jaar te leven als de bij ooit van de aarde zou verdwijnen, en Einstein is niet zomaar de eerste de beste ...

Bee Movie

Nochthans gaat het niet zo goed met de bij. Er zijn er gewoon veel minder dan vroeger. Er zijn verschillende redenen waarom bijen het moeilijk hebben. Onze landbouw met haar monoculturen is gewoon minder bijvriendelijk. En er zijn minder plekken waar de bijen hun nesten kunnen bouwen. In verschillende grote steden is men zich bewust van dat probleem. In New York bijvoorbeeld worden bijenkasten geplaatst bovenop de wolkenkrabbers. Kan je je dat voorstellen? Nochthans voelen de bijen er zich prima thuis. Ze doen het zelfs beter in de stad dan op het platteland omdat er veel meer verschillende bloemen en bomen zijn dankzij de bloembakken en parken in de stad. Veel steden - ook Antwerpen - houden dan ook bewust rekening met de bijen. Ze zorgen voor extra bijvriendelijke planten en bannen pesticiden. Zo kiest Antwerpen bijvoorbeeld steevast voor bomen die veel stuifmeel en nectar leveren, zoals linde, esdoorn, valse acacia, lijsterbes, meelbes, els en kastanje.

Die bijvriendelijke planten kon je vandaag kopen op de kinderboerderij van Wilrijk. We zijn er vandaag eindelijk geraakt. De stad organiseerde er een speciale dag rond het "Jaar van de Bij in de Kinderboerderij". De kinderboerderij stond al jaren op ons to do lijstje en deze speciale bijendag was een perfecte gelegenheid. Je kon er niet alleen bijvriendelijke planten kopen, ook de bijen zelf kon je zien natuurlijk. Bijen vliegen in een straal van 3 km rond hun bijenkorf en in Wilrijk staan er verschillende bijenkorven. De imker van Wilrijk was er zelf ook en verkocht heerlijke lokale bloemenhoning, waarvan er meteen een potje in mijn tas verdween :-)

Honing is al eeuwenlang gekend. Vroeger was het ook de enige zoetstof. In zowat alle heilige boeken - van de Bijbel over de Koran tot bij de Hindoes en de Maya's - wordt de heilzame werking van dit prachtige geschenk van moeder natuur geloofd. Al van in de tijd van de Egyptenaren wordt honing gezien als een wondermiddel tegen zowat alles. Het werd bij de Babyloniërs, de Egyptenaren, de Grieken en de Romeinen zelfs gebruikt als wondhelend middel op het slagveld! In de volksgeneeskunde is honing die status van wondermiddel nooit kwijtgeraakt, en ze hebben gelijk Honing blijkt dan ook een uitstekend antisepticum en antibioticum. In lokale honing zit trouwens ook een kleine hoeveelheid pollen van de eigen streek, zodat mensen met hooikoorts door het gebruik van die honing hiertegen extra weerstand opbouwen.

Bijen houden van "gele composietplanten" zoals margrieten

Maar niet alleen honingbijen zorgen voor de bestuiving van planten. Ook wilde bijen helpen hieraan mee. Zij leven meestal solitair en hebben ook nestgelegenheid nodig. Daar valt gemakkelijk voor te zorgen, zelfs in de stad. Je moet alleen maar zorgen voor voldoende en verschillende bijvriendelijke planten met veel stuifmeel en nectar, en dat van de lente tot de herfst. Bijen houden erg veel van lavendel, rozemarijn, ooievaarsbek, margriet, pinksterbloemen, paardebloemen, klimhortensia, kamperfoelie, enz. ...In de winter laat je de uitgebloeide planten gewoon staan zodat solitaire bijen zich kunnen nestelen in de holle stengels. Laat een hoekje van je tuin wild groeien. Gebruik geen insecticiden, ook niet op het voetpad, en geen javel. Als je geen tuin hebt, dan kan dat allemaal uiteraard ook in potten op je balkon. Of je hangt een bijenhotel op.

In de kinderboerderij kon je zien hoe zo'n bijenhotel er uit ziet. Je neemt een houten bakje van ongeveer 10 tot 15 cm diep en je vult dat helemaal met allemaal stengels van bijvoorbeeld riet, bamboe, vlier, braam, framboos, rozen, distels, vlinderstruik, enz. ... met een diameter van 2 tot 12 mm. De stengels mogen niet meer kunnen bewegen, ze moeten stevig vastzitten in het bakje. De achterkant van de stengels moet gesloten zijn. De stengels moeten ook niet hol zijn, sommige bijen knagen er graag zelf een gat in.

Bijenhotel met holle stengels

Je kan ook een stuk boomstronk van eik, kastanje, hazelaar, ... (hardhout) pakken waar je allemaal gaten in boort van verschillende diameters, van 2 tot 12 mm. De gaten moeten 10 tot 15 cm diep zijn, maar de achterkant moet gesloten blijven. De gaatjes mogen ook niet te ruw zijn, anders kan de bij haar vleugels verwonden. Dat doe je door de boor rustig naar beneden te laten gaan zonder te duwen en verschillende keren op en neer te gaan.

Houten bijenhuis

Uiteraard bezochten we niet alleen de bijenstanden maar ook de dieren van de boerderij. De lente is echt wel geweldig voor een bezoek aan een kinderboerderij. Overal zagen we kleine babydiertjes die de kinderen mochten vastpakken en aaien. Dries was er twee weken geleden al geweest met de klas en wees ons als een volleerde tourgids de weg :-) We eindigden de namiddag met een flesje biofruitsap van de wereldwinkel en een ijsje van de ijsman. Zalig.